poniedziałek, 28 września 2015

Od Sunset "Miło poznać cz.1" (cd. Shadow)

Przechadzałam się spacerowym krokiem po parku. Ech! Zaczął mi się już rok szkolny. Trzeba teraz jakoś ciekawie wykorzystać wszystkie wolne chwile... Słońce przebijało się między liśćmi i robiło świetne plamy na chodniku. Z nudów zaczęłam przeskakiwać z jednej na drugą, wybierając największe z nich zupełnie jakbym bawiła się w deszczu. Już po jakiejś minucie kompletnie zatraciłam się w zabawie i tak bardzo skupiłam się na wyszukiwaniu wystarczająco dużych "kałuż" promieni słonecznych, że w końcu przestałam zwracać uwagę na otoczenie. Co ukarało mnie potem w ten sposób, że na kogoś wpadłam.
-Prze-przepraszam. Jakoś się zagapiłam.
Wadera, na którą wpadłam zerknęła na mnie z wyraźnym niezadowoleniem. Miała czarne futro i była minimalnie otoczona jakąś dziwną aurą, jakby była zrobiona z cienia, który wydawał się pochłaniać światło wokół niej. Jej oczy natomiast były jasne, a do tego błyszczały tajemniczo.
-A ty coś za jedna? - warknęła. - Nie widziałam cię tu wcześniej.
-Jestem w watasze od dwóch miesięcy. Ale jakoś musiałyśmy się minąć...
-Chyba cię o coś spytałam - przerwała mi.
-Przepraszam, ale chciałam tylko wyjaśnić. A tak w ogóle to żeby poznać czyjeś imię najpierw samemu wypadało by się przedstawić.
-Ty mi tu mała nie podskakuj. A moje imię jest tu nieistotne.
-Miło mi cię poznać Wadero-Bez-Imienia. Ja jestem Sunset - podałam waderze łapę, ale to zignorowała. Zrobiłam buzie w ciup. - Ale miła...
Wadera obrzuciła mnie ironicznym spojrzeniem i ruszyła w swoją stronę. Przez chwilę mrugałam kilka razy nie wiedząc co mam zrobić. W końcu pobiegłam za Waderą-Bez-Imienia i zastępują drogę próbowałam zwrócić na siebie jej uwagę.
-Ej! Przepraszam? Halo? - wadera ominęła mnie i szła dalej. - No nie ignoruj mnie!
Wzięłam głęboki oddech i teleportowałam się tuż przed waderą, na co wreszcie zareagowała. Ale kiedy myślałam że się wreszcie odezwie, to tylko westchnęła zażenowana i zniknęła. Po raz kolejny nie byłam w stanie powiedzieć nic sensownego. Kurde no...
-Pff. Bardzo dojrzałe zachowanie jak na dorosłą waderę - odezwałam się końcu.
-Tak sądzisz? - usłyszałam za sobą.
Jak najszybciej odskoczyłam od miejsca skąd dobiegł głos. Poczułam leciutki ból prawego ucha, zupełnie jakby ktoś mnie w niego uszczypnął. Rozejrzałam się i w tej samej sekundzie, tuż przede mną pojawiła się wadera. Podskoczyłam przestraszona.
-A co ty takie strachajło? Aż tak się mnie boisz?
-Nie boje się. Tylko wzięłaś mnie tak z zaskoczenia...
-To się nazywa "przestraszyć kogoś".
-Oj nie czepiaj się.
-Będę.
Zmierzyłam waderę wzrokiem.
-Zachowujesz się jak uparta nastolatka.
-No i?
-Grrr. Przestań. - Kurde no. Co się mnie tak uczepiła? Wstałam z miejsca i zaczęłam wracać do jaskini. Wadera poszła za mną.
-Bo co?
-Wrrrrr... - zrobiłam się czerwona ze złości. Zaczynam żałować, że pobiegłam wtedy za nią.
-Ej mała, bo się zaraz przegrzejesz.
-Tylko nie mała!!! I przestań za mną łazić.
-Ty pierwsza zaczęłaś.
-Grrr - co ja mam zrobić, żeby się odczepiła??? O już mam pomysł...
Podniosłam mały kamyk i rzuciłam nim jak najwyżej potrafiłam skupiając na nim uwagę wadery, która zaczęła śledzić jego tor lotu. Wykorzystując sytuację wskoczyłam za krzaki chowając się za nimi. Powoli i cicho wyjrzałam zza jednego. Kamień upadł na posadzkę i potoczył się kawałek. Zerknęłam na waderę... Co?! W ogóle nie przejęła się tym, że uciekłam!!! Nawet się nie obejrzała! Po prostu mnie olała... Tak szczerze to trochę dziwne, że połknęła haczyk... Ale co mi tam. Mogę wreszcie wrócić do domu. Usiadłam na ziemi i odczekałam chwilę. Kiedy stwierdziłam, że wadera na pewno już sobie poszła i chciałam wstać, spojrzałam się w górę. Tuż nade mną stała Wader-Bez-Imienia. Opierała się o krzak i patrzyła na mnie znudzona.
-Jak długo tak nade mną stoisz? - zapytałam.
-Tak długo jak ty siedzisz.
-Skąd wiedziałaś, że tu jestem?
-Słuchaj mała. To, że cię nie widzę, nie znaczy, że nie słyszę i nie czuję. Przede mną się tak łatwo nie schowasz.
-Naprawdę? To co ty na zabawę w chowanego?
<Shadi? Sorka, że tyle musiałaś czekać>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja