- Musisz zostawiać mi najgorszą robotę?
- Gdzie idziemy? - zapytała z naciskiem.
- Czyli chcesz się kłócić? Doskonale. - westchnąłem.
Wadera popatrzyła się na mnie z naganą w oczach. Trochę mimowolnie spuściłem wzrok, nie chciałem jej denerwować.
Chyba czas się iść zbadać, albo coś.
Poważnie.
- Eh, dobrze już. Naruta Curaco. Pasuje? - zapytałem z teatralnym zmęczeniem w głosie.
- Doskonale! W końcu porządna decyzja. - czuć było mocny sarkazm.
- Mam nadzieję, że pani pasuje. - ruszyłem w stronę zatoki. Obejrzałem się. Wilczyca stała w miejscu i patrzyła za mną. - Idziesz czy nie?
Ruszyła wolnym krokiem, a kiedy się ze mną zrównała, rzuciła:
- Zastanowię się.
Zauważyłem cień uśmiechu w kąciku jej ust.
- Czy bycie agresywną sprawia ci przyjemność? - zapytałem z nieskrytą ironią.
- Cóż. Tylko jeśli mam odpowiedni nastrój. - odwarknęła, ciągle idąc z dumnie uniesioną głową.
- A jak można poznać po tobie, że takowy masz? Wiesz, ostrzeż mnie na przyszłość.
Zauważyłem, że popatrzyła się na mnie i uniosła jedną brew.
- Nie widać tego po mnie?
- Nie zawsze. - odparłem.
<Shad?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz