-Rzeczywiście... Bardzo śmieszne.-prychnąłem siadając-Ja niczego się nie boję.-dodałem.
-Ach, tak?-spytała z kpiną i sztucznym uśmiechem.
Zaczęła rozmawiać z cieniem w jego języku. Cień powoli zaczął do mnie ''podlatywać''. W następnym momencie rzucił się na mnie. Ja nadal stałem niewzruszony i od niechcenia rzuciłem na niego zaklęcie spowalniające jego ruchy.
-To wszystko?-spytałem zirytowany i wstałem omijając cień, który ledwo się poruszał-Myślałaś, że jakiś cień mnie przestraszy? Dziwna jesteś...-dmuchnąłem na jej ciemnego towarzysza.
-Co mu zrobiłeś?-wadera podbiegła do cienia-Co mu zrobiłeś?!
-Spowolniłem jego ruchy.-wzruszyłem ramionami-Wy wadery jesteście takie przewidywalne...
-Napraw go!-zażądała patrząc na mnie spod byka.
-To ty władasz cieniami.-mruknąłem.
-Ale ja nie umiem z niego to zdjąć.-warknęła.
Przekręciłem oczami i od niechcenia zdjąłem z niego zaklęcie. Cień schował się za właścicielką. Ta popchnęła go do przodu.
-Jeśli znów na mnie go naślesz to się z nim pożegnasz.-mruknąłem beznamiętnie-A zresztą miałaś ożywić konia.-usiadłem znów przy koniu patrząc na waderę wyczekująco.
Cień zniknął. Wadera prychnęła pod nosem i usiadła przy koniu. Zwierzę nie wyglądało zbyt ciekawe. Wadera spojrzała na niego smutnie.
-Czemu ci tak na nim zależy?-spytałem.
-Nie twoja sprawa!-warknęła.
-Spokojnie.-powiedziałem normalnym głosem-Zapytać się nie można?
Nie odpowiedziała. Zaczęła naprawiać jego czaszkę i przyszywać brzuch. Spojrzała na swoje dzieło zadowolona.
-Może i jesteś lekarką, ale go się nie da ożywić. No chyba, że magią.
< Yuko? >
środa, 21 października 2015
Od Amaimona ,,Nietypowe poznanie cz.3'' (cd.Yuko)
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy
Prześlij komentarz