- Nie wyznaję żadnej religii. Pochowanie lub spalenie ciała to oddanie szacunku zmarłemu. - Uśmiechnęłam się słabo.
Zaraz znowu się poryczę. Nigdy nie umiem się uspokoić.
- Masz zamiar płakać? -Powiedział z sarkazmem widząc moją minę.
- Tak, a co?
- Wyglądasz, jakby oczy ci krwawiły.
- Miło, że zauważyłeś moje czerwone łzy.
- A więc Twoja krew powinna być przeźroczysta. - Zaczął oglądać swoje pazury.
- Mnie tym nie przestraszysz. Znowu zapomniałeś, jak mam na imię? - Dodałam podejmując kolejną próbę penetracji jego umysłu.
- Tak - Odpowiedział spokojnie z tym swoim psychopatycznym uśmiechem.
- Możesz przestać cię uśmiechać, czy wolisz, żebym wezwała cienia, żeby cię do tego zmusił?
- A więc co miałaś na myśli mówiąc o "okazaniu skruchy"?
- Nie wiem. Może udałbyś, że ci przykro?
Znowu spróbowałam zapanować nad nim. Tym razem krzyczałam w myślach: Czemu to zrobiłem? Przykro mi, tak strasznie mi przykro.
Po jego policzku spłynęła łza.
- Odejdź. - Rzuciłam. - Chcę zostać sama. Jeśli chcesz, możesz tu później wrócić.
Po raz kolejny spenetrowałam jego umysł. Nie mogę się powstrzymać. Tym razem jednak tylko wyczytałam jedno słowo, które pojawiło się w jego umyśle bez mojego udziału: "wrócę"
Zeke po chwili milczenia powoli oddalił się nie oglądając się za siebie.
Zerwałam piękną różę, położyłam ją na kupie ziemi jednocześnie kładąc się obok i cicho szlochając. Byłam zmęczona i brudna. Poczzułam że zasypiam. Po chwili usłyszałam kroki. Coraz głośniejsze.
Zeke wrócił, przeszło mi przez myśl
<Zeke?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz