-Hugo...-mój głos się załamał, gdy zobaczyłam, że z głowy brata zaczęła kapać krew-Proszę nie...
Właśnie przeteleportowałam nas w bezpieczne miejsce. Z dala od tego miejsca, z dala od nich, od tych potworów... Niestety nie zdążyłam. Dźgnęli go. Hugo leżał na trawie, która zaczynała przybierać czerwony kolor. Poczułam zapach krwi. Ugh...ja zawsze wszystko muszę schrzanić!
-Słuchaj wyjdziesz z tego, nie poddawaj się, dasz radę, razem damy radę...-przytuliłam się do niego starając się uspokoić, a mój głos drżał.
-Spójrz na mnie...-powiedział Hugo słabym głosem-Nic mnie już nie uratuje. To już koniec...-zakaszlał, wypluwając krew.
-Hugo nie mów tak!-spojrzałam na niego błagalnie, a w moich oczach można było zauważyć łzy-Ja cię uratuję! Musi gdzieś tu być jakaś wataha, ktokolwiek...
-Shura przestań.-przerwał mi brat patrząc na mnie blado, kiedy próbowałam zatamować krew-Nic nie da się już zrobić. Byłaś dzielna chcąc mnie bronić... Jednakże nadeszła moja ostatnia godzina...
Nie wytrzymała, wybuchnęła płaczem i wtuliłam się w niego.
-To wszystko moja wina...-wyszlochałam-Przepraszam!
-Nie mów tak, robiłaś wszystko, aby chronić rodzinę. Jestem z ciebie dumny.-ostatnimi siłami poczochrał mnie po czuprynie i troskliwie przytulił.
Jego uścisk zaczął tracić na sile, a po chwili całkiem zanikł, a jego ciało opadło o trawę, która była już cała we krwi.
-Nie...-zaczęłam płakać jeszcze mocniej-Nie! Hugo!
***kilka godzin po wydarzeniu***
Deszcz lał jak z cebra, a ja szłam przed siebie. Byłam cała mokra, a z mojej łapy, która strasznie mnie bolała leciała krew, ale nie przejmowałam się tym zbytnio. Miałam wszystko gdzieś. W tym momencie bałam się o Szoguna oraz Hekate, którzy nie licząc mnie przeżyli z nimi starcie. Mam nadzieję, że jakoś dają razem radę... Westchnęłam smutno i spojrzałam na księżyc. Była pełnia. Uwielbiam deszcz, wtedy nie widać łez, bo inni mylą je z kropelkami wody spadających z nieba. Spuściłam głowę Przypomniałam sobie Hugo, jak razem śpiewaliśmy i polowaliśmy. Na samą myśl o tych wszystkich wspomnieniach zacisnęła zęby, a łzy mimowolnie spłynęły mi po policzku. To nigdy się już nie powtórzy. Nic nie dzieje się dwa razy...
-Wszystkich zawiodłam...-powiedziałam do siebie cicho, a łzy zaczęły spadać na trawę wraz z deszczem.
W tym samym momencie w mojej głowie narastały się głosy, które krzyczały:
-,,To przez ciebie rodzice i Hugo nie żyją!''
-,,To przez ciebie Szogun i Hekate cierpią!''
-,,To wszystko twoja wina!''
Zaczynało mnie to jeszcze bardziej przerastać i upadłam na ziemię, próbując odpędzić te wszystkie myśli.
-Dość!-krzyknęłam.
Leżałam tak przez chwilę. Nie wiem dokładnie ile czasu tak leżałam, w każdym razie wiem, że długo. Później przestało padać, a ja cały czas leżałam. Już nie płakałam. Po prostu czułam okropny smutek i ból w łapie. Niespodziewanie usłyszałam głos:
-Co ty robisz?
Spojrzałam na tego kogoś, ukrywając smutek, który rozdzierał mnie od środka.
<Ktoś mógłby odpisać? Byłoby miło...>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz