To był niby zwykły dzień. Opiekowałam się wataszkowymi szczeniętami, wróciłam do jaskini i zdrzemnęłam się, żeby udać się w nocy na spacer. Nocne spacery to już mój rytuał. Od małego wymykałam się z domu w nocy, żeby iść na spacer i porozmyślać, a teraz… Teraz nie wyobrażam sobie życia bez tego.
Gdy się obudziłam, była już ciemna noc. Niebo miało barwę atramentu i błyszczało na nim tylko kilka gwiazd. Wyruszyłam ze swojej jaskini. Podobał mi się nastrój, jaki panował tej nocy. Może dlatego, że nie miałam tego dnia zbyt dobrego humoru.
Spacerowałam po Lesie Ciemności, nie myślałam. Podobał mi się tylko ten mrok i ta ciemność. Szłam przed siebie, ignorowałam wszystkie szelesty i świty, które normalnie budziłyby we mnie starach. Tej nocy akurat się nie bałam, po prostu szłam. Gdybym wiedziała, co się później stanie, może zachowałabym czujność i zdrowy stan umysłu. Jednak nie obchodziło mnie czy coś mi się stanie, było mi wszystko jedno.
Rozsądek przywrócił mi dopiero mroźny podmuch wiatru. Niestety było już za późno na uratowanie sytuacji. Zawędrowałam w jedno z tych słynnych niebezpiecznych miejsc na terenach naszej watahy. To było Jezioro Krwi i 2 księżyców, to tam grasują demony, tam wilki zostają przez nie opętane.
Zawyłam z nadzieją, że ktoś mnie usłyszy. Próbowałam uciekać, ale byłam za blisko jeziora pełnego złych dusz. Za każdym razem, gdy udało mi się oddalić o jakieś 10 m, jakaś siła powtórnie mnie tam przyciągała. Próby ucieczki okazały się daremne. Modliłam się, aby ktoś usłyszał moje wołanie o pomoc…
Wpadł mi do głowy jeszcze jeden pomysł. Zesłałam Olivii sen, w którym ujawniłam jej moją obecną sytuację i błagałam o pomoc. Połączyłam to z głośnym wyciem. Może, gdy usłyszy moje wycie, zrozumie, że to dzieje się naprawdę. Czekałam i czekałam, gdy dostałam nagle impuls, że Olivia już nie śpi. Niestety wtedy wszystkie złe duchy w tym miejscu wezbrały na sile. Widziałam je wszędzie. Okropne duchy wilków, szczerzących do mnie kły. Czułam ich ogromną moc i straciłam nadzieję, że ktoś mi pomoże. One się zbliżały, kłapały zębami, a z ich pysków leciała piana. Stawały się coraz bardziej rzeczywiste, nie były już tak przejrzyste.
-Nie bój się maleńka… Zaraz staniesz się jedną z nas - rzekł największy z nich. Przerażona zaczęłam szukać miejsca do ucieczki, ale nie miałam gdzie.
Z oddali usłyszałam krzyk: “Zobacz! To chyba tam!”. To była Olivia. Ostatnia nadzieja prysła równie szybko, jak się pojawiła. Pojawił się gęsty, krwistoczerwony dym. Coś uniosło mnie wysoko nad sam środek jeziora. Zobaczyłam wtedy w oddali dwa wilki i nagle błysk! Wszystkie demony przeniknęły moje ciało. Ostatnia dźwięk: krzyk przerażonej Olivii…
<Olivia?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz