Ktoś podłożył mi sarnę. Nie wyglądała na zatrutą czy coś takiego,więc ją zjadłam. Po posiłku zauważyłam,że ktoś czai się w krzakach i się we mnie wpatruje. To był basior.
-Czego chcesz?-warknęłam.
Wyglądał na zmieszanego.
-Ja...?
Wywróciłam oczami.
-A widzisz tu kogoś innego?
-Yyyy.... Nie...-odparł.
-To odpowiesz mi na pytanie?
Nie znałam go. Poza tym to było podejrzane. Najpierw sarna,potem on. Może nie powinnam jej jeść...
-Ja... Ym... Ciągnąłem sarnę i... Eee... Usłyszałem hałasy w jaskini... Wystraszyłem się, upuściłem sarnę i schowałem się w krzakach...
Popatrzyłam na niego podejrzliwie. Czemu tak się jąkał? Właściwie to niektórzy tak mają... Albo serio się wystraszył. Historia była nawet wiarygodna. Westchnęłam i uśmiechnęłam się.
-Przepraszam za moją reakcję. Parę przeżyć. Alexa jestem.
-Lucas.
-Wybacz,że zjadłam ci sarnę... Może... Chodź do mnie... Przypomniało mi się,że mam wędzoną dziczyznę...
Pokiwał głową z uśmiechem. Poszliśmy więc do jaskini i dałam mu śniadanie. Porozmawialiśmy i go polubiłam. Fajny z niego basiek. Zerknęłam na zegarek. Zerwałam się.
-Przepraszam,ale muszę iść. Dzisiaj rano wojsko ma trening... Muszę ich przypilnować.
Wyszliśmy z jaskini. Rzuciłam się do biegu.
-Alex,poczekaj!-krzyknął Lucas za mną.
Zatrzymałam się. Basior do mnie dobiegł.
-Czy... Co robisz wieczorem?
Pomyślałam chwilę.
-Nic,a co?
-Może... Poszłabyś ze mną na polowanie?
-Jasne.
Uśmiechnął się. Ja też. Potem odbiegłam.
<Lucas?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz