-Jesteś znacznie gorszy od wszystkich wilków!-krzyknęłam.
-Takiego ducha przyzwałaś, nic tego nie zmieni.-mruknął Bill.-Jak znajdę to co tu było ukryte...-popatrzył na nas.-Już nic nie będzie takie samo.
-Cokolwiek planujesz nie uda ci się to!-warknęłam.
-Obyś się nie zdziwiła-wybuchnął śmiechem.
Wtedy Alexa zaczęła coś cichutko nucić. Nie miałam pojęcia po co to robi, ale Bill zdaje się wiedział bo zesztywniał słysząc tą melodię.
-Co robisz Alexa?-szepnęłam do wadery.
Nie otrzymałam odpowiedzi, wilczyca nie przerywała nucenia. Przyspieszała stopniowo.
-Ejejej bez takich-powiedział szybko Bill.
Chwilę po tym wleciał z powrotem w moje ciało. Patrzyłam zaniepokojona jak się unosi w powietrze i zaczyna uderzać Alexę moją tęczową mocą. Ku naszemu zdziwieniu nie zdekoncentrowała się i zaczęła mruczeć coś w innym języku. Duch znów zaatakował, tym razem używając jak największych zasobów moich mocy. Szczęście, że nie poznał tej tęczowej siły dostatecznie, żeby poważnie zranić waderę. Pomimo niewątpliwego bólu nie dała się i śpiewała dalej.
-Co tu się dzieje?-zapytał głośno Heckler, który wkroczył na teren kręgu.
-Heck!-zawołałam próżno wierząc, że usłyszy.
Alexa zacięła się i zgubiła w melodii na widok mojego brata.
-Cześć braciszku-przywitał się Bill z mojego ciała.
-Co wy tu do diaska robicie?-zapytał patrząc na nas.
-Ee......-Alexa nie wiedziała co mówić najwyraźniej.
-Nic szczególnego, nowe zaklęcia sobie poznajemy-moje ciało uśmiechnęło się szeroko.
-Świetna pora na testowanie zaklęć, nie ma co-warknął.-Diama, wracasz do domu. Dergor tak kazał.
-Ach, nie ma problemu... Zasiedziałyśmy się troszkę-zaszczebiotał Bill imitując mnie. -To okej... Dobrze, że nie na próżno posłuchałem młodszego-odburknął basior.
-HECKLER!!! TA JA TO NIE JA!!!-wykrzyknęłam.
-Diama... on cie nie słyszy...-westchnęła Alexa.
Heck popatrzył dziwnie na waderę.
-Przecież...słyszałem co powiedziała.
Słuchasz nie tego co trzeba braciszku.....
-Nie-odparła Alexa.-To nie Diama. To ten duch. Bill... jakoś tam.
Bill w moim ciele zaczął udawać, że ja się śmieję. Heckler dotknął mojego ciała łapą i stwierdził:
-Ciekawe... z takimi żartami do Dergora, a nie do mnie.
-Dobra-powiedziała krótko Alexa i znów zaczęła śpiewać, tym razem znacznie szybciej.
-Wracamy do jaskini-wilk popatrzył na ducha umysłu w moim ciele.
-Tak, wracajmy jak najszybciej-ziewnął.-Padam z nóg.
Nim zdążyli oddalić się piosenka dobiegła końca, a moje ciało padło bezwładnie na ziemię.
-Diamanda?-Heck wyglądał na zaniepokojonego. Podbiegł do mojego ciała i kucnął przy nim.
-Diama, mamy minimum dziesięć minut.
<Alexa?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz