niedziela, 3 lipca 2016

Od Olivii ,,Jestem omnipotencją twoich wyobraźni cz.1" (cd.Zeke)

Ten dzień zapowiadał się być dobry. Dobry? Jaki...? Czyli taki jak każdy z osobna? W moim toku myślenia nie ma "złych dni", tylko są "dobre dni" i te "z pozoru lepsze dni". Kiedy nic nie zatruwa moich myśli, nie denerwuję się, nic nie zakłóca mojego wewnętrznego spokoju, jest okej. Kiedy mam co robić cały dzień, wliczając w to rozszyfrowywanie tajemniczych zwojów pergaminu, pozostawionych na tych terenach sprzed tysięcy lat, czy nawet wybierać się na najzwyczajniejsze w życiu zwiady, bądź wędrówki, jest okej. Do, kiedy nikt nie zepsuje mojego humoru nędznymi oraz nostalgicznymi gadkami, które w głębi serca, samemu nadawcy wywołują zupełnie inne uczucia, niż wydaje się sam, jest okej. Do, kiedy nikt nie będzie chciał znieważyć mój codzienny, opracowany co do minuty grafik, jest okej. Do, kiedy nikt nie będzie się zachwycał samym moim istnieniem, naciąganym zdziwieniem, na przywołanie na moje ciało obronnych zbroi, które tylko chronią przed przeciwnikiem, jest okej. Kiedy nikt nie będzie przeszkadzał mi w mojej rodzinnej, odwiecznej tradycji parzenia, oraz picia zielnych naparów, jest okej. To samo z jedzeniem. Piciem. Przeszkadzaniem mi, kiedy jestem zajęta. Skakanie mi do gardeł za każdy mój krok, decyzję. Nawet za postawieniem łapy w tym pięknym miejscu. Niby ma być okej.
Cały dzień przemknął obok mnie ze świstem, a już zaczynało się popołudnie. Jak zawsze, kiedy słońce jest na szczycie nieba, odpoczywałam w jaskini, by tego samego dnia wyruszyć na nocne zwiady. O dziwo, dzisiejszego dnia widok słońca na niebie był co najmniej inny. Był to biały, niepewny wschód heliosa, który przeturlał się ociężale na wierzchołek nieba. Śmieszyło mnie to, że ten promienny obiekt chce naszego cierpienia, dotyczącego okropnej, parnej pogody. Całe szczęście w tym, że zza Gór Zachodnich nadchodziły pełne gniewu, czarne oraz ułożonych w chaotycznych kształtach, chmury burzowe. Tego było mi trzeba. Czas wsłuchiwać się w kapanie letniego deszczu, który zlatywał z progów jaskini, ku jej gruncie. Kap, kap.
Właśnie wdychałam finezyjne i mgielne obłoki nagrzanej pary, która niewyobrażalnie dobrze pieściła moje zmysły węchu. Zabójczo aromatyczny fiołek wonny, jurna, świeża pokrzywa, absolutnie nierozłączny z innymi ziołami, biały bez z dodatkiem czarnej, lekko kwaskowej i lekko słodkiej aronii. Podniosłam wyżej moich ust, ciężką i masywną, hebanową filiżankę ze wklęsłymi dziurkami, wyrabianą z wulkanicznych surowców. Delektowałam się powoli, każdym łykiem upragnionego napoju, który odprężał mnie w stu procentach. W trudnością odstawiłam kubeczek na płaski, wapienny kamień, po czym rozluźniłam nieco swoje pazury, które przeszkadzały mi w trzymaniu różnych przedmiotów. Wbijały się wszędzie, więc jest to dla mnie utrudnienie, nie korzystając z mocy telekinezy. Przymknęłam nieco, swoje ospałe oczy, kiedy niebezpiecznie blisko mnie rozległ się hałas.
– Halo?! Wstajemy!~ W nocy ponoć się śpi! – krzyczał ktoś, a ja miałam ochotę okryć się magiczną peleryną, która nie tylko otuli mnie do snu, ale sprawi, że zniknę stąd jak najszybciej. – Pani Alfo? Słyszy mnie ekscelencja? – teraz postać była bliżej, bo było słychać szum skrzydeł, które składają się z lotu.
– K-Kim jesteś? – niepotrzebnie wydukałam przez sen, po czym nerwowo, ale nie dokładnie przetarłam oczy, tym samym sprawiając, że rzęsa wpadła mi do oka.
– Jestem omnipotencją twoich wyobraźni – basior warknął z istotnym w tej sytuacji, szyderczym uśmieszkiem.
– Wyczytałeś to z tych historycznych zbiorów ksiąg, co Zeke? – jedno oko wzmagało u mnie ciągłe kołatanie nerwów ze względu na pozostające tam cholerne ciało obce.
– Czy teraz właśnie robisz sobie ze mnie żarty? Sama nie wiedziałaś, co to znaczy... – przerwałam dyskusję wilka przypominającego nietoperza, kiedy tupnęłam ze złością w posadzkę. Ała, moja łapa. – Dobra, dobra, Zeke, skończ z tą przechwalanką – chrząknęłam, by nastroić struny głosowe, które nadwyrężyłam wczoraj na polanie od liczenia na głos łączny źdźbeł trawy.
– Bo co? Ty nawet nie masz jak zasugerować tutaj z jakimś ciętym tekstem, kiedy ciągle pijesz te ziółka i nie wiesz, co się dzieje – wyszczerzył się podle, a ja tylko jednostronnie podniosłam brew i wywróciłam oczami. – Po pierwsze, WIEM, co się dzieje, ponieważ pozostaję przy zdrowych zmysłach. Po drugie, mam dziwne przeczucie, gdyż twój tok myślenia właśnie mija wyrażenie "być najaranym", przepraszam bardzo.
– Nie przepraszaj. Phi... I tak nikogo nie da Ci się zaprosić na tę zdradliwą herbatkę, oj uwierz mi ruda.
– W tej chwili kończę z tobą, ten jakże wyczerpujący psychicznie temat. Jest jakiś powód, po który tu przyleciałeś?
– Agonia.
– A oprócz agonii i wszystkiego, co związane ze śmiercią? Najmniej interesuje mnie teraz, o czym myślisz lub czym w swojej się zachwycasz.
– Tak jakby pali się mały odstępik Zielonego Lasu, przez magiczne siły, a ty, jak plotkara zaczynasz rozmawiać o śmierci. Pff, Gotka.
<Zeke? Całkowity brak weny i spieprzyłam trochę charakter>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja