czwartek, 21 lipca 2016

Od Olivii ,,Najzwyczajniejsze w świecie spotkanie cz.1" (cd.Midnight)

— Czemu tak kręcisz się w kółko, co? — usłyszałam trzepot dużych skrzydeł i ujrzałam białe pióro, które przeleciało mi koło nosa.
— Nie mogłam spać, Mid — westchnęłam głęboko, kiedy basior właśnie wylądował na polanie.
— Czyżby bezsenność? Może wypijesz jakiś z tych twoich ziółek? — zaśmiał się wniebogłosy, a ja przeczesałam sterczącą i nieułożoną grzywkę z mojego czoła.
— Midnight, moje zioła są bardziej skuteczne niż cokolwiek innego! — zrobiłam sztucznie zasmuconą oraz pełną wyrzutu minę, a ten tylko znowu zaśmiał się pod nosem.
— W takim razie czemu ich nie weźmiesz i nie pójdziesz spać? Jest późno, a już znam Cię szmat czasu i wiem, że nie lubisz nie spać w nocy — usiadł gdzieś z metr obok mnie i zaczął wpatrywać się w gwiazdy.
— Jakoś tak... — położyłam się na bok, zaczynając bawić się dmuchawcem. — Znasz mnie szmat czasu... — powtórzyłam po minucie milczenia i bezczynnego wpatrywania się w szczere "nic".
— Ha, czyli jednak znam wilki, którym mogę do teraz bezgranicznie zaufać. Naprawdę, nie zauważyłam, że już tak dawno się znamy — na to wzdrygnęłam się i wstałam, siadając na zimnej trawie.
— Otóż, to — potwierdził bez chwili namysłu. — Możesz mi też teraz zaufać i powiedzieć, co tak naprawdę się z tobą dzieje — nie dałby za wygraną nawet, gdybym przez miesiące trzymała buzię na kłódkę.
— Jak tak bardzo interesują Cię moje udręki... — zaczerpnęłam przez usta świeżego powietrza i zastanowiłam się nad tym, co mam powiedzieć.
— Zwyczajnie tęsknię za niektórymi osobami. Czuję i zdaję sobie sprawę z tego, że są tak daleko stąd, że nie potrafię tego zliczyć... To jeszcze bardziej mnie przytłacza, że ich ze mną nie ma. Nawet nie wiesz jak bardzo chciałabym zobaczyć teraz moich dawnych przyjaciół, brata czy kogokolwiek z mojej rodziny... — spuściłam głowę w dół i wycedziłam to z siebie półtonem.
— Ale masz Alexę, to chyba dobrze, co nie? — słusznie zauważył.
— Tak, to jest naprawdę wielkie moje szczęście. Ale chyba doskonale rozumiesz moje uczucia... — na to basior automatycznie zamilkł. Obejrzałam się przez ramię, by spojrzeć na jego twarz.
— Arya? — szepnęłam, a on lekko potrząsnął głową. — Haha, przynajmniej jesteśmy tacy dwoje, którzy strasznie za kimś tęsknią, co?
On nic nie odpowiedział, a ja z powrotem zaczepiłam wzrokiem o gwiazdy.
— Ja wiem, że niedługo każdy z nas odnajdzie swoje szczęście.
<Mid?^^ Takie pogaduchy, coś wymyślisz jeszcze?XD>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja