Nie pamiętam dużo. Moja pamięć jest jak zapisana kartka z której starannie wymazano słowa. Znam tylko wspomnienia związane z zakonem, do którego z tego co mi wiadomo przywlókł mnie mój brat (obecnie prawa ręka Mistrza). Wszystko chyba zaczęło się od śmierci mojej matki, która kazała mojemu starszemu bratu się mną opiekować. Miałem wtedy dopiero raptem kilka miesięcy. A on zabrał mnie do "siebie" i zesłał w to piekło. Znienawidziłem go za to.
Zakon Ślepego Oka to najgorsze miejsce w jakim mogłem się znaleźć. Moim zadaniem było po prostu zabijać inne wilki. Nie chciałem tego. Nienawidziłem tego. Ale mnie do tego zmusili. "Od teraz masz słuchać mistrza, mistrza Ivana Ślepego. Kogo ci wskaże, tego masz zabić, gdyż widział zbyt dużo." Nie potrafiłem zrozumieć o co chodziło, co widzieli ci, których miałem zamordować i nigdy nie miałem okazji się tego dowiedzieć. Z początku próbowałem się sprzeciwiać i to nie raz, ale kończyło sie to wieloma karami, jedną gorszą od drugiej.
Tak mijały dni, tygodnie i miesiące mojego życia. Wiele razy prześladowały mnie w koszmarach twarze moich ofiar. Ale od czasu do czasu widywałem też jakąś waderę, która wydawała mi się znajoma, ale nie mogłem sobie przypomnieć kto to. Mówiła zawsze ciepłe słowa pomagające mi przetrwać najgorsze.
Jednak tego wszystkiego nie można nawet nazwać życiem. Byłem jednym z trybików w wielkiej maszynie napędzanej śmiercią i strachem. Nieliczni próbowali opuścić zakon, ale nie wiem czy nawet był taki, który nie przypłacił takiej próby życiem. Jednak ja pomimo zagrożenia zamierzałem się stąd wyrwać. Miałem nadzieję na sukces. A nawet jeśli by się nie udało lepsza jest już śmierć niz życie w ten sposób.
Pewnej nocy znowu ujrzałem tą waderę, kazała mi jak najszybciej uciekać. Obudziłem się i wiedziałem że muszę to zrobić puki słońce jeszcze nie wstało. Wymknąłem się ze swojego pokoju i ruszyłem ku wyjściu. W jukach zabrałem tylko najpotrzebniejsze przedmioty, między innymi broń.
Na moje nieszczęście odgłos upadającego sztyletu na posadzkę zwrócił uwagę wilka stróżującego. Nie miałem wyjścia i jego też musiałem zabić. Nie było innej opcji. Na szczęście przydała sie umiejętność cichego zabijania. Po ukryciu ciała udało mi się szybko opuścić siedzibę i zostawić za drzewami obozowisko zakonu. Ale to jeszcze nie był powód do radości.
Teraz zaczęła się walka o przetrwanie. Nadal byłem zbyt blisko. To mogła być tylko kwestia czasu, żeby odkryli co się stało. Musiałem jak najszybciej się oddalić. Na szczęście ziemia w okolicach była sucha, więc nie musiałem się martwić o ślady. Spędziłem na podróży może cały tydzień, śpiąc wysoko na drzewach, mało jedząc, cały czas z wrażeniem, że nie jestem sam. Za każdym krzakiem mogli na mnie czekać z zasadzką. Przez ucieczkę stałem się niechybnie wrogiem zakonu.
Pewnego dnia byłem już zbyt zmęczony na wspinanie się na drzewo i po prostu padłem jak długi pod jednym z nich. Po niedługiej chwili przebudziłem się z płytkiego snu obudzony trzaskiem jakiś gałązek. Moje wyczulone ale i zmęczone zmysły wyczuły kogoś przechadzającego się nieopodal.
Szybko zerwałem się i skryłem za dużym pniem. Wychyliłem się lekko by sprawdzić kto to. To była wadera, ale nie była to wadera z zakonu. Szła spokojnie wśród drzew, jakby wszystko do niej należało. Na oko określiłem że jest starsza ode mnie. Nagle zatrzymała się, powęszyła chwilę i spojrzała centralnie w moją stronę.
- Ej, ty za drzewem - krzyknęła w moją stronę - Wyłaź i pokaż się.
Zrobiłem to co kazała i stanąłem przed waderą. Zmierzyła mnie wzrokiem.
- Kim jesteś? -zapytałem. - I gdzie ja jestem?
- Etykieta nakazuje najpierw samemu się przedstawić, ale zrobię wyjątek. Jestem Olivia, a ty jesteś na terenach moim terenie. Terenie Watahy Nuit Solitaire, której jestem Alfą.
Zdałem sobie sprawę , że wyglądam jak wrak wilka. Bylem poraniony, wychudzony i wyczerpany. Milczałem chwilę zamyślony.
- Czy-czy mogę dołączyć do tej watahy...? - zapytałem niepewnie.
Udało mi się! Dostałem się na teren jakiejś watahy. Mam szanse uciec raz na zawsze! - pomyślałem. Niestety nie byłem jeszcze w stanie dostrzec jakie to może mieć później dla mnie skutki.
<Olivia?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz