Patrzę na prawo, patrzę na lewo. Co to było? Olivia stała obok mnie, nie mniej zaszokowana tym, co właśnie miało miejsce. Centaury zniknęły już dawno gdzieś za nami. Coś znienacka łupnęło przed naszymi pyskami, i ja i Alfa zgodnie odskoczyliśmy. Ścisnęło mi się gardło, okrągłymi oczami patrzyliśmy na.... nasze własne ciała?! Co tu się wyrabia?! Pierwsza myśl-My właśnie zginęliśmy pod kopytami przestraszonych pół ludzi!
-Właźcie z powrotem, chyba nie chcecie być duchami co? - odezwał się znajomy głos trochę wyrywając mnie ze sztywnego przerażenia. Był to Bill.
- C...co? - popatrzyłem na niego. Wisiał w powietrzu za nami.
- Taka tam mała sztuczka, wyciągnąłem was z waszych ciał, wilcze duchy są niezniszczalne dla zwykłych centaurów, a znacznie łatwiej jest podnieść w górę same ciała.
Stałem jak wryty, nie miałem kompletnie pojęcia co mam robić. Chyba łatwo się domyślić, że Olivia również. Minutka lub dwie ciszy myślę zniecierpliwiły Pana Trójkąta.
- Na co jeszcze czekacie?
- Yyyyyyy... - złapałem zawiechę mózgu, brak jęzora w gębie. Ani ja ani wilczyca nie ruszyliśmy się nawet o milimetr.
- Jak wilkowi nie pokażesz palcem to nie zrozumie - mruknął sam do siebie i coś popchnęło mnie w stronę mojego własnego ciała.
Przez moment niczego nie widziałem, po czym otworzyłem oczy już będąc cały sobą, że tak to ujmę. Podniosłem się z ziemi i podałem łapę Alfie żeby pomóc i jej wstać. Dźwignęła się na równe łapy z moją pomocą, jednak nie spuściła oczu z Billa.
- Nie musicie mi dziękować za pomoc -duch ukłonił się uchylając kapelusza. -Mam nadzieję, że nie będę musiał długo czekać na twoją decyzję Der, wiem jakie masz teraz rozterki, ale proszę... Pomyśl - jak tylko skończył mówić zniknął tak szybko jak się pojawił.
Powstała dziura powietrzna-wszyscy milczeli nawet długo, najwyraźniej oboje potrzebowaliśmy chwilę ogarniać co waśnie miało miejsce.
- Chcę już wrócić do jaskini - wydusiłem.
- Zdaje mi się, że nie tylko ty - westchnęła Alfa.
Postawiłem jeden krok zdrętwiałą łapą, później drugi i jakoś to poszło. Skierowaliśmy się znów w stronę naszych przytulnych jaskiń. Ja mam chyba dość wrażeń na dziś. O ile to w ogóle się dzieje, na tym etapie nie wiem co myśleć. Co jest prawdą, co fikcją? Od czasu usłyszenia wiadomości o Alexie miewałem koszmary senne, które wyglądały praktycznie jak rzeczywistość. Nieprawdopodobna, nieraz przerażająca, czasem piękniejsza rzeczywistość. Może ja już oszalałem? A może śpię właśnie i po prostu chcę mieć kogoś, kto mi pomoże? Może po cichu, podświadomie szukam pomocy, której nie otrzymam od żadnego wilka? Skierowałem wzrok na ziemię. Wszystko wygląda zbyt prawdziwie jak na sen, ale ile razy tak myślałem zanim się obudziłem?
- Olivia... - zacząłem cicho.
- Słucham cię - odparła.
- To wszystko się dzieje naprawdę? Tamte światła, później Bill i w końcu centaury? - zapytałem. -Boję się, że to omamy, ostatnio ciężko mi jest.... Jeśli już nie zwariowałem.
- Ja myślę, że to wszystko prawda. Też zdaje mi się ta całość być nieprawdopodobna, ale to się dzieje. Ja tak samo jak i ty wszystko widziałam, słyszałam.
Odetchnąłem z ulgą. Przynajmniej częściową. Z niemałym trudem odpychałem myśl, że ta Olivia mi się śni tak samo jak wszystko inne. Tak nie może być, po prostu nie.
- Powinienem się zgadzać, żeby Bill został moim towarzyszem? Nawet nie wiem czym on jest, tym bardziej nie wiem czego się spodziewać. A jeśli jest po prostu jakimś wrogiem podszywającym się?
- Wydawał się być szczery mówiąc, że chce być twoim towarzyszem... Skąd miałby wiedzieć o twoim wypitym eliksirze gdybyś nie miał być jego panem? Ale ostateczna decyzja co do tego wszystkiego należy jednak do ciebie.
Westchnąłem ciężko. Chyba nigdy nie stała przede mną trudniejsza konieczność wyboru. W końcu pożegnałem się z Olivią, podziękowała mi za pomoc w znalezieniu przyczyny tych tajemniczych rozbłysków i każdy skierował się w swoją stronę. Ściemniało się jak wróciłem do jaskini. Wszyscy lokatorzy już siedzieli u siebie i zapewne próbowali usnąć, a ja cicho poszedłem prosto do swojej części i również ułożyłem się na posłaniu, jednak zaśnięcie nie było takie proste. Przewracałem się z boku na bok, poprawiałem poduszkę, próbowałem spać na plecach, na brzuchu, nic nie przyniosło skutku przez długi czas. Jak już nadszedł niespokojny, płytki sen było dawno po północy. Nad ranem zbudził mnie czyjś głos.
- Dergor, wyjdź na zewnątrz.
Otworzyłem zaspany oczy, ale nikogo nie zobaczyłem. Święcie przekonany, że coś mi się przyśniło zamierzałem spać dalej.
- Dergor, wyjdź na zewnątrz! - nakaz się powtórzył.
Wniosek był prosty, ktoś faktycznie do mnie mówił. Ledwo kontaktując wyczołgałem się z posłania i szurając po ziemi łapami wyjrzałem z jaskini. Stała tam jakaś nieznana mi, biała wilczyca o czarnym ogonie i uszach. Powietrze wokół niej wyglądało jak wielobarwna zorza polarna. Wadera spoglądała na mnie ze spokojem swoimi bladoniebieskimi oczami. Przetarłem swoje.
- Kim jesteś? - zapytałem powstrzymując ziewnięcie.
- Nie jest to ważne, ważne jest tylko, że przybyłam tu żeby ci pomóc - usłyszałem patrząc na dziwnie rozmazany obraz tej wilczej sylwetki.
Zdziwiłem się nieziemsko. Czy to możliwe? To jest... jeden z duchów przodków?!
- Wiem w jakich trudnych sytuacjach stawia cię twoje życie, wiem jak jest ci obecnie ciężko, jestem tu z dwiema radami dla ciebie. Proszę, skup się i nie zapomnij o nich.
- Zamieniam się w słuch w takim razie -odparłem w myślach, w końcu z duchami przodków rozmawia się właśnie tak.
- Nie można ciągnąć przez resztę życia żalu z miłości, co źle trafiła. Zamiast się zadręczać, lepiej wyciągać wnioski. Nawet po takim upadku trzeba wstać i iść dalej.
Popatrzyłem na ziemię i zamrugałem oczami. Wadera ma rację, nie pociągnę długo, jeśli nie podniosę się z tego smutku. Wieczne udawanie nie jest rozwiązaniem.
- Dobrze, że przyjmujesz tą naukę -mruknęła wilczyca. - Ale jest jeszcze coś. Nie wiesz co masz zrobić w sprawie Billa, dam ci podpowiedź. Ten duch jest potężnym stworzeniem, lepiej nie stawać się jego wrogiem. Przyda ci się jako sojusznik, jako towarzysz, jest wartościowym kompanem. Jeśli zgodziłbyś się, zostałby u twojego boku do końca, ale pamiętaj z każdą decyzją wiążą się pozytywy i negatywy - zbliżyła się.
- Zapamiętaj to, co ci przekazałam.
Obraz wadery rozpłynął się w powietrzu, a ja po otrząśnięciu się z głębokiego zamyślenia pognałem do jaskini. W środku wpadłem na moją perkusję, co stało się przyczyną potwornego hałasu.
- Co się tam wyprawia?! - krzyknął wyrwany ze snu Discret.
Zignorowałem go kompletnie, wstałem szybko z bębnów i schwyciłem kartkę papieru żeby zapisać to, co usłyszałem. To zbyt ważne, nie mogę liczyć że od tak zapamiętam, zwłaszcza nieziemsko zaspany jak wówczas.
Dis dał spokój i postanowił już sobie nie zawracać mną głowy, wrócił do spania, a ja zanotowałem wszystko co się dowiedziałem. Wstawało już Słońce, ale o dziwo po tej prawie w ogóle nieprzespanej nocy nie wróciłem na posłanie. Wyszedłem z jaskini i akurat wpadłem na Olivię, więc postanowiłem jej w zaufaniu opowiedzieć co się stało.
<Olivia?>
poniedziałek, 22 sierpnia 2016
Od Dergora "Niepokój cz. 7" (cd.Olivia)
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy
Prześlij komentarz