czwartek, 4 sierpnia 2016

Od Hecklera "Co z tym teraz? cz.3" (cd. Alexa)

Siedziałem w kącie jaskini. Całe futro miałem potargane, ale nie przejąłem się tym.  Obecnie nie obchodziło mnie nic, chciałem zapomnieć o  wszystkim.  Tymczasem braciszek najpewniej był gdzieś daleko na terenach i brzdąkał  na gitarze. Wcześniej zasuwał tutaj na perkusji, ale tak mnie to wkurzało, że mu ją po prostu rozwaliłem. Trochę się powpieniał, jednak koniec końców postanowił zająć sobą. Szczęście, bo nie wytrzymałbym nerwowo gdyby tu został.
-Heeck!-zawyła nagle Diamanda wpadając do jaskini.
-Co znowu?!-poderwałem się.
-Ja.. ja trenowałam latanie i..
-Co ma mnie obchodzić  twoje koślawe latanie?-warknąłem.
-Daj skończyć!-pisnęła.-Ja wyleciałam przypadkiem poza teren watahy i tam widziałam Alexę..
-Nie mów mi nic o Alexsie!!!-krzyknąłem na całe gardło.
-Ale tam ona była z jakimś dziwnym gościem! Trzymał ją za gardło! Jak nie chcesz pomóc jej to pomóż mi!-wrzasnęła dokańczając.
Zamilkłem. Niech to, siostra ma szczęście, że mam do niej słabość. No i do jej błagalnego spojrzenia.
-No.... dobrze-zgodziłem się.-Prowadź.
Siostrzyczka przytuliła mnie mocno, po czym uniosła się w powietrze używając tęczowej mocy i wyleciała z jaskini zostawiając za sobą siedmiobarwną poświatę. Używając skrzydeł burzy poleciałem za nią. Zaprowadziła mnie naprawdę daleko, ale na nasze szczęście pędziliśmy tak  szybko, że znaleźliśmy się na miejscu w nie więcej niż piętnaście minut. Była tam Alexa i basior, którego nie rozpoznawałem.  Po wilczycy widać było wyraźne oznaki zmęczenia i wyczerpania. Nieznajomy kojarzył mi się z kimś... Jego wygląd pasował do jakiegoś opisu zasłyszanego kiedyś tam....
-Czemu tak patrzysz Heck?!-zapytała nerwowo Diama.-Leć tam na dół!
-Co? A, tak-rzuciłem się w dół uderzając nagle piorunem przed wrogiego wilka. Ten, zaskoczony, zatrzymał się w pół kroku, jednak nie puścił Alexy. Diamanda patrzyła na wszystko z góry, a ja po wylądowaniu obok tamtej dwójki , odsłoniłem kły i warknąłem znacząco.  Odepchnąłem wilka od wadery, jednak na niedużo, to był wyraźnie potężny i doświadczony wojownik. Diama użyła  tęczowej mocy żeby unieść Alexę w powietrze z daleka od nas. Tajemniczy wilk rozłożył skrzydła i chciał już wystartować za nią, ale ledwo poderwał się w górę, kiedy rzuciłem się na niego rażąc go prądem. Chwyciłem  mocno nieprzyjaciela wybijając pazury i oczywiście zaczął drapać w odwecie oraz próbował oderwać mnie od siebie wiatrem. Fart, że wiatr współgra z burzą i nie sprawił mi tą mocą problemu. Uderzał mnie z dwóch stron skrzydłami, ale  nie puściłem. Kopnąłem go mocno w brzuch, po czym on postanowił wgryźć mi się w szyję.  Zacisnąłem mocno zęby i uparłem się żeby nie zawyć z bólu. Zrozumiałem wtedy że może jeszcze parę chwil mogę z nim walczyć, ale na dłuższą metę na pewno on wygra to starcie. Widać gołym okiem, że jest silniejszy. Znów poraziłem prądem, lecz wróg nie uwolnił mnie z uścisku stosunkowo dużych szczęk, wręcz przeciwnie-zacisnął mocniej. Czarne punkty zatańczyły mi przed oczami i poczułem jak krew spływa mi po szyi, po czym spada na ziemie. Łapy odmówiły mi posłuszeństwa,  puściłem basiora. Dopiero wtedy wyciągnął, a właściwie brutalnie wyrwał kły z mojego ciała i rzucił się ku Diamandzie i Alexsie. Diama starała się nie dopuścić go do nich używając tęczowej mocy i coś tam to dawało, ale wiadome było , że napastnik szybko przebije się przez tą osłonę. Trochę nieprzytomnie patrzyłem na to co się działo tam w powietrzu, jednocześnie trzymając łapę na pulsującej ranie na szyi. Przywołałem skrzydła z burzy i podleciałem do wilka. Nie patrzyłem na zmęczenie, czy rany, coś kazało mi go powstrzymywać, walczyć z nim do końca. Rzuciłem do jego umysłu zgrabną wiązankę koszmarów. Rozkojarzyło go to wystarczająco abym mógł nakazać Diamandzie lot w stronę watahy. Nie musiałem powtarzać. Bez zbędnych pytań poleciała jak najszybciej razem z Alexą, która niestety ją spowalniała.  Basior zdążył wtedy już się ogarnąć, ale powstrzymałem go przed pościgiem mocnym chwytem za ogon. Znów wywołał wiatr, jednak zarzuciło nas obu, a ja nie skupiłem się dostatecznie i moje skrzydła zostały rozwiane. Ciężar  nas obu ściągnął wilka  bliżej ziemi, więc mogłem zaprzeć się łapami o ziemię i dalej usilnie utrudniać mu pogoń. Tylko na ile mi wystarczy sił?
<Alex? >

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja