Prowadziłem Alexę nad jesienne źródełko, nie miałem pojęcia dlaczego zdecydowałem akurat o tym miejscu. Wydawało mi się odpowiednie, chociaż nie jest to najbardziej nastrojowa okolica na świecie, ale mogłem być dzięki temu spokojniejszy, że za dużo świadków nie będzie. Zerkałem na Alexę od czasu do czasu dziwiąc się tym jak wyglądała. Spięta od góry do dołu, może nawet bardziej niż ja. Czyżby nakryła mnie ostatniej nocy na wykuwaniu złota? Wzdrygnąłem się na tę myśl. To by zepsuło cały mój plan o niespodziance, jak tu robić największy krok jak wadera wiedziała o tym wcześniej? No niemożliwe, cały urok ulatuje!
Chociaż.... Czemu Alexa miałaby chodzić po nocach do jaskini pełnej wrzącej lawy i ognia? Stwierdziłem, że mam solidne zapewnienie, iż wadera mojego życia nie wie co dla niej szykuję. Dopiero wtedy dotarło do mnie dlaczego ona też się strasznie denerwuje. Powiedziałem jej ni stąd ni zowąd "Chodź" i to tyle. Po prostu dobija ją niepewność. To wyjaśnia wszystko. Chciałem złapać ją za łapę, ale zrezygnowałem, lepiej będzie jak już to zrobię tuż przed wszystkim. Teraz to... jakoś mi nie pasowało. Zauważyłem, że w środku sam cały dygoczę. I to nie tylko z niecierpliwości! Trząsłem się z nerwów. Musiałem odsłonić prawdę sam przed sobą, faktycznie obawiam się co będzie, co Alexa powie, czy nastrój będzie odpowiedni, czy w ogóle zbiorę się w sobie i zapytam ją? Westchnąłem, muszę złapać byka za rogi, gdyby każdy tchórzył przed takimi przełomowymi decyzjami nigdy nic by się nie stało, świat by się nigdy nie zmieniał. Tak oto pogrążony w swoich myślach prowadziłem Alexę tam gdzie chciałem, w miejsce gdzie będzie najważniejsza chwila życia!
Minęliśmy kilka innych wilków po drodze, szczęście, że wśród nich nie znalazł się Dergor. Byłoby trochę dziwnie, może wyjątkowo nie zmieniłby trasy swojej przechadzki, tylko wciągnął nas w rozmowę? Jak szliśmy z Alexą przez Lasy Ipertrofico postanowiłem rozbić ciszę, zaczynałem mieć tego dość po prostu (Tak, ja miałem dość ciszy, dziwne to....).
-Ładnie tu nie?-zapytałem.
-Tak...-odpowiedziała cichutko Alexa.
Bywaliśmy w tym lesie wielokrotnie, nie raz wpychałem Alexę w zarośla, lub w podmokłe części ziemi i uciekałem jak zwierzyna żeby nie dostać za to w ucho. Siadaliśmy też tu w cieniu drzew i rozmawialiśmy na przeróżne tematy. Ilekroć rozmawiałem z Alexą dowiadywałem się, że jeszcze tylu rzeczy o niej nie wiem.
Zerknąłem na Alexę. Z profilu jej pyszczek wygląda przepięknie, a wśród tych drobnych promieni słońca ledwo przedzierającego się przez liście, jej włosy mieniły się niezwykle.
Przemknął wtedy przed nami zając goniony przez Rocky'ego, dobrze, że nas chyba nie zauważył, pewnie by się zatrzymał i popatrzył. Może teraz jak się o tym myśli to nic wielkiego, ale jak byłem wówczas taki rozdygotany wewnętrznie to..... sam już nie wiem, ale dobrze to by nie było. Całą drogę starałem się rozluźnić, zachowywać naturalnie i uspokoić, jednak tylko to drugie mi jako tako szło. Pewnie gdyby Alexa nie była taka zamyślona zauważyłaby w mig moje dziwne tiki. Po pewnym czasie w końcu dotarliśmy nad jesienne źródełko.
Westchnąłem. Nie możesz stchórzyć Heck!
-Jak wyobrażasz sobie spełnienie marzeń?-spytałem waderę.
-Raj.. raj na ziemi-odparła.
Pokiwałem głową i popatrzyłem na spływającą wodę między skałami, delikatny szum trochę pomógł mi pozbierać myśli.
-A gdybym ci powiedział-złapałem ją a łapę.-Że ja za spełnienie marzeń uważam ciebie?
Milczała... Popatrzyłem jej w oczy, po chwili uśmiechnęła się do mnie i z drzew opadło parę czerwonych liści. Zawirowały w powietrzu koło nas i poleciały w swoją stronę. Heck, musisz się przełamać. Teraz... TERAZ!
-I dlatego...-ciągnąłem dalej.-Chcę cię o coś zapytać.
Puściłem jej łapę, odszedłem kawałek. Szumiało mi w uszach, a serce waliło jak młotem. Czas musi przestać istnieć, liczy się teraz tylko ONA, tylko ONA! Wziąłem głęboki wdech ściskając w łapach obrączkę. Może..... A jeśli.... A gdyby...? Nie, nic nie stanie mi na drodze! Przyklęknąłem przed Alexą trzymając pierścionek i zapytałem jednym tchem:
-Alexo, czy chcesz spędzić ze mną resztę życia?
<Alexa?>
sobota, 6 sierpnia 2016
Od Hecklera "Jest świetnie cz. 3" (cd. Alexa)
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy
Prześlij komentarz