niedziela, 21 sierpnia 2016

Od Olivii ,,Spotkanie z biało złotą Alfą cz.2" (cd.Sleepi Ash)

Basior, którego właśnie spotkałam nie wydawał mi się być stuprocentowym wampirem. Przekrzywiłam lekko głowę, by spojrzeć na Jego drugie oko. Nie myliłam się, gdyż nie połyskiwało ono zabójczą i krwistą czerwienią. Drugą sprawą było to, iż Innulis przepuścił go na tereny watahy. Co to oznacza? Smok wyraźnie wyczuł, że ten wilk nie ma złych zamiarów i normalnie przepuścił go na nasze tereny. Jak mówię zawsze - ostrożności nigdy za wiele. Nie tylko ja, ale też Smok mógł popełnić błąd. Może on naprawdę nie jest tym, czym mi się wydaje? Albo po prostu Zielonoskrzydły miał rację i bez głębokich zadymań przyprowadził go aż tutaj.
Wilk o szarym futrze rzeczywiście nie mógł kłamać, gdyż źródlana woda w zatoczce nadal była wzburzona falami. Wokół leżało mnóstwo żywo zielonych liści, które zapewne pospadały za następnymi ruchami skrzydeł Innulisa. Właściwie panował tutaj okropny bałagan, co jeszcze bardziej mnie lepiej co do niego nastawiało. Nie będę już dla niego taka podejrzliwa. Nie w tym sęk, aby teraz non stop kogoś trzymać blisko na smyczy, by przypadkiem nie nabroił za dużo. Wydawał się być silny i barczysty, mimo tego, że trochę mogłam dostrzec lekko przebijające się przez skórę kości. Mógł być też ich szpiegiem. Byłby to znakomity plan krwiożerczych wampirów, iż do nas wyślą pół wilka, pół wampira. Brzmi to dosyć dobrze, co nie?
— Tak. To jest teren Watahy Nuit Solitaire — odrzekłam już dosyć spokojnym głosem. Mam zamiar mu zaufać.
— Jestem Alfą tych rejonów. Nazywam się Olivia, możesz tak mi mówić — bez cienia słowa oznajmiłam po chwili, a on postawił uszy i znowu się mi przyjrzał.
Po jego zachowaniu od razu mogłam wywnioskować, iż zachowuje się tak, bo nie podejrzewał, że to ja mogę być przywódczynią.
— Naprawdę nie wiedziałem, że jesteś Alfą — powiedział dosyć cichym głosem, jakby został zbity z tropu. — Ja jestem Sleepi Ash — dopowiedział od razu, tym razem wyraźniej i głośniej.
— Więc... Co tu Cię sprowadza? Chciałbyś pewnie dołączyć? — spojrzałam przenikliwym wzrokiem na Ash'a, który powolnym oraz ociężałym krokiem wstał z kładki.
— Zgadłaś. Jak już mówiłem, przypadkowo natrafiłem na teren, gdzie wszędzie rozciągała się zieleń drzew, lian, traw i innych roślin. Wszystko było zazielenione, ten widok mnie nawet zaskoczył. Nagle spotkałem olbrzymiego Smoka Natury i zabrał mnie akurat tutaj. Właściwie od dawna szukałem watahy — odpowiedział pełnymi zdaniami, pewną charyzmą i energią w głosie.
— Mhm... Wydaje mi się, że nie masz nic do stracenia — westchnęłam z politowaniem, a potem znowu zapytałam. — Czyli Twoja rodzina to wampiry? — podniosłam samozwańczo brew.
— Tak, ale mogę przysiąc, że nie jestem taki jak Wasi wrogowie — rzekł triumfalnym tonem, a ja poddałam się w tym momencie.
— W takim razie nie masz nic do stracenia, by dołączyć. Więc jak będzie? — koło mnie wtedy właśnie podleciała malutka ważka i usiadła mi na grzywce. Szybko obruszyłam się, zaciągnęłam nosem, tym samym odganiając ją. Nie cierpię tych owadów. Nie są one nikomu groźne, ale sam ich szybki i gwałtowny lot, zwroty w powietrzu, stania w jednym miejscu przyprawiają mnie o dreszcze. Czy na tym świecie jest jeszcze ktoś, kto boi się ważek? W tle rozbrzmiał głośny płacz cykad, a wiatr wzniósł się z następnymi chwilami.
— Dołączę — dodał po jakimś czasie z zwycięskim uśmiechem, sprawiając wrażenie bardzo szczęśliwego. — Byłbym strasznie głupi opuszczając tą watahę. Tu jest naprawdę bajecznie — popatrzył a to w lewo, a to w prawo.
To kilka słów naprawdę bardzo mnie ucieszyło. Nie jest wielkim wyzwaniem przyprawić wilka o szczery uśmiech, czy o to, by wilk dziękował Ci z jakiegoś powodu. Sporadycznie radość, którą czujemy, jest to zasługa drugiej osoby. Dostaliśmy na coś pozwolenie? Tylko za interwencją drugiej osoby. Ktoś obdarował Cię prezentem, powiedział miłe słowo, spotkałeś kogoś i przez to się śmiejesz? Tylko i wyłącznie jest to dzięki samemu wilkowi.
Również obejrzałam się w stronę jasnoniebieskiego bajorka, pod którą powierzchnią, żwawo pływały karpie w wielu kolorach. Niektóre były pomarańczowe, inne czerwone, białe, nawet żółte, a w pośród ich grona udało mi się też dojrzeć jednego ciemnoniebieskiego osobnika. Woda chlupała wesoło i mieniła się w promieniach słońca, odbijając się i na ich falach tworząc białą, lśniącą poświatę. Samej z siebie uśmiech wszedł mi na pyszczek, a ciepłe pociski heliosa dostały się już na kładkę, gdzie gorąc mocniej dawał we znaki.
— Masz rację. To nie jest jedyne miejsce gdzie jest pięknie. Chodź za mną, a pokażę więcej miejsc. Na pewno nie jedno skradnie Ci serce — dopowiedziałam ciepłym głosem, ale nie przesadnie uprzejmym. Postanowiłam trzymać dystans co do swojego zachowania.
— To prowadź — powiedział od razu, jakby chciał zasalutować.
Prowadziłam go naszymi terenami, a z miejsca na miejsce przeszliśmy już parę dobrych kilometrów, nie zważając nawet na lekki ból łap. Trzeba przyzwyczajać się do takiego wysiłku, szczególnie, jeśli chcesz mieć dobrą formę. Nasza wataha nie polega na leżeniu i lenieniu się, nie jest po prostu zabawą. Zabawą, mogłabym nazwać grę o śmierć i życie, kiedy jest na nią narażony każdy, tylko gdy walczy z wrogami. Nie jest prosto podjąć się wyzwania, ale jakoś - wilki, które są teraz wśród nas się tego nie lękały i zdawały sprawę z sytuacji. Jesteś bezpieczny, jeśli nie jesteś sam. Może użyć tego jako dobrze motywujące motto?
W czasie kiedy tylko zatrzymaliśmy się, bym przekazała mu informacje o historii watahy, niebezpieczeństwach, nawet o formalnościach związanymi z zamieszkaniem i stanowiskiem, basior przytaknął na samym końcu.
— Mówisz, że opuściłaś swoją dawną watahę i ta Kraina została przydzielona dla Ciebie? — zapytał pobieżnie Sleepi, jednocześnie dotykając wokół magiczne purchawki, które do dotknięciu wybuchały i spowijały wszystko lekko różowawym pyłem. Potwierdziłam skinięciem głowy, a Ash zadał następne pytanie.
— Nie tęsknisz czasem za nimi? Z tego co mi mówisz, byłaś wprawdzie jeszcze szczeniakiem, jak opuściłaś tereny. Nie było Ci ciężko? — zdziwiły mnie te pytania jak żadne inne.
Nie potrafiłam na to odpowiedzieć. Zawsze miałam dar patrzenia na świat przez soczewki, które zabarwiały wszystko na ciepłe kolory. Nie odróżniając dobra od zła błądziłam swoją własną, wydeptaną wcześniej, ścieżką. Od zawsze moja prostoduszność nieuchronnie stawiała wszystkich innych do roli bezwzględnych realistów. Kiedyś nie chciałam ani trochę odgrywać roli Alfy, też samotnie jawiłam różne fanaberie, tylko by jakimś cudownym trafem być już blisko moich znajomych. Po co niszczyć taką uroczą fantazję, a zarazem iście przerażającą, która została mi wyczarowana? Otóż to. Zanim nikt nie dołączył do Nuit Solitaire, a na Wielkim Drzewie postawiłam świetlisty znak, które każdej nocy iskrzy żółtym światłem mówiąc: ,,Tak. To Kraina Nuit Solitaire".
Odpowiedziałam mu długą ciszą, po czym basior zwlókł się ze swojego miejsca.
— Przepraszam, właściwie, za bardzo nie powinno mnie to obchodzić...
— Nie ma sprawy. Pytać każdy może, ale nie czasami nie jestem w stanie odpowiedzieć na takie zwyczajne pytania. To trudne. Jedno mogę powiedzieć — machnęłam łapą. — Bardzo tęsknię.
Sleepi samozwańczo przytaknął, a do moich uszu dobiegł jakiś dźwięk. Nim nawet zdążyłam odwrócić głowę, to coś wskoczyło na pobliskie drzewo, wywinęło na nim młynka, by po zrobieniu salta w powietrzu, zeskoczyć miękko na nogach.
<Sleepi?^^ Co to może być...>

1 komentarz

szablon: synestezja