Zła wiadomość - Nic nie trwa wiecznie.
Dobra wiadomość - Nic nie trwa wiecznie.
Jakbyśmy się nie starali, nie można zatrzymać z góry ustalonych czasów początku i końca czegokolwiek. Tak samo, niektórych sytuacji prowadzących do Końca nie da się uniknąć. Mówię sobie "Gdybym wiedział, że tak się stanie..", ale nigdy nie ma, nie było i nie będzie chwili, w której zobaczę co się wiąże się z podjętymi decyzjami, tymi z pozoru nieważnymi też.
Tak samo jak nie wiem co rzuci mi los pod łapy, tak nie wiem co będzie jeśli nigdy nikomu się nie przyznam jak NAPRAWDĘ było z Duchem Koszmaru Hecklera. Dużo czasu minęło, a ja milczę. Milczę, uciekając skutecznie od poczucia winy, ukrywam fakty przed innymi i przed sobą samym. Wygląda to jakbym ja najbardziej ucierpiał na wszystkim, a sam to sprowadziłem. Jak każdy by to zrobił szukałem winnych, szukałem wykrętów, szukałem wymówek, szukałem atramentu do zamazania zdania "To moja wina.", które pojawiło się na kartach mojego życia. Myślałem, iż już mam swoją karę - utraconego brata, więc świat powinien zapomnieć, a bliscy znużyć się w końcu szukaniem przyczyny. Przyczyny w mojej osobie, która chowa się pod kocem podpisanym słowami "Niewinny i pokrzywdzony" i tyle wystarczy, żeby uwierzyli i szli dalej szukając tego, co mają pod nosem.
Jak przebiegała cała wojna z Koszmarem? Najpierw była walka, później ból, kolejno cierpienie, strach, niepewność, nasłuchiwanie i poszukiwanie rozwiązań. Bolały mnie te chwile, może nawet bardziej niż moich rodziców. Ale oni nie wiedzieli tego, co ja wiedziałem. Z całej czwórki jedynie jeden, ten czarno-biały wilk wiedział przez kogo to w ogóle ma miejsce. Z jednej małej decyzji życie zmieniło się nie do poznania. Ja się prawie nie zmieniłem, bo uciekam od odpowiedzialności, uciekam od winy, uciekam od kar, ale niektóre ledwo dostają się do mnie. A ja bronię się uśmiechem, żartami, muzyką, czymkolwiek. Nie chciałbym o tym myśleć, ani tym bardziej wiedzieć. Nie odebrałem jedynie sobie brata, odebrałem brata wtedy nienarodzonemu rodzeństwu, odebrałem syna własnym rodzicom.
Można nazwać mnie prawie że potworem, jednak ja nigdy nie chciałem nic zrobić. Nie chciałem pogrążyć nikogo. Trudno mnie samemu określić, dlaczego wtedy powiedziałem "Nie wiem tato, cały dzień byliśmy tutaj". Byłem szczeniakiem, ale świadomym znaczenia każdego z tych słów wypływających z mojego pyska. Bylem świadomy, że to ohydne kłamstwo, które chciałem wykorzystać jak zasłonę dymną.
Dni były do siebie podobne, dopóki nie nastąpił koniec nieskończonego szczęścia, ale nie narzekałem, bo podobne dni były idealne. Chciałem żeby było to wiecznie, bo czułem, że tak będzie w życiu bezpiecznie.
Ale
Skończyło się. Skończyło, poczynając od jednego z najlepszych dni. Miałem prawie rok wówczas. Była mroźna zima, zbliżał się powoli czas naszych urodzin. Pamiętam to wszystko do dziś. Kilka dni, które są jak blizna w pamięci. Staram się unikać myślenia o tym, tylko że nie panuje dostatecznie nad swoją podświadomością i to wraca raz po raz podczas snu. Pamiętam - wszędzie śnieg i lód, rankiem wygarnialiśmy we czwórkę białe, zimne okruchy z jaskini. Tata wyszedł z nami na polowanie, a mama została w domu. Zdobyliśmy po jakimś czasie dwa zające i jednego dużego jelenia. Wlekliśmy we trójkę śniadanie do naszego lokum dobre pół godziny. Zjedliśmy i później z bratem wymknęliśmy się z powrotem na powietrze. Chcieliśmy po cichu obejrzeć od środka stare katakumby, do których wejście przypadkiem znalazłem wcześniej, jak tropiliśmy lisy wykradające nam zapasy. Po drodze Heck mówił, że w takim miejscu mogą być magiczne skarby, albo pradawni strażnicy, natomiast ja stawiałem na zaklęte księgi, może jakieś kroniki. Braciszek wepchnął mnie po tym w zaspę i stwierdził, że mierzę nisko jeśli chodzi o potencjalne znaleziska. Wkurzony cisnąłem w niego śniegiem i jestem pewien, iż oddał mi serią czterech śnieżek. Z całymi futrami oblepionymi fragmentami całunu zimy, dotarliśmy w końcu do zasłoniętego białym puchem kamiennego wejścia, widocznie noc wcześniej porządnie padało. Postukałem trzy razy pazurem w zbryloną osłonę. Stwierdziłem głośno, że zamarzło na kość. Heck zaśmiał się wypuszczając z pyska widoczne na mrozie kłęby pary i uderzył w lód z całej siły. Huk i proszę - wejście otwarte. Wcisnęliśmy się obaj w dobrze znane nam już przejście do właściwych korytarzy, zauważywszy, że już od wejścia do katakumb, było bez porównania dużo, dużo cieplej. Wydało mi się to dziwne, zwłaszcza kiedy mróz sięgał prawie trzydziestu stopni na minusie. "Na co czekasz Dere?", zapytał nie brat i ruszył pewnym, sprężystym krokiem przed siebie, do części jeszcze nie zwiedzonej przez nas, gdzie na szczęście było magiczne oświetlenie. Uderzyło mnie coś w środku, że może nie powinniśmy tam iść, tata często ostrzegał nas przed starożytnymi lochami itd. Może jednak coś było w tych, jak uważaliśmy, nudnych i bezpodstawnych gadkach? Pobiegłem za Heckiem i chowałem niepewności, później zapominając o nich przez ciekawość i poddenerwowanie, jakie tajemnice kryją się w tym miejscu.
Mogłem zatrzymać brata. Mogłem powiedzieć, że wracamy. Mogłem "stchórzyć". Mogłem. Nie zrobiłem tego. Chciałbym teraz żeby to był tylko senny koszmar, ale nie... Późniejsza agonia była prawdziwa. Było coraz gorzej i przypieczętowałem sam kolejne zdarzenia. Poszedłem z nim dalej, dalej, dalej, do końca katakumb. To był błąd.
Największy w moim życiu.
<CDN>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz