- Cześć Carmen - odparłam, szczerząc się jak to zwykle robię. - Jak ci się podoba impreza? Mój brat puszcza muzykę.
- Zauważyłam - mruknęła wilczyca zerkając ukradkiem na Dergora. - A co do imprezy, nie jest najgorzej - utrzymywała przyjazny uśmiech.
- Wreszcie Lucas coś zorganizował, dość długo się zbierali tym wszystkim.
Przyznała mi rację kiwnięciem głowy. Sięgnęłam po darmowe drinki, zapytałam czy też sobie życzy jakiegoś. Powiedziała, że chętnie. Po chwili obie gawędziłyśmy dalej popijając nasze schłodzone napoje. Przejechałam wzrokiem po obecnych wilkach z watahy, wypatrzyłam wśród nich Oriona, Alfę Olivię, była obecna Hysmine, też ta czarna wadera Shadow. Dostrzegłam również Vernona rozmawiającego z Lucasem, kawałek dalej od centrum tańców. Postanowiłam nie szukać już więcej znajomych pyszczków (pewnie było ich jeszcze sporo) i pociągnęłam ostatni łyk mojego drinka.
Zauważyłam, że naprawdę niedużo obecnych skacze i wygina się w rytm muzyki. Inni boją się, że się ośmieszą? Większa część "imprezowiczów" po prostu stała z boku. Dobrze, że przynajmniej rozmawiają ze sobą.
- Nie ma Hecka ani Alexy. Pewnie zajmują się swoimi maluchami - stwierdziła Carmen.
- Też uważasz, że te ich dwa puszyste kłębki są przeurocze? Poszczęściło im się według mnie.
- No, szczenięta zawsze są słodkie.
- Ach... Chciała bym kiedyś założyć rodzinę - rozmarzyłam się.
- Ale chyba najpierw potrzebujesz partnera co? - szturchnęła mnie wadera.
- Od tego należy zacząć - zaśmiałam się.
Po jakimś czasie Dergor puścił wolniejszy kawałek i poprosił Hysmine do tańca. U... nieźle braciszku. Kilka par dołączyło do nich na środku. Postukałam pazurem w pusty kieliszek i nagle usłyszałam głos jakiegoś wilka.
- Czy mogę prosić? - odwróciłam się, w pierwszej chwili myślałam, że ktoś chce tańczyć z Carmen, jednak chodziło o mnie. Stał koło nas elegancki basior o złotym połyskującym futrze, miał muszkę i kapelusz na głowie. Zwracała też uwagę jego trójkątna przepaska na jednym oku. Uśmiechał się szarmancko do mnie, szybko zapytałam wzrokiem znajomą czy nie będzie jej przeszkadzać jak się zgodzę. Pokazała mi, że mogę śmiało iść. Poszłam razem z nieznanym mi jeszcze wilkiem na środek, miałam dziwne mieszane uczucia. Nie potrafiłam go rozpoznać, a jednak głos i wygląd w jakiś sposób próbowały odgrzebać coś w mojej pamięci. Objął mnie i zaczęliśmy powoli tańczyć. Partner poruszał się zwinnie, chicho, lekko, jak duch. Dziwne uczucie.
Muzyka leciała jakiś czas, ale musiała się w końcu urwać. Z lekkim żalem, bo tańczyło mi się świetnie i żałowałam, że już po wszystkim, podziękowałam wilkowi i wróciłam do Carmen.
- Kto to był? - szepnęłam.
- Nie kojarzę go... - pokręciła głową.
Zgarnęłam tęczową grzywkę z oczu i wskoczyłam z powrotem na krzesło.
- Nieźle ci szło tam, jesteś tancerką prawda?
- Dobrze kojarzysz - uśmiechnęłam się.
Znów rozbrzmiała żywsza muzyka. Carmen wstała z miejsca.
- Chodź z powrotem Diamanda, bez chłopaków też można poskakać.
- No w sumie - dołączyłam do niej z szerokim uśmiechem.
<Carmen? >
Brak komentarzy
Prześlij komentarz