niedziela, 3 lipca 2016
Od Annabeth "Poznanie cz.8"(cd.Midnight)
Oni są kurde wszędzie. Jak mogli nas znaleźć. Przecież... Zaraz. Oba hipokampy miały na bokach czarne wypalone znaki. Nieźle zaplanowane to trzeba przyznać... Jeden z tych czarnych typów związał mi pysk. Usiłowałam się wyrwać. Nic z tego. Są za silni... Nie wiem czemu,ale zachciało mi się śpiewać. Super moment,naprawdę. Z zamyślan wyrwał mnie ON.
-Wow,dawno się nie widzieliśmy-rzucił i prychnął śmiechem.
Z pewnością obrzuciłabym go obelgami gdyby nie związany pysk.
-Weźcie ją gdzieś zamknijcie. Najlepiej w tej wiszącej klatce. Sługuski zrobiły to,co im kazał. Nadal miałam związany pysk.
-Wiesz co Annabeth? Mogłabyś tego wszystkiego uniknąć. Ty jednak wybrałaś inną drogę. Poczekamy na niego. Widać,że ci na nim zależy.... Zabiję go na twoich oczach.
Miałam ochotę krzyknąć,że mi na nim nie zależy. Ale czy to prawda? Na pewno nie w ten sposób o jakim on mówił... Midnight był raczej przyjacielem,którego nigdy nie miałam. Nic więcej nie uczułam. Czemu oni tak myślą?
*************************
Aż do wieczora nic się nie działo. Mi się nawet zasnęło,choć nie mam pojęcia jak. Obudził mnie warkot. A właściwie dwa. Wstałam i zerknęłam za kraty. Mid walczył z NIM. Nie miałam wątpliwości kto wygra-ON zgniecie basiora jak robaka. Nagle klatka się zwiększyła. Nie,to ja się skurczyłam. Lina z mojego pyska opadła. A ja byłam.... Kosogłosem! Przecisnęłam się przez kraty i usiadłam na gałęzi jakiegoś drzewa. Potem udało mi się wrócić do zwykłej formy. Mid już przegarł,a ON szykował się do ostatecznego ciosu.
-PRZRSTAŃCIE!
Co dziwne,obaj posłuchali. Spojrzeli na mnie. Huh,co teraz? Nagle z mojego gardła wydobył się śpiew. Mid nie ogarniał co się dzieje,ale ON tak. Zaczął biegać i szukać czegoś. Krzyczał:
-Łapcie ich. Zwiążcie jej pysk,idioci!
-Syrena!-pisnął ktoś.
Po chwili każdy wilk kołysał się w rytm piosenki. Wszyscy oprócz mojego przyjaciela. Zeskoczyłam z drzewa.
-Nie będziecie nas gonić prawda?
-Nie będziemy was gonić-powiedzieli chórem.
-Obiecujecie?
-Obiecujemy.
Rzuciłam się biegiem. Musiałam złapać Midnighta za łapę i trochę pociągnąć,żeby się otrząsnął z zaskoczenia. Znowu uciekaliśmy. Dobiegliśmy do plaży. Oboje byliśmy zziajani.
-Jak... Jak ty to....?
-Jestem syreną. Umiem przekonywać do wszyatkiego. Musisz popracować nad swoją wiedzą.
-Dobra. Gdzie teraz?
-Oni nie znoszą wody. Są z żywiołu ognia. Można powiedzieć,że są z niego stworzeni.
-Dobra. A tak w ogóle.... Czemu uciekamy skoro umiesz tak robić?
-To nie działa długo. Za 24 godziny aię ogarną.
Westchnął. Ja wepchnęłam go do wody. Kiedy byliśmy głębiej stworzyłam mu bąbel wokół głowy,żeby nie musiał i chwila wynurzać się na powierzchnię. Ja umiałam oddychać pod wodą. Płynęliśmy przed siebie,tak naprawdę nie wiedząc dokąd. Po chwili spotkaliśmy węgorza. Pogadałam z nim chwilę i był tak uprzejmy,że postanowił wskazać nam drogę do pobliskiej wyspy. Jakieś pół godziny później znaleźliśmy się na miejscu. Od razu zwiedziliśmy teren. Nie była jakaś ogromna. Na szczęście zwierzyny było pełno. Schronienia też. Znaleźliśmy jaskinię,rozpaliliśmy ogień. Ja zaczęłam rozmowę.
-Wiesz... Musimy razem się z tym borykać,a praktycznie się nie znamy. I może opowiemy coś o sobie?
-Spoko. Kto pierwszy?
-Ja mogę...
Przełknęłam ślinę. Teraz nie było już odwrotu.
-Urodziłam się jako najmłodsza córka w jesnej watasze. Przez rok tak naprawdę nic się nie działo. Dopiero kiedy osiągnęłam rok... Wszystko się zaczęło. U nas w watasze była taka zasada,że wadery,które mają rok muszą stanąć do wyboru przyszłej Alfy. Oczywiście działo aię tak,kiedy syn Alf osiągnął 2 lata. Jak się wybierało? Owe wadery stawały dookoła misy z wodą,kłało się igłę i kręciło nią. Ostry czubek wskazywał tę "szczęściarę". No i wypadło na mnie. Syn Alf bardzo się cieszył,bo w szkole się we mnie podkochiwał. Zgadnij kto to był.
-Nie wiem.
-Ale ty jesteś głupi. Tracę w ciebie wiarę. Przywódca tych,którzy nas gonią.
Pokiwał głową,a ja kontynuowałam:
-Ja jednak odmówiłam. Nie dość,że tak naprawdę go nie znałam,to jeszcze mi się nie podobał. Ten się wkurzył i odszedł poprzysięgając zemstę. Po jakiś 6 miesiącach o nim zapomniano. Ale w nocy wparował z calą armią i zabił wszystkich. Oprócz mnie i mojej rodziny. Zawiązał mnie i zapytał czy wyjdę za niego. Nie zgodziłam się. Zabił na moich oczach całą moją rodzinę-rodziców,siostrę,brata. Po tygodniu uciekłam. Uciekałam przez rok,ale nie odpuścili. No i się spotkaliśmy. To tyle.
Nie odzywał się przez chwilę.
-Nie wiem co powiedzieć....
-Nic. Opowiadaj swoją historię-rzuciłam.
Chciałam zmienić temat.
<Mid?>
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy
Prześlij komentarz