Jak co ranek, zaraz po obudzeniu wyszedłem coś zjeść. Zjadłem rybę nad ogniskiem, tylko była trochę przypalona, ale i tak była smaczna.
- Co by teraz tu porobić? - szedłem wzdłuż Zatoki Watahy tak dumając.
- Hej, kto to jest, czy to nie Indila?- chciałem tam pobiec tylko nie wiedziałem czy nie jest na mnie obrażona za to, że ją zostawiłem na pastwę losu i nie uparłem się żeby polecieć z nimi. Jednak Indila mnie zauważyła podbiegła do mnie i przytuliła. - Tęskniłam, myślałam, że umarłeś - powiedziała z płaczem.
- Też tęskniłem - odpowiedziałem. Odsunąłem się od niej – Przepraszam - powiedziałem.
- Za co? - spytała mnie.
- Za to, że cie zostawiłem - odpowiedziałem na jej pytanie.
- Co? Tylko za to? - powiedziała ze śmiechem. - Przecież to nie była twoja wina to była wina tamtego Alfy - dodała głosem który uspakajał, jak zawsze.
- Może chcesz pójść do Naruta Curaco?
- Pewnie! Kto ostatni ten zgniłe jajo smoka!- krzyknęła biegnąc. Odczekałem chwile.
- 3…4…5… Start. I pobiegłem już ją dogoniłem.
- Ha! - krzyknąłem gdy już ją prześcignąłem.
<Indila?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz