Siedziałam w lochu zakuta w kajdany. Gdzie? To właśnie było najśmieszniejsze-w swojej własnej watasze. Rzucałam obelgami w Key'a. Byłam wychudzona,brudna i rozczochrana. Nagle usłyszałam skowyt watahy i śmiech mordercy jakiegoś biednego wilka. Chciałam podejść do okienka,ale niestety nie mogłam. Głupie zaczarowane łańcuchy,pomyślałam. Spojrzałam w księżyc.
-Mamo,tato,siostrzyczko i braciszku... Znajdę was-szepnęłam,a z mojego oka uleciała krystaliczna łza. Wtedy do lochu wszedł Kay. Warknęłam.
-Jak się czujesz,KOCHANIE?-zaśmiał się.
-A dobrze. Niestety zepsułeś mi nastrój swoim smrodem-rzuciłam wściekle.
Ten,urażony,uderzył mnie otwartą łapą w twarz.
-Nie pozwalaj sobie. A wiesz... Wataha planuje bunt-parsknął śmiechem i wyszedł.
****************
W nocy obudziły mnie krzyki. Jakoś udało mi się uwolnić. Użyłam starej kości i pazura jako ,,klucza". Kolejny wrzask. Podbiegłam do okienka i co ujrzałam? Morze krwi. Key'a zabijającego wszystkich-basiorów,wadery i szczenięta. Kajdany więziły moją magię,a że teraz się z nich wysfobodziłam,przeniosłam się cieniem poza loch na zewnątrz. Tylko tyle mogłam zrobić. Byłam za słaba na cokolwiek innego. Zerwałam się do biegu. Biegłam bez chwili przerwy,chyba przez 2 doby. Dopiero wtedy zatrzymałam się na krótki odpoczynek. Ułożyłam się na gołej ziemi i zasnęłam.
****************
Obudziłam się następnego wieczoru. Usłyszałam czyjś cichy śmiech. Key! Znalazł mnie! Rzuciłam się do ucieczki i odnalazłam siostrę.
-Olivia? To nie jest miejsce twojej watahy! Uciekaj!
Biegłyśmy obie. Ta głupia dziewczyna zamiast mnie zostawić,trzymała się ze mną. Nagle coś zaatakowało Olivię z powietrza. Key rzucił nią o głaz,a potem ją...zabił!
-NIE!-wrzasnęłam.
************
Obudziłam się. Nade mną stała Olivia.
-Siostra?-zapytałam.
-Alexa?-powiedziała w tym samym czasie.
Uścisnęłyśmy się.
-Czemu...czemu wyglądasz jak śmierć?-spytała Oli.
<Siostra?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz