- Ja... Byłam zakuta w lochach... Ale to nie pora by o tym rozmawiać, gdzie my jesteśmy? - zapytała i próbowała się podnieść.
Szybko chwyciłam ją i pomogłam wstać. Alexa zachwiała się chwilę, ale pochwyciła łatwo równowagę.
- Jesteśmy w Nuit Solitare - powiedziałam magicznym i tajemniczym tonem.
Tak uwielbiałam zmieniać głos i w zimowe wieczory zawsze tak z Alexą się wygłupiałyśmy.
- Wataha Nuit Solitare? To twoja wataha, prawda?!- rozejrzała się w okół. Byłyśmy aktualnie w Kolorowym Lesie.
- Czy mi się wydaje, że ta kora jest fioletowa?- chwyciła się pobliskiego drzewa.
- Nie jest, tak się wydaje - to tylko takie wrażenie wydaje błękitna leśna mgła - wzięłam powietrze w płuca.
Powietrze było tu wietrznie wilgotne, lubiłam to miejsce.
- Ale, Olivia, tak się cieszę, że Cię widzę!- przytuliła mnie i wtuliła nos w moje futro.
- Ja też, nawet nie wiesz jak tęskniłam!- odwdzięczyłam uścisk. - Ale teraz, nie traćmy czasu. Chodź się umyć do mojej prywatnej ''naturalnej łaźni''. Przyda ci się kąpiel. Wszystko ci co się stało, gdy straciłaś przytomność... Możesz sama iść?- dopytałam odchodząc kawałek dalej.
- Mogę! Myślałam że będzie gorzej.
***
Wspominałam o naturalnej łaźni? Ah, tak! Moja jaskinia wygląda na skalistą, ale taka nie jest. Jej dach jest wysoko położony, ale są tam świetne warunki dla roślin. Zrobiło się tam naturalne duże bajorko z podgrzewaną wulkaniczną wodą. Taka wieelka wanna ciągle paruje a obok rosną drzewa i piękne kwiaty. Moja ''łaźnia'' wysadzona jest pięknym marmurem. Są trzy strefy; siedząca, stojąca i pływająca. Ojejku, ja mam takie dziwne słownictwo! Szybko uporałam się z siostrą i po chwili obie moczyłyśmy się w bajorku.
- Więc, sioruś... To było tak:
Odnalazłaś mnie. Sama nie wiem jak. Mimo to znajdowałam się w dalekiej odległości za terenami Nuit Solitare - naszej krainie. Byłam prawie i jej granicy. Często robię takie wędrówki. Ty zemdlałaś, a mnie zaatakował demoniczny basior. Coś było w nim nie tak... Moje zaklęcia antydemoniczne działały na niego jakby podpalić zapałką benzynę. Zadawałam mu ciosy jeden po drugim, a on mnie. Kiedy na chwilę opętałam jego umysł, tak szczególnie położyłam go jakby w koszmarny sen- wzięłam Cię na plecy i przybyłam tutaj. Naprawdę, basior został daleko. Kto to jest?- zapytałam się siostry.
I ona zaczęła swoją okrutną historię.
- Nie martw się. Ojciec zaradzi coś na tereny Ferente... Musi go pokonać. Na chwilę obecną jesteś tu bezpieczna.
<Alexa?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz