- ale co mówiłem? Nic nie mówiłem... wydawało się Tobie - warknąłem.
Dergor popatrzył chwile na mnie potem na swojego. Super... Zak wie, kiedy coś powiedzieć te jego idiotyczne komentarze bardzo wkurzają. Zazdrosny kretyn.
- No co? Nie przedstawisz mnie swoim kumplom? Co wstydzisz się mnie? - zacisnąłem zęby.
Już miałem mu nagadać, ale zauważyłem, że ktoś się na mnie nadal gapi.
- Dziękuje wam za pomoc- mówiłem przez zaciśnięte zęby- pójdę już.
- Czekaj... Czemu uciekasz?- zapytał Dergor.
-BO TAK CHCE!- wydarłem się na niego.
- Brawo pokazałeś klasę - chichotał Zak. Ruszyłem przed siebie. Dopiął swego… Pewnie przez moje zachowanie uznają mnie za wariata. Po po paru metrach Zak zagadał.
- Widzisz? Nie pasujesz do nich. Lepiej spadajmy z tej watahy. Pożegnaj się z Alfą lub nie ja wolisz.
- Zamknij się! Jak już to ty do nich nie pasujesz! Mam cię serdecznie dosyć… I wiesz co… Zrobię ci na złość zostaje na stałe.
- Brawo… Odetnij się od rodziny zapomnij o niej... Skazujesz swoją siostrę na śmierć
- Ona już dawno nie żyje ! A ty mi dajesz złudne nadzieje…
- Ty będziesz się jej tłumaczył- powiedział znudzony... Usłyszałem jakiś szelest. Odwróciłem się, a za mną stał Heckler. Poszedł za mną? Ile o słyszał? Te pytania nasuwały mi się na język, ale zamiast zapytać wyszczerzyłem kły.
-Chciałem być sam! Nie zauważyłeś? - warknąłem.
- Dziwny z ciebie basior -uśmiechnął się do mnie. Nie wiem co ten uśmiech miał znaczyć... To, że się ze mnie nabija czy może chodzi mu o coś innego.
- Coś jeszcze? - zapytałem.
- Wisze, że nie możesz dogadać się z samym sobą… Nie martw się brata JESZCZE nie ma – obejrzał się za siebie.
-Super…- usiadłem na kamieniu obok. Teraz się zacznie… Może potrzebujesz z tym pomocy, a mogę ci w czymś pomóc… Bla, bla, bla jak tego nie cierpię. Kiedy mówię wilkom o Zaku uznają mnie za chorego psychicznie, osobę która powinna się leczyć. Pff… Niech się sami leczą. Spojrzałem na Hecklera. Opierał się o drzewo i nic nie mówił. Na chwile nastała cisza. Nic? Ani tekst jesteś szalony idź do psychiatryka? Ten tekst najczęściej słyszałem. Nie wiem jak, ale jego milczenie mi pomogło... Nie wiem w czym, ale to czuje.
- Nie skomentujesz tego?- zapytałem.
- A co ma tu komentować? To, że gadasz do siebie to nie moja sprawa.- znowu cisza… Ciekawy jestem co tak naprawdę o mnie myśli…
< Heckler? >
Brak komentarzy
Prześlij komentarz