Biegłam ile sił w łapach. Ogromne słoneczniki migały mi po bokach. Nie mogłam złapać tchu, ale jak się zatrzymam teraz to Olivia mnie dorwie. Wadera deptała mi po piętach. Kurcze jest za szybka, a ja jak na złość nie mogę nic zrobić. Żeby się teleportować byłam zbyt rozkojarzona i nie mogłam się wystarczająco skupić. Chociaż... mam plan... Zwolniłam trochę tempa i wadera powaliła mnie na ziemię. Zaczęłyśmy się śmiać.
-Mam cię! - westchnęła Olivia stojąc nade mną.
-Gra...tu..lu...ję.. Prawie mnie złapałaś.
-Co?
Wzięłam głęboki oddech i teleportowałam się jakieś 20 metrów dalej.
-Nie ma tak - zirytowała się wadera.
-Nikt nic nie mówił, że nie można - uśmiechnęłam się zadowolona z siebie. Przymknęłam oczy dla lepszego efektu, a gdy je otworzyłam Olivia stała już przy mnie. Nawet nie usłyszałam jak się zbliżyła. Odskoczyłam od niej jak oparzona.
-A ja ci dawałam fory.
-Jak-ty-to? -wydukałam.
-Jeszcze nic o mnie nie wiesz - teraz to wadera się uśmiechnęła. Westchnęłam zrezygnowana i podniosłam łapę do góry.
-Dobra, masz mnie.
Wadera usiadła na wśród słoneczników. Spojrzała na mnie i poklepała ziemię obok siebie.
-Dołączysz się? - zapytała.
Przysiadłam się, a wtedy Olivia położyła się. Wskazała łapą niebo. Od razu zrozumiałam o co jej chodzi. Zaraz potem obie wypatrywałyśmy ciekawych kształtów chmur.
-O! Zobacz tą! Wygląda jak ziejący ogniem smok.
-Jak dla mnie to rajski ptak.
-Chodzi ci o feniksa?
-Nom. Ej, a tamta? Nie przypomina ci może gwiazdy?
-Rzeczywiście. A teraz wyszła z niej palma.
-Ty to wszędzie znajdziesz coś, co ci przypomina plażę.
-No może troszkę - zaśmiałam się zakłopotana. Chmury leniwie przepływały nam nad głowami, a słoneczniki łagodnie się kołysały na wietrze. Milczałyśmy chwilę, aż Olivia przerwała ciszę.
-I co, nie jest fajnie? Teraz wiesz o co mi chodziło?
-Tak. Jednak zwykły ląd bywa niezwykły pod wieloma względami.
-Nie mówiłam? A powiesz mi dlaczego aż tak lubisz morze? Twoja pierwsza odpowiedź nie była zbytnio przekonująca.
-Bo przypomina mi dawnego przyjaciela. Poznałam go na pewnej plaży i złożyliśmy sobie obietnicę, że jeszcze kiedyś się spotkamy.A coś mi mówi, że spotkamy się właśnie nad morzem.
-To twój chłopak? - zainteresowała się wadera.
-Nie nie nie nie nie! To nie tak! - zaczęłam machać łapami.
-Dobra dobra. Ech... Ale się zasiedziałam, a miałam załatwić jeszcze parę spraw - wadera wstała i przeciągnęła się. - Choć. Pokażę ci jaskinię, która może ci się spodobać...
******
-Wow! Sugoi! Cudowna! - wyrwało mi się, gdy razem z Olivią weszłam do dużej jaskini. Była przepiękna, ale przydałoby się ją trochę ozdobić.
-To jest Jaskinia Szczeniąt i jak sama nazwa wskazuje jest to miejsce tylko dla szczeniaków. Możesz tu zamieszkać jak chcesz.
-No pewnie, że chcę!
-Okej. Na chwile obecną będziesz mieszkać sama, ale na pewno niedługo jakiś szczeniak dołączy i może będzie chciał zamieszkać z tobą. A jakby coś będą tu zaglądać opiekunki, żeby sprawdzić czy wszystko jest okej, więc o nic się nie martw.
-Dziękuję za wszystko. Jest pani najlepszą alfą na świecie!
-Miło mi to słyszeć. No to rozgość się. Od teraz jest to twój nowy dom. Ja już lecę, nie mogę zaniedbać obowiązków. Papatki
-Do widzenia!
Jeszcze raz rozejrzałam się po jaskini. Rzuciłam torbę na najbliższe posłanie jakie znalazłam i położyłam się obok niej. Wlepiłam wzrok w sufit.
-Mój nowy dom...
<The End>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz