Na słowa Valixy zrobiło mi się bardzo miło. Kiedy ktoś powiedział, że jestem kochana było kiedy byłam chyba jeszcze szczeniakiem. Nie rozumiałam ile wdzięczności i uprzejmości płynie z tych słów, ale teraz już wiem. Z wielkim uśmiechem na twarzy odpowiedziałam:
- Ty też jesteś kochana Valixy. Nie wiedziałam, że z przyjacielem u boku można tyle rzeczy osiągnąć. Też przeżyłaś śmierć brata, a ja straciłam Jellal'a- łzy potoczyły mi się do oczu.
- Och, Olivio twoje słowa były cudowne - wadera przekręciła się na boku i mnie czule przytuliła.
- Ale i tak podałaś imię tego kto ci to zrobił?!- warknęła po chwili jakby sama do siebie.
- Tak, ale on jest teraz niewinny. Ma już zdrowy charakter i demon go upuścił - spuściłam głowę.
- Chyba nie pozwalasz na takie traktowanie? Pomimo lat stare rany i tak zostają!- bąknęła.
- Może... Ale widzisz, stało się to dawno. Gdyby tak nie miało się stać los by tak nie zadecydował. Jednak tak się stało - wstałam a na to Valixy.
- Głupoty pleciesz, czyli niby chcesz przez to powiedzieć, że ta krzywda była twoim...- wadera nie mogła przepuścić ostatniego słowa przez język.- Przeznaczeniem?- dokończyła w końcu.
- Valixy, nie mogę ci tego wytłumaczyć. Sama ja nawet nie wiem na czym polega moja końcowa filozofia. Mimo to, nie wracajmy do mojej przeszłości. Idziemy, mam jeszcze ci do pokazania fajne miejsce - rzuciłam nerwowo i pod koniec puściłam do niej oko.
- Znowu się ścigamy? - zapytała w końcu.
- Nigdy nie ominęłabym takiej okazji!- stanęłam na dwóch tylnych łapach jak koń i zaczęłam wymachiwać przednimi.
Ścigałyśmy się długo, że ja mam bardzo słabą wytrzymałość już po kilometrze odpuściłam.
- Ejj, Olivia! Nie ma czasu na przystanki!- zaśmiała się.
-Wiem, jak na wilka moja wytrzymałość jest kiepska - westchnęłam ciężko.
- Bo mało na pewno trenujesz. Jak już atakujesz zwierzynę, to na pewno na kilku krokach ją powalasz na ziemię - pomogła mi wstać.
- A codzienny marsz po watasze? Haha, właściwie biegam codziennie by przegonić kogoś co psuje mi jaskinię lodem - zaśmiałam się i nie mogłam powstrzymać.
- Wolę w to nie wnikać - Valixy również się zaśmiała.
- Ojj! Mam pomysł! Może wyczaruję sobie skrzydła, będzie mi łatwiej! - podskoczyłam wesoło.
- Dobra, ale bez żadnych mocy i oszukiwania - skarciła wrogim spojrzeniem.
- Co ty, ja bym oszukiwała?- zaśmiałam się jeszcze raz.
Wtedy wyczarowałam sobie białe skrzydła z chaotycznie położonymi czarnymi paskami.
- No to dalej!- wadera machnęła łapą zachęcając do dalszego biegu i... lotu!
Leciałyśmy i biegłyśmy razem przez las.
- Olivia, a wiesz gdzie w ogóle biegniemy?- zapytała po chwili przeskakując pobliską kłodę.
- Wiem, niedługo będziemy na miejscu. Jeszcze gdzieś z kilometr tak sobie polecimy - uśmiechnęłam się szczerze i nie przerywałam lotu.
- Jestem ciekawa gdzie mnie wyciągniesz - wtedy przyspieszyła tempa.
- Nie uciekaj mi tu!- wrzasnęłam próbując ją dogonić.
Nie dość, że ma power'a ale jeszcze mnie wyprzedziła w pięknym stylu!
***
Nadeszła noc. Gwiazdy pojawiły się na niebie, księżyc oświetlał nam drogę swoim srebrzystym blaskiem, a w okół świerszcze wyprawiały swoje koncerty. Ominęłyśmy domek wróżek na drzewie, które słodko bawiły się przed nim. Letnia noc w watasze była piękna.
Wiele wilków doceniały jej piękno, ale ja chyba najbardziej. Dzień taki świetlisty, słońce przebijające się o konary drzew były piękne a luna tego wieczoru...
W końcu dotarłyśmy nad jezioro.
- I to tu?- zapytała Valixy.
- Tak, ale chodź na pomost.
Gdy wadera tylko położyła na nim łapę, wiedziała od razu o co mi chodziło.
Widok był piękny, a na niebie świeciło miliony gwiazd.
<Valixy?>

Brak komentarzy
Prześlij komentarz