czwartek, 23 lipca 2015

Od Valixy "Jak dotarłam?" cz.5 (cd. Olivia)

Usiadłam i poczułam jak gotuje się we mnie złość. Przecież to co ten ktoś zrobił Olivii było niedopuszczalne!
-Jak ten ktoś w ogóle mógł zrobić coś takiego? Trzeba być potworem, żeby robić takie rzeczy! Gdybym wiedziała kto to, rozszarpałabym do na strzępy... - burknęłam.
-No, ale już - spojrzała na mnie. - Przecież sama mi powiedziałaś, żebym się nie smuciła. To i ty się nie denerwuj - zaśmiała się.
-No okej...
Wzięłam dziesięć głębokich oddechów i uśmiechnęłam się szeroko do wadery. Po czym podniosłam się radośnie i podskoczyłam jak malutkie szczenię.
-To co? Może mała kąpiel nad wodospadem? - zaproponowała.
-Hmm... Przyznam, że kusząca propozycja. Ścigamy się?
Zaśmiałyśmy się obie. Po czym chwilę później równo zerwałyśmy się do biegu. Biegłyśmy ramię w ramię i tak też ramię w ramię wskoczyłyśmy do wody. Z uśmiechami na pyskach zaczęłyśmy ochlapywać się ciepłą wodą z wodopoju. Ku mojemu zdziwieniu nikogo tam teraz nie było. Po jakiejś godzinie zabawy zmęczyłyśmy się. Miałam już wyjść z wody, ale...
-Hej! Val, zaczekaj! - krzyknęła Olivia. - Pokazać ci coś fajnego?
Zastanowiłam się przez chwilę, po czym zdałam sobie sprawę, że nie mam się nad czym zastanawiać.
-No pewnie, dawaj - uśmiechnęłam się.
-No to... Widzisz tamten wodospad? - wskazała łapą na wodę spadającą z wysokiej skały, która tworzy nasz wataszkowy wodopój.
-Widzę.
-To za tym wodospadem znajduje się super miejsce, chcesz zobaczyć?
-No tak.
Popłynęłyśmy więc w tamtą stronę. Alfa zaprowadziła mnie między skałę a spadającą wodę, znajdowało się tam niewielkie przejście. Powoli przeszłyśmy przez szczelinę, a chwilę później razem z Olivią znalazłam się w ogromnej grocie skalnej.


-Ojejku! Jak tu ślicznie - westchnęłam. Było to naprawdę niesamowite miejsce. Duże, ciemne niczym noc i tak bardzo naturalne. Takie, że mogłabym tu zamieszkać. Zakochałam się normalnie...
-No wiem, niesamowite miejsce. Właściwie to nikt nie wie o tej grocie, to taka moje miejsce przemyśleń. Jednak rzadko je odwiedzam... Teraz wiem o nim tylko ja i ty - uśmiechnęła się. - Podoba ci się?
-No pewnie, że tak.
Otrzepałam się z wody i położyłam się na gładkich kamieniach. Zamknęłam oczy i wyobraziłam sobie, jak leżę wtulona w ukochanego na kwiecistej łące. Jak rozmawiamy o tym, że będziemy na zawsze razem. Jak od czasu do czasu się całujemy.
Westchnęłam cicho pogrążając się w marzeniach...
-Valixy? Żyjesz, czy już całkowicie się rozpłynęłaś? - zaśmiała się Olivia wyrywając mnie z rozmyśleń.
-No żyję, żyję. Po prostu się rozmarzyłam... - uśmiechnęłam się na samą myśl o basiorze moich marzeń.
-No rozumiem, rozumiem... Wiesz co? - spojrzała mi w oczy. - Może nie znamy się długo, ale już zdążyłam cię bardzo polubić. Zaufałam ci...
-Ja tobie tak samo, nigdy jeszcze z nikim nie rozmawiałam tak szczerze. Z nikim się tak nie bawiłam... No poza moim bratem - posmutniałam myśląc o bracie. Wadera jednak najwidoczniej zauważyła, że coś nie gra. Wyczuła, że chodzi o brata...
-Co się stało z twoim bratem? - zapytała.
-Ehh... Tak w skrócie to był moim jedynym przyjacielem. Jednak pewnego dnia, kiedy poszliśmy się przebiec, przypadkiem natrafiliśmy na ludzi. Zaczęli do nas strzelać, mnie kula drasnęła tylko w tylną łapę. Nero nie miał tyle szczęścia...
-Zabili go? - spojrzała na mnie smutnym wzrokiem.
-Kula trafiła go w sam środek serca i przeszyła na wylot - łzy zaczęły płynąć po moich policzkach.
-Ej... Valixy, nie płacz - powiedziała łagodnym głosem. - Proszę cię... Wiem, że strata ukochanej osoby bardzo boli. Wiedz jednak, że on na pewno jest z tobą i nad tobą czuwa, żeby tobie nie stała się krzywda. On nie umarł, on żyje w twoim sercu...
Mówiła łagodnym, kojącym tonem. Jak matka, której nigdy nie miałam... Uspokoiłam się i uśmiechnęłam się do niej.
-Jesteś kochana, Olivio...
<Olivia?>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja