- Ehh... Jak on mógł- prychnęłam pod nosem idąc w swoim kierunku. Kilka lat temu był dla mnie jak przyjaciel, który zdaje się być bezwartościowy, po incydencie, który - samemu odmieniło całe życie.
Co ty wiesz, Diss?! Nic nie wiesz o mnie, o życiu i reszcie naszej starej watahy. Upragnione miejsce, gdzie każdy wilk żyje w zgodzie. Miejsce, którego dosięgają same góry. Ekstrawagancki obszar mierzący dalekie rzędy ziem. On, zniszczył niegdyś wszystko co kochałam. Uporczywy ból na sercu przestał piec, ale jeśli nawet ból kiedyś odejdzie - wróci również. Kto wie, może z potrójną siłą? Tak się teraz czułam. Wilk, który normalnie jakby nigdy nic ze mną rozmawiał, sprzeczał się wtedy w deszczu, okazał się NIM?! Nawet nigdy nie myślałam, że Discret może być taki bez serca... Mówić wszystko bez emocji, a w głowie ukrywać najczarniejsze tajemnice.
Ale... Nie mam serca go wygnać. Pamiętam dawne czasy, gdy było się szczeniakiem. Ani nie przywędrował tam bez celu. Był jak bomba zegarowa, która tylko czeka- gdy zegar wymierzy 0.00.
***
Siostra gdzieś tam lata z basiorami, ja nie mam z kim porozmawiać. Bez planów chodziłam terenami oglądając podwyższenie wodospadów, jezior, zatok i nawet mórz w watasze. Ostatnio było bardzo gorąco i bardzo ulewnie. Jak woda będzie przekraczała poniżej oznaczonej miary wysokości, będziemy musieli uważać i odgonić chmury za pomocą zaklęcia. Ale... Zmieniam tak nagle temat... Czemu sama siebie oszukuję? Pobiegłam czym prędzej do... Domku Salmony. Dawno u niej nie byłam, ale to NAPRAWDĘ i NAPRAWDĘ Salmona nie cierpi towarzystwa wilków. To wspaniała wadera, ale zachowanie wader i basiorów zaczęło ją odpychać, gdy postanowiła zostać w krainie. Była naprawdę odważna. Jak mogła się nie bać, że jakiś stwór ją pokona. Sama, bez żadnej pomocy ze strony innych. Zesłana na pakty losu przez te lata ukrywała się w pniu drzewa tworząc wywary, eliksiry i pisać na nie przepisy. Zapukałam do chatki. Nikt mi nie otworzył. Widziałam tańczące promienie światła wydobywające się z domku wśród mgły zamglonego lasu.
- Kto tam?- odezwał się typowo cioteczny głos z nutką gniewu.
- Tutaj Olivia, alfa. Chciałam Cię odwiedzić - westchnęłam.
W końcu drzwi do ''drzewa'' się uchyliły. Oczom ukazało mi się piękne mieszkanie. Wokół latało pełno magicznych promyków światła, eliksiry na półkach, książki i to mnóstwo książek. Rozglądałam się w okół jak szalona i prawie dostałam skrętu szyi.
- Co ode mnie chcesz?- zauważyłam, iż Salmona właśnie piła herbatę przy swoim zwłaszcza skromnych drewnianym stoliku.
Jej brązowe futro czyniło ją zarazem piękną, a zarazem tajemniczą. Nie wierzę że ma 103 lata... Na pewno wynalazła jakiś preparat na młodość. Wyglądała na normalną waderę starszą ode mnie o rok.
- Chciałam Cię odwiedzić, jesteś tu taka sama - przyznałam.
- Nie obchodzi mnie samotność, skarbie. Jestem sama sobie i wolę tak pozostać.
- Rozumiem Cię - rozglądałam się po jej półkach. Moją uwagę przybił jakiś eliksir w czerwonej fiolce.
- A co to?- przekrzywiłam głowę i wpatrywałam się buteleczce.
- Eliksir Expecto Patronum z waszego magicznego sklepu, nie znasz go?- zdziwiła się Sal.
- Nie. Ja nie znam się za bardzo na tych sprawach. Wiem, że jest eliksir od przywołania towarzysza, ale...
- Nic już nie mów. Chcę być sama
- Ale co dopiero weszłam!
- Weź butelkę i idź.
- Chwila, co!?
- Bierz i idź. Wiem co mówię - wskazała palcem na drzwi.
Czyżby mnie wyganiała?! Minutę temu tu właśnie weszłam! Wzięłam chcąc, nie chcąc butelkę i pokierowałam się do drzwi.
Gdy przekroczyłam ich próg, i przypadkowo - choć wyglądało to na z przytupem, trzasnęłam drzwiami, na eliksirze zobaczyłam napis: ''Wykorzystaj mądrze...''.
C.D.N
Tak wygląda Salmona:

Brak komentarzy
Prześlij komentarz