sobota, 18 lipca 2015

Od Discret'a ''(Nie)zbytnio znośnie cz.5'' (cd.Shadow)

- Próbuję mi Ciebie wyobrazić w nastroszonym i zrobionym w dredy futrze jak pies Puli - zaśmiałem się, nim spostrzegłem, że wadera już jest kilkanaście metrów ode mnie.
- Dziękuję za komplement! Właśnie wyobraziłam ciebie jako nowojorskiego dresiarza z IQ poniżej minusa - krzyknęła z pewnej odległości i pobiegła w swoją stronę.
- I tak zawsze będzie, że nagle się spotykamy, nieziemsko obrażamy i Shadow będzie jak nigdy nic odchodzić?- pomyślałem przez chwilę i skupiłem się.
- Mi tam pasuje - wzruszyłem bezinteresownie ramionami i obróciłem się na pięcie.
Oczywiście, według zasad tej jakże ''pięknej'' watahy stała za mną Olivia.
- Jakże cudownie dogadujesz się z waderami, J...- wtedy zakryłem szybko usta wadery łapą i powiedziałem cicho:
- Jak ty?
- Widać na kilometr, że to ty - warknęła i wyszczerzyła zęby.
- Ale i tak, co ja takiego ci zaszkodziłem, było to masę lat temu- przekręciłem oczyma.
- Niby tyle lat temu, ale jaki byłeś. Nie czujesz żalu?- parsknęła i posłała mi gromiące spojrzenie.
- Nie - odpowiedziałem bezkompromisyjnie.
- Jeszcze jedno słowo... Jak mogłeś wtedy...- mruknęła i mowa pozostawiła ją bez słowa.
- To nie była moja wina, dobrze sama o tym wiesz
- Taa, za takie coś nie dziwię się, że ojciec Cię wygnał. Gdyby się dowiedział, że ja tu Ciebie trzymam!- warknęła znowu.
- To czemu mnie nie wygnasz sama? Przecież w każdej chwili możesz- odrzekłem zgorzkniałym tonem.
Olivia nic nie odpowiedziała. Ze skwaszoną miną wpatrywała się we mnie, w końcu spuściła głowę i zawróciła.
- Jeszcze mam Cię za przyjaciela.

***
Wiedziałem od początku, że to właśnie ta, ale to TA Olivia. Nie miałem najmniejszej wątpliwości co do tego. Ale, po co to mówić? Nie powracam do przyszłości i żyję teraźniejszością. Jestem tu i teraz.
A chwila, gdzie jest właściwie ta czarna wadera? Tak uwielbiam się z nią kłócić ( ͡° ͜ʖ ͡°).
Wróciłem właśnie do jaskini, gdyż rozszalała się burza. Pierdo*one zjawisko przyrody. Niech się wypada bo dostanę co najmniej szału. Padało i padało- jakby nigdy nie chciało przestać. Leżałem zwinięty w kłębek i próbowałem spać.
Kapu, kap.
NO NIE! Znowu te krople skraplające się u wejścia jaskini. Teraz naprawdę, dostanę furii.
Uszy mnie zaczynały boleć od wiecznego ''Kapu, kap'' i chowałem się aż w kamieniach.
Spojrzałem na godzinę, było blisko szesnastej. O luju, trzeba iść.
Z wielkim przytupem wygramoliłem się jakoś z ciepłej, ale wkurzającej groty. Jeszcze brakuje, żeby Olivia wzięła mnie na sprzątaczkę. Phii... Po co komuś praca... Inni harują, inni się lenią. Tak jest zawsze.
Miejsce zbiórki egzorcystów miało być na zamglonej polanie. Matko najświętsza, po co w tej mgle?
Idąc ścieżką, postrzegając jakiś świecący wśród mgły dąb ruszyłem dalej.
Zauważyłem na polanie kilka wilków i już zrobiło mi się słabo. Położyłem się jakieś kilka metrów dalej i położyłem głowę na przednich łapach. 
- Co to za gość?- szepnęła do drugiej wadera o bujnej grzywie.
- A ja mam wiedzieć?- odrzekła druga.
Jezu, nigdy wilka na oczy nie widziały... Naprawdę, byłem tu jedynym basiorem? Ogólnie, to jeszcze lepiej. Jak tylko widzę tych puszących się pyszałków rzygać mi się chce na sam widok. Wszędzie są podobni, tacy sami, inni ale inni w tym procencie, że są... Pyszałkami. Każdy próbuje przebić innego swoimi wielkimi zdolnościami, umiejętnościami, mocami, talentami, po co? I te zdobywanie serca ''wader'' i ta cała wielka miłość poprzez powiedzenie ''Kurczę, kochanie- Kocham Cię! Jesteś jak anioł, który spadł z nieba na r*j!''. Tyle przez to rozumiem, gdy potem w końcu dwa ''zadufane'' wilki się rozchodzą w swoje strony, bo jedno z drugim nie może wytrzymać. Czy tylko ja wiem tyle o życiu?
Wtedy na polanę znowu weszła Olivia, a ja ściąłem ją bynajmniej wzrokiem.
- Dzisiaj w szkółce dla egzorcystów nauczymy się jak walczyć z demonami - odparła z uśmiechem.

***
Szkoda słów. Tyle godzin, a ogólnie trzy godziny były o rodzajach demonów. Dobre goście, tylko niektórzy ich za bardzo denerwują. To nie tak, że zło jest złem. Jest zwyczajną duszą, która nie wie, gdzie ma dalej dążyć. Akurat wracałem z tych całych ćwiczeń i znowu i to naprawdę ZNOWU zobaczyłem Shadow.
Zauważyła mnie już wcześniej i z przymusem odparła:
- O nie, nic nie mów. Nie mam najmniejszej ochoty rozmawiać z tobą, słuchać twoich wymądrzeń - Panie Wszechwiedzący...- prychnęła.

<Shadd? Mało z naszych rozmów, ale teraz może jakaś przygoda? :D>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja