Zmierzyłem ją wzrokiem.
-Nie masz prawa na mnie krzyczeć ani mi rozkazywać.-powiedziałem powoli, ale ostro i położyłem po sobie uszy.
Uderzyłem przednią łapą ziemi i spowodowałem tym lekki wstrząs ziemi. Wadera straciła równowagę i upadła. Spojrzała na mnie zdziwiona i lekko wystraszona. Podszedłem do niej powoli, ale stanowczo. Stanąłem przed nią i spojrzałem w oczy. Pstryknąłem palcem, a wtedy obok mnie pojawił się wielki, zielony smok. Mogłem wyczarować smoka z skały, aby ją zmiażdżył czy coś, jednak później wywaliliby mnie z watahy, a tego nie chciałem. Była to iluzja, jednak wadera o tym nie wiedziała. Spojrzała na mnie wystraszona.
-Jeśli powiesz komuś to co widziałaś to pożałujesz.-powiedziałem.
W tym momencie smok schylił się ryknął na waderę, a potem zniknął. Wstrząsy ustały. Pstryknąłem palcami i też zniknąłem. Nie miałem zamiaru nadal rozmawiać z tą wścibską waderą. Nawet nie znałem jej imienia. Może to i lepiej... Przeteleportowałem się na Wilczą Skałę. Od razu poczułem lekki wiatr, który ,,targał'' moje futro. Przynajmniej tu nikt nie będzie chciał mnie szukać. Nie było to po mnie widać, ale byłem zły. Nie wie z kim zadziera. Co ona sobie wyobraża? Że co? Że od tak sobie może grzebać w czyiś wspomnieniach? Jak tak można? Zgroza. Warknąłem pod nosem. Zmrużyłem oczy i usiadłem patrząc smutno w dal. A jeśli komuś powie? Wie, że moim ojcem jest demon. Dobrze, że przynajmniej nie dowiedziała się, że sam jestem demonem. Na tą myśl poczułem się trochę lepiej, ale byłem też trochę smutny. Szczerze mówiąc nie chciałem jej nic zrobić jednak sama tego chciała. I tak nie zrobiłem nic złego. Jedno jest pewne-nie mogę jej ufać.
< Donna? Amaimon jest załamany :c >
Brak komentarzy
Prześlij komentarz