Długo przyglądałem się waderze w ciszy. Czyżby mówiła prawdę czy kłamała? Mówiła to wszystko z żalem, więc nie powinna kłamać... W dodatku miała potargane futro i wyglądała jakby płakała. To przeze mnie...? Cóż... Nie wiedziałem, że moge doprowadzać innych do takiego stanu. Zazwyczaj wszyscy sie mnie boją... A może mówiła to wszystko, ponieważ się bała, że coś jej zrobię? Przynajmniej wyczyściła sobie moje wspomnienie. Poczułem jakby spadł z mojego serca ogromny ciężar. Nie musiałem się już, aż tak bardzo martwić. Na razie. Nie wiadomo jak sprawy potoczą się później. Z jednej strony cieszyłem się, że o tym zapomniała, a z drugiej wiedziałem, że nie mogę jej ufać i łatwo nie zdobędzie mojego zaufania. W sumie to na razie nikt z watahy na nie, nie zasługuje. Nie znam za dużo osób więc co się dziwić? Mam mało przyjaciół i wiele wrogów, a każdy może się nim stać w jednej chwili.
-Czyli...-zacząłem niepewnie-Nie pamiętasz mojego wspomnienia?
-Nie.-powiedziała.
-Na pewno?-upewniłem się.
-Tak.-powiedziala cicho i na potwierdzenia kiwneła lekko głową.
Gdyby ktokolwiek się dowiedział, że jestem demonem pewnie skazaliby mnie na śmierć, a ja zmuszony będę musiał ich zabić lub opóścić ten świat i pójść do swojego. Spojrzałem w dal.
-Wiedz jednak, że na razie nie jestem w stanie ci ufać.-mruknąłem-Jednak nie jesteś jedyna. Nikomu nie ufam z watahy.
Wadera spojrzała na mnie i lekko pokiwała głową.
-Tak w ogóle...-powiedziałem niepewnie-Jestem Amaimon.
Poznawanie kogoś i przedstawianie się najgorzej mi wychodzi. Nie lubię tego robić, ale często jestem zmuszony.
<Donna?>
Uwagi: Opowiadanie dobre, tylko mam uwagę co do jednego. Musisz się liczyć z tym, że jak Amaimon jest demonem, jest wrogiem watahy.
Brak komentarzy
Prześlij komentarz