- Wiedziałam, wiedziałam! - wokół nastała cisza, łzy spływały mi po policzkach. - Wiedziałam, znów się przeceniłam, jestem idiotką.
Szeptałam do siebie, zaczął wiać wiatr, księżyc nadal odbijał się w tafli jeziora, wszystko wyglądało spokojnie. Jakby nigdy nic się nie stało. Przecież już raz miałam nauczkę, nadal nad sobą nie panuję. - Nie mogę tak tego zostawić - wbiłam pazury w ziemię. - Ten smok..był prawdziwy? Niemożliwe. Gdzie znajdę tego wilka? - miliony pytań na minutę, noc zaraz się skończy i słońce wstanie. Stałam chwilę w zamyśleniu. Przebiegłam pół watahy, zeszło mi sporo czasu. Mój wzrok padł na Wilczą Skałę, ruszyłam natychmiast. Był tam, stał i patrzył w przestrzeń. Chciałam wydobyć z siebie głos, nic. Coś mnie hamowało, nie mogłam wypowiedzieć słowa. Basior obrócił się i patrzył na mnie twardym wzrokiem.
-Czego tu chcesz? Nie wystarczy ci? - powiedział stanowczo.
- P..Posłuchaj, wiem, nie powinnam tego robić. Nie powinnam grzebać ci w wspomnieniach, wiem. Nienawidzisz mnie, nie ufasz mi, nie znasz mnie. Tak. - spuściłam łeb - J..Ja poprostu, przepraszam. Nie panuję nad tym, masz prawo mną teraz gardzić, masz prawo mi nie wybaczyć. - moje oczy zaczęły emmanować. - Chcę, żebyś wiedział, że żałuję. Tak w ogóle jestem Donna. Byłam ciekawa, coś mnie pchnęło. - Z moich oczu spłynęła łza, była inna niż normalne. Czarna. - Nikomu nie powiem, nie wydam cię. - Nagle tęczówka zmieniła kolor. Basior patrzył na mnie nadal zdenerwowany. - Obiecuję. - przyłożyłam łapę do głowy, przede mną pojawiła się czarna chmura, oczy zaszły mi czernią. To było to co widziałam we wspomnieniach basiora. On też to widział. Zjawisko unosiło się przez chwilę w powietrzu - Wyczysć - powiedziałam. Chmura zniknęła, oczy znów stały się niebieskie a ja straciłam równowagę. - Chwilowa amnezja - pomyślałam.
- Teraz masz pewność, wyrzuciłam twoje wspomnienia z mojej głowy. - popatrzyłam na basiora.
<Amaimon?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz