Zastanawialiście się kiedyś jak to jest o wszystkim zapomnieć? Czy kiedykolwiek przeszło wam przez myśl, iż wspomnienia, które w pewnym sensie nadawały kształt waszej marnej egzystencji, mogłyby zostać doszczętnie zniszczone, nie pozostawiając nic prócz poczucia bezsilności, i ogarniającej was pustki?
To właśnie dzięki nim jesteśmy tacy jacy jesteśmy; wyjątkowi i niepowtarzalni. Przeżycia kształtują zarówno nasz charakter, jak i pogląd na otaczający nas świat... Co więc stanie się z osobowością istoty, która zostanie ich w brutalny sposób pozbawiona?
*~*~*
Półprzytomnym wzrokiem rozejrzałem się po pomieszczeniu. Było niewielkie i nadzwyczaj ciemne. Wystarczająco, bym mógł się domyślić, że nie posiada ono okien. Mimo licznym, niestety bezskutecznym próbom, oraz kilku minutach spędzonych niemal w bezruchu, moje oczy nie mogły przyzwyczaić się do otaczającego mnie mroku. Widziałem jedynie lekki zarys mebli, przedmiotów znajdujących się pod jedną ze ścian, oraz żarówkę swobodnie zwisającą z sufitu. Usiłowałem się podnieść i po omacku poszukać jakiegoś włącznika światła, jednak coś mi to uniemożliwiało. Spojrzałem na obolałe nadgarstki. Były sine i mocno poobcierane przez zbyt ciasno związane węzły. Kilkakrotnie szarpnąłem prawą ręką, mając złudną nadzieję, że uda mi się ją oswobodzić. Prężąc się i wijąc zadawałem sobie jeszcze więcej bólu, więc nie uzyskawszy oczekiwanych rezultatów, szybko zrezygnowałem. Ciemność i przenikliwa cisza powoli doprowadzały mnie do szału. Dopiero po dłuższej chwili zorientowałem się, że wstrzymuję oddech. Starając się nie wpadać w jeszcze większą panikę, wyprostowałem się i wypuściłem powietrze z charakterystycznym świstem.
Nieznacznie mrużąc oczy, jednym głębokim wdechem na powrót nabrałem je w płuca, starając się jednocześnie skoncentrować na uwierających mnie linach. Nic jednak nie miało zamiaru pójść po mej myśli. Mimo wszelkim staraniom, nie byłem w stanie nawet ich podpalić, a tym bardziej powrócić do swej pierwotnej postaci, jakoby ktoś uprzednio przewidując moje zamiary, celowo pozbawił mnie potrzebnej do tego energii...
Z zamyślenia wyrwał mnie głośny zgrzyt, powoli otwierających się metalowych drzwi. Usłyszałem kroki i ciche szepty osób wchodzących do pomieszczenia. Nim zdołałem jakkolwiek zareagować, żarówka nad moją głową rozbłysła, słabym światłem okalając twarze nieznajomych. Byli to wysocy, dobrze zbudowani mężczyźni. Trzech z nich, ubranych w smolistą czerń, w lekkim rozkroku stanęło pod ścianą, jednocześnie wbijając we mnie obojętne spojrzenie. Ich twarze były surowe i blade, niczym wykute z marmuru. Nie okazywali emocji, dokładnie tak jak wczorajszej nocy, gdy natknąwszy się na mą skromną osobę przechadzającą się wąskimi ulicami miasta, z nieznanych mi powodów, zaczęli okładać długim, metalowym prętem... Ostatni miał na sobie bluzę o również ciemnym kolorze z kapturem narzuconym na głowę, przez co nie mogłem dojrzeć jego twarzy. Był niższy od swoich towarzyszy, jednak zdecydowanie dorównywał im siłą. Podwinięte rękawy odsłaniały silne, opalone ramiona pokryte licznymi, białymi bliznami. - Jak się spało? Głowa nadal boli? - spytał uśmiechając się nieprzyjemnie. Przez ułamek sekundy po moim ciele przeszedł zimny dreszcz, szybko ustępując miejsca potężnej fali gorąca zalewającej mnie od środka. Byłem zły, a za razem czułem się niesamowicie poniżony faktem, iż dałem schwytać się jednej z tych prymitywnych istot.
Mimo, że nieznajomy wciąż miał na sobie kaptur, niemal widziałem żar pałający z jego oczu...
- Martwisz się o mnie? Och, to takie... - przerwałem szukając odpowiedniego słowa. - ...urocze.
Mężczyzna cicho zaśmiał się pod nosem, po czym nieznacznie się do mnie zbliżając, skrzyżował ręce na piersi.
- Widzę, że masz dzisiaj dobry humor – zaczął. - To dobrze. Nie chciałbym go zepsuć.
- Trzeba było o tym pomyśleć, zanim postanowiłeś wparować do tego pomieszczenia – prychnąłem. - Poza tym... nadal bolą mnie żebra - dodałem z wyrzutem, powracając myślami do wczorajszej nocy, kiedy to w okrutny sposób zostałem pozbawiony przytomności.
Z rozbawieniem obejrzał się przez ramię, dokładnie mierząc wzrokiem towarzyszy. Nie doczekawszy się żadnej reakcji z ich strony, ponownie zwrócił się do mnie.
Wkładając ręce do kieszeni, oparł się o pobliską ścianę.
- Wybacz, zapomniałem wspomnieć by nie byli zbyt brutalni - zaśmiał się bez cienia wesołości.
Starając się unikać jego wzroku uważnie rozglądnąłem się po pomieszczeniu. Sterty pudeł zajmowały 1/3 powierzchni. Meble umiejscowione w kącie pokrywały pajęczyny i wręcz centymetrowe warstwy kurzu. Półtora metra przede mną znajdowała się duża, szara płachta przykrywająca coś na kształt fortepianu. Po betonowej podłodze walały się śrubki i narzędzia wysypane z niewielkiej metalowej skrzynki. Ściany obłaziły z brudno-zielonej farby, jednak część, o którą opierał się mężczyzna zdawała się być nienaruszona...
- Gdzie on jest? - wyrwał mnie głos z zamyślenia.
Zamrugałem kilkakrotnie i spojrzałem w jego kierunku.
- Zwlekając z odpowiedzią, jeszcze bardziej się pogrążasz. Gdzie on jest? - powtórzył tonem nieuznającym sprzeciwu.
- "On"? - zdziwiłem się. - Nie rozumiem co masz na myśli - odparowałem zgodnie z prawdą, co jednak nie do końca przekonało mego prześladowcę.
Wykonał szybki gest w stronę pomagierów, nawet na nich nie patrząc. Nim zrozumiałem o co mu chodziło, jeden z nich zbliżył się do mnie i chwyciwszy za oparcie krzesła, wolną ręką wymierzył cios w moją klatkę piersiową. Wystarczająco mocno, by na kilka sekund zaparło mi dech. Zaciskając powieki, zaczerpnąłem powietrza tak łapczywie, jakbym ostatnie minuty spędził głęboko pod wodą.
Kto by pomyślał, iż rasa ludzka może być aż tak brutalna?
- Następnym razem zastanów się, nim ponownie usiłujesz mnie okłamać - warknął odsyłając mięśniaka na miejsce.
Przez długą chwilę siedziałem w milczeniu, z trudem dusząc w sobie wzrastającą falę gniewu i irytacji. Wytrwale walczyłem z chęcią uwolnienia tych wszystkich wyzwisk i przekleństw na temat mego prześladowcy, które tak zawzięcie cisnęły mi się na usta. Gdyby nie fakt, że miał znaczną przewagę liczebną, oraz to że w takiej sytuacji byłem podatny na wszelkie zranienia, zapewne nie zadawałbym sobie tyle trudu...
Nieznajomy z niezwykłym skupieniem wpatrywał się w tylko sobie znany punkt na podłodze. Sięgnął do prawej kieszeni w celu wyciągnięcia z niej schowanego wcześniej przedmiotu. Był niewielki; przypominał zniekształcony orzech laskowy.
Co dziwniejsze, pod jego wpływem mężczyzna zdawał się całkowicie zapomnieć o mojej obecności.
- Wiesz, chyba poczuję się urażony - prychnąłem przykuwając uwagę osób w pomieszczeniu.
- Co masz na myśli? - spytał z lekka poirytowany.
Z niechęcią oderwał się od ściany i nieustannie mierząc mnie wzrokiem, zaczął zataczać niewielkich rozmiarów koła, wokół krzesła do którego byłem przywiązany.
- Sądzisz, że zabawa srebrną bryłką jest ciekawsza od rozmowy ze mną? - burknąłem, wykrzywiając usta w ironicznym uśmiechu. - Skoro już tu jesteś, mógłbyś poświęcić mi nieco więcej swojej uwagi.
Nieznajomy burcząc coś cicho pod nosem, zaszedł mnie od tyłu, by po krótkiej chwili brutalnie chwycić za włosy i odchylić głowę wystarczająco mocno, by ułatwić sobie dostęp do mojej szyi, na której po chwil poczułem chłodny dotyk ostrza.
- Tyle wystarczy? - syknął, zarysowując mi skórę na karku.
Delikatne igiełki bólu przeszyły moje ciało w miejscu, w którym zostało ono nieznacznie rozcięte. Lekko zmrużyłem oczy, wyczekując dalszych poczynań swego prześladowcy, jednak jak się po chwili okazało – bezskutecznie. Mężczyzna stęknął cicho zawiedziony, jakoby właśnie przypomniał sobie coś niezwykle istotnego, a zarazem krzyżującego większość jego planów wobec mojej osoby.
Wyprostował się, jednak wciąż nie poluzował uchwytu na moich włosach.
- Masz szczęście, że jesteś dla niej taki ważny – prychnął.
- "Niej"?
Jako, iż stał za moimi plecami, nie byłem w stanie zobaczyć wyrazu jego twarzy, jednak niemal czułem jak wbija we mnie przepełnione drwiną spojrzenie.
- Zadajesz naprawdę idiotyczne pytania, wiesz? - mruknął bardziej do siebie, niż do mnie.
Niezwykle irytował mnie fakt, iż nieznajomy z taką zawziętością postanowił trzymać mnie w niewiedzy, na co jak na złość nic nie byłem w stanie poradzić.
- Co ona w tobie widzi, nędzny śmiertelniku? - prychnął pogardliwie, gwałtownym szarpnięciem za włosy zmuszając mnie do spojrzenia w jego stronę.
Biorąc pod uwagę fakt, iż mężczyzna znajdował się teraz bardzo blisko mnie, w końcu byłem w stanie ujrzeć choć po części jak wygląda.
Ostre rysy twarzy, wąskie usta wykrzywione w swego rodzaju grymasie, którego nie mogłem konkretnie określić i niesamowicie blada cera... Uwagę przykuwały również ciemne kosmki jego włosów, wymykające się spod kaptura bluzy o bliżej nieokreślonym kolorze.
Z zamyślenia wyrwało mnie kolejne szarpnięcie za włosy.
- Co, prócz tego cholernego amuletu jest w tobie na tyle wyjątkowego, że kazała pojmać akurat ciebie? - wysyczał.
- No cóż... - zacząłem wykrzywiając usta w cynicznym uśmiechu, puszczając słowo "amulet" mimo uszu. - Ma się te kocie ruchy.
Nim jego pięść zdołała zetknąć się z moją twarzą, żelazne drzwi na powrót otworzyły się z przeraźliwym zgrzytem, tym samym wpuszczając do pomieszczenia znacznie więcej palącego w oczy światła.
- Blyth! - dobiegł mnie głos brunetki, żwawo wkraczającej do środka. - Ile razy mam ci powtarzać, iż nie tak traktuje się gości? - syknęła opierając dłonie na biodrach.
Mężczyzna drgnął nieznacznie, po czym z lekkim wahaniem spojrzał w kierunku dziewczyny.
- Isabelle... - szepnął puszczając mnie i odsuwając się o jakieś pół kroku. - Podobno miałaś jakąś ważną sprawę do załatwienia - oznajmił nieco zdziwiony.
- Owszem, jednak plany uległy zmianie - oświadczyła pewnym siebie głosem. - Załatwię to innym razem.
Śmiało rozejrzała się po pomieszczeniu z zafascynowaniem równym dziecka w sklepie z cukierkami, po czym zawiesiła wzrok na mej osobie.
- Wyjść - zażądała. - Wszyscy. Muszę pomówić z Panem Cross'em na osobności.
Starając się nie zaprzątać sobie głowy faktem, iż dziewczyna skądś znała me imię, uważnie obserwowałem jak mężczyźni opuszczają piwnicę, zamykając za sobą drzwi.
- No... - zaczęła, podrzucając srebrną bryłką, którą chwilę wcześniej wręczył jej mój prześladowca. - Masz coś co należy się mnie.
- Chodzi ci o urodę, wdzięk, czy może maniery? - spytałem z naciskiem na ostatnie słowo, wykrzywiając usta w ironicznym uśmiechu.
- Och, tych cech kotku, akurat mi nie brakuje - odparowała uśmiechając się uroczo. - Chodzi mi o "to" - poklepała się dłonią po klatce piersiowej.
Mimowolnie spuściłem wzrok na swą pierś, zastanawiając się jednocześnie co dziewczyna może mieć na myśli.
Marszcząc brwi ponownie spojrzałem w kierunku brunetki.
- Serce? - prychnąłem, na co z trudem powstrzymała się od uśmiechu.
- Wiesz... - zaczęła. - Myślałam, że jesteś bardziej inteligentny. Po co mi coś, co bez problemu mogę zdobyć, gdy już zyskam to co pragnę? - zachichotała.
- Nie schlebiaj sobie skarbie - syknąłem. - Znam wiele kobiet, znacznie atrakcyjniejszych od ciebie... Czego więc chcesz? - spytałem po chwili namysłu. - Od razu uprzedzam, iż nie mam żadnego chrzanionego amuletu.
Dziewczyna uśmiechnęła się prowokująco mierząc mnie przy tym wzrokiem. Nie byłem do końca pewny dlaczego, ale mimowolnie spiąłem się pod jej spojrzeniem.
- Och, błagam, nie pogrążaj się - prychnęła wznosząc oczy ku górze. - To ciebie ostatnio z nim widziano. Dokładnie 7 kwietnia, przy barze... Niestety nie mogę przypomnieć sobie nazwy.
Cicho zakląłem pod nosem dochodząc do wniosku, iż nie jestem w stanie przypomnieć sobie niczego, co działo się chociażby ostatniego dnia maja, nie wspominając już o kwietniu... Nie mogąc dłużej znieść prowokującego spojrzenia brunetki, ze zrezygnowaniem wbiłem wzrok w nadgarstki. Mimo, że starałem się zbytnio nie szarpać, liny wciąż zawzięcie przypominały mi o swej obecności, powodując tym samym dość intensywne pieczenie.
- Mogę chociaż wiedzieć o posiadanie jakiego amuletu jestem oskarżony? - spytałem z nikłym rozdrażnieniem powracając do przyglądania się dalszym poczynaniom dziewczyny. - Dlaczego jest dla was taki ważny?
Niebieskooka uśmiechnęła się nieznacznie, podchodząc do mnie o jeszcze kilka kroków.
- Powiedzmy, że jest to pamiątka rodzinna... Wyjątkowo ważna i przydatna.
- Do czego może być przydatny jakiś nędzny wisior? - syknąłem.
- Tylko nie nędzny - oburzyła się. - To niezwykły medalion - dodała po chwili namysłu. - A teraz gadaj gdzie jest.
- Nie pamiętam - odparłem beznamiętnie. - Może mi go narysujesz? Wiesz, łatwiej byłoby mi się wtedy zastanowić...
Brunetka zwinnie pokonała dzielącą nas odległość, by chwilę po tym wciąż przeszywając mnie swymi niebieskimi ślepiami, otwartą dłonią wymierzyć mi cios w lewy policzek.
- Już? - burknąłem. - Ulżyło ci? A może mam nastawić drugi?
Dziewczyna najwidoczniej rezygnując z nieudanego przesłuchania, ostatni raz posłała mi wrogie spojrzenie, po czym odwracając się na pięcie z gracją opuściła pomieszczenie, trzaskając za sobą żelaznymi drzwiami.
Bez dłuższego zastanowienia zacząłem przemierzać wzrokiem podłogę w poszukiwaniu czegoś, czym w dość szybki sposób mógłbym się oswobodzić. Nie napotkawszy niczego, prócz starych, nieco zardzewiałych kombinerek, leżących obok skrzynki z rozsypanymi narzędziami, ze zrezygnowaniem pokręciłem głową.
Niby jak czymś tak cholernie tępym miałbym przeciąć cienki kawałek papieru, a co dopiero solidny, gruby sznur...?
*~*~*
Po długim czasie zmagań, ku mojemu zdziwieniu jednak udało mi się cokolwiek zdziałać tym jakże starym narzędziem, masakrując liny wystarczająco, by z łatwością się z nich wyślizgnąć i opuścić piwnicę, w której byłem przetrzymywany.
Gdy tylko nacisnąłem na klamkę, moim oczom ukazały się spróchniałe, drewniane schody prowadzące do kolejnej pary drzwi.
Z grymasem niezadowolenia wręcz przyklejonym do twarzy, wspiąłem się po nich na sam szczyt, ostrożnie stawiając przy tym każdy krok i stopniowo roznosząc swój ciężar, by żaden ze stopni się pod nim nie załamał.
Pokonawszy kolejną przeszkodę w postaci następnych żelaznych drzwi wkroczyłem do nowego pomieszczenia, z trudem kryjąc wyraz zdumienia po tym co ujrzałem.
Pokój był całkowicie zdemolowany, najbardziej zaś niepokojące były walające się po podłodze odłamki szkła, pochodzące, jak się zresztą można było domyślić, od potłuczonych ramek na zdjęcia, jak i wybitej, jak mniemam od zewnątrz szyby.
Krew była dosłownie wszędzie, wliczając w to także gdzieniegdzie ociekające nią ściany i przybrudzone meble.
Jeszcze kilkakrotnie rozejrzałem się wokół siebie, po czym zamykając oczy wziąłem głęboki wdech, zaciągając się metalicznym zapachem wypełniającym pomieszczenie. Gdy na powrót je otworzyłem natychmiastowo ukazał mi się duży czarny pies, stający w drugim końcu pokoju, oddalonego ode mnie po przekątnej o niespełna półtora metra. Jako, iż był odwrócony i zajęty zlizywaniem ciemnoczerwonej cieczy z posadzki, nie dostrzegł mojej obecności. Starając się tego nie zmieniać, najciszej jak tylko potrafiłem, kucnąłem za pobliską kanapą, ponownie, bezskutecznie usiłując przybrać wilczą postać. Coraz bardziej niepokoił mnie fakt, że miałbym spędzić resztę swojego życia w tym nędznym, ludzkim cielsku...
Nieopodal owego psa, między szafą, a komodą znajdowały się następne drzwi prowadzące ku wyjściu, bądź równie zdemolowanym pomieszczeniom...
Upewniając się, że pies mnie nie zauważy, na kucaka zrobiłem kilka pewnych kroków w przód. Oczywiście, jak nazłość, gdy tylko wyszedłem zza kanapy przypadkowo nadepnąłem na szkło, które łamiąc się pod mym ciężarem zwróciło uwagę zwierzaka.
Nastawiając uszu na sztorc odwrócił się w moją stronę. Był to przerośnięty doberman. Doberman ze zranioną przednią łapą i podejrzanie białymi oczami...
Wlepiał we mnie swe zamglone ślepia jakoby wyczekiwał mojej reakcji. Ostrożnie, by go nie rozwścieczyć cofnąłem się w kierunku drzwi. Pies wyczuł moje zamiary i rzucił się na mnie przygniatając swym cielskiem do drewnianej podłogi, przyozdobionej dziesiątkami ostrych jak brzytwa szklanych odłamków.
Przytrzymując stwora prawą ręką, lewą zacząłem wodzić po posadzce wyszukując czegoś konkretnego do obrony. Orząc szponami po już i tak poranionym brzuchu i klatce piersiowej, kłapał paszczą kilka centymetrów przed moim nosem. Wystarczająco blisko, bym poczuł odór jaki się z niej wydobywał.
- Joch...! Kiedy ty ostatnio myłeś zęby...?!
Gdy spróbowałem go odepchnąć, ten zatopił kły w moim przedramieniu. Jęknąłem cicho, na co pies jeszcze bardziej zacisną szczęki. Natrafiając wolną ręką na dość pokaźnych rozmiarów odłamek szkła, zacząłem na przemian dźgać zwierzaka po wychudzonym brzuchu i klatce piersiowej, czując jak ciepła, bordowa ciecz spływa z ran wprost na moją zaciśniętą na szkle dłoń. Po następnych dwóch ciosach, nieco ponad 40 kilogramowy pies, opadł martwy na mą pierś, przez co z trudem nabierałem powietrza w płuca. Zapierając się, wykorzystałem ostatki swych sił na strącenie z siebie ciała stworzenia.
Z trudem podnosząc się do pozycji siedzącej wyrzuciłem trzymane w ręce szkło, po czym wycierając zakrwawione dłonie w poszarpaną i równie czerwoną koszulę, zacząłem przyglądać się leżącym obok zwłokom.
Moją uwagę przykuła głęboka rana znajdująca się na przedniej łapie psa, w którą już jakiś czas temu zdołało się wdać zakażenie.
- Mam nadzieję, że nie zaraziłeś mnie jakimś cholerstwem... - burknąłem cicho pod nosem, wstając i zabierając się za szukanie wyjścia.
*~*~*
Wydostawszy się z budynku znajdującego się gdzieś na skraju miasta, kurczowo trzymając się za zranioną rękę i zawzięcie starając nie zwracać uwagi na narastający ból w plecach i klatce piersiowej, wolnym krokiem zacząłem podążać ku pobliskim lasom.
Gdy dzieliło mnie zaledwie kilka kroków od wejścia w zieloną gęstwinę, moim oczom ukazało się coś... co przez ostatnie trzy miesiące, miałem okazję zobaczyć zaledwie dwa razy.
Na jednym z potężnych pni drzew, tworzących swego rodzaju naturalny mur, oddzielający wnętrze lasu od ponurej rzeczywistości, pojawiła się dziwna, migocząca przestrzeń.
Mieniła się wieloma kolorami, w których skład wchodziły głównie czerwień i błękit, promieniując nieskazitelnie białym światłem.
Niepewnie zbliżyłem się do owego niespotykanego zjawiska, po czym z ledwie dostrzegalnym wahaniem wyciągnąłem dłoń ku świetlistej otchłani, zanurzając ją w niej do połowy.
Zbytnio niewzruszony faktem, iż nie natknąłem się palcami na chropowatą korę posunąłem się o krok dalej, by następnie zaciskając mocno powieki przejść na drugą stronę portalu.
Gdy je otworzyłem, znajdowałem się już we wnętrzu tego jakże potężnego lasu, co szczerze mówiąc nie napawało jakimś szczególnym zachwytem. Zwykle natknąwszy się na swego rodzaju portale, zostawałem przenoszony w nieco bardziej intrygujące miejsca jak na przykład zielona łąka pełna hasających zajęcy, bądź szczyt stromej góry, na którym po niespełna dwóch krokach, mogłem zostać posądzony o popełnienie samobójstwa...
Jednakże dopiero tu, otoczony ciemnością, ciszą i upragnionym spokojem, mogłem powrócić do swej pierwotnej postaci, za co byłem niezmiernie wdzięczny... losowi?
Mój pozytywny nastrój nie trwał jednak długo, gdyż na skutek dziwnego wrażenia, iż ktoś od dłuższej chwili nie odrywa ode mnie wzroku, został natychmiastowo rozwiany.
Z nikłym grymasem wymalowanym na pysku, nastawiając uszu, uważnie rozejrzałem się wokół siebie, wyszukując najdrobniejszego ruchu. Jedno, nieznaczne drgnięcie gałązek i cichy szelest dobiegający z pobliskich krzaków, w pełni wystarczyło, by utwierdzić mnie w mym przekonaniu. Byłem obserwowany...
Udając, że niczego się nie domyślam spuściłem głowę i nieznacznie kulejąc ruszyłem w bliżej nieokreślonym kierunku, nieustannie wysłuchując kolejnych zdradzieckich ruchów mego nieudolnego szpiega.
Po kilkunastu metrach przystanąłem, by zaraz po tym mimo nabytych obrażeń, zwinnie przedrzeć się przez zarośla i przyszpilić podglądacza do wilgotnej trawy, dla zasady warcząc mu przy tym do ucha.
Wadera zaciekle wyrywając się spod mego ciężaru utkwiła we mnie swymi intensywnie zielonymi tęczówkami, obdarowując mnie pełnym zawiści spojrzeniem.
- Złaź ze mnie - rozkazała tonem nieuznającym sprzeciwu.
- A co jeśli odmówię? - warknąłem jeszcze bardziej pochylając się ku nieznajomej, na co zostałem oślepiony szczerym, intensywnie jasnym światłem.
Cicho klnąc pod nosem odruchowo zmrużyłem oczy i nieznacznie odskoczyłem w bok.
Zielonooka z gracją podniosła się z ziemi z roztargnieniem poprawiając opadającą na jej pysk rudą grzywkę.
- Kim jesteś? - spytała mierząc mnie wzrokiem.
- Twym najgorszym koszmarem, skarbie - odparowałem uśmiechając się cynicznie, za co po raz kolejny zostałem spiorunowany wzrokiem.
- Skarbie? - syknęła z oburzeniem. - Nie masz prawa mnie tak nazywać.
Na słowa wadery z trudem powstrzymałem się od prychnięcia, zamiast tego wciąż się uśmiechając z dezaprobatą pokręciłem głową.
- Jak cię zwą? - nie odpuszczała.
- Czyżby moja uprzednia odpowiedź cię nie zadowoliła? Coś takiego... - prychnąłem. - Nie widzę powodu, dla którego miałbym podawać ci tak cenne informacje.
- No to może co cię tu sprowadza? - dodała nieco poirytowana brakiem odpowiedzi.
Kulejąc zbliżyłem się o kilka kroków i niedbale usiadłem naprzeciw rudowłosej.
- Nie sądzisz, że to trochę idiotyczne pytać wilka co sprowadza go do lasu? - zakpiłem. - Jak mniemam przesłuchiwanie nieznajomych nie należy do twych specjalności, mam rację?
Wadera nieznacznie otworzyła pysk, jakoby chciała mi w jakikolwiek sposób odpyskować, jednak po chwili na powrót go zamknęła, po raz kolejny zaczynając mi się przyglądać.
- Jesteś ranny...
- A ty spostrzegawcza - rzuciłem oschle, wstając i kuśtykając wymijając nieznajomą.
Po niespełna dwóch metrach wadera wyprzedziła mnie i zastąpiła drogę, na co dość głośno warknąłem.
- To... - spojrzała znacząco na dość głębokie rany. - Stało ci się w lesie?
- Co? - rzuciłem opryskliwie. - Sugerujesz, że niby kto mógł mi to zrobić? Banda nawalonych wiewiórek?
Gdy nieznajoma z dezaprobatą wzniosła swe oczy ku górze, ja korzystając z danej mi okazji po raz kolejny ślimaczym tempem wysunąłem się na prowadzenie. W obecnym stanie spierniczenie przed natrętem w krzaki niestety nie wchodziło w grę, jeśli nawet zdołałbym się do nich doczołgać, to wadera i tak domyśliłaby się do czego zmierzam
Nim się obejrzałem zielonooka znów zagradzała mi przejście.
- Chol*ra jasna! - warknąłem. - Zabieraj stąd swe zgrabne cztery litery i zjeżdżaj mi z oczu!
<Olivia?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz