Basior wydał mi się opryskliwy i dość nadęty. Jego łapa mocno krwawiła, ale za nic nie chciał mojej pomocy! Woli się wykrwawić, czy co?!
- Nie mów tak do mnie, sugeruję ci pomoc, a ty jak mi się odpłacasz - warknęłam nadal nie schodząc mu z drogi.
- Aaaa... Może dlatego, że nic nie zrobiłaś, co?- powiedział z chytrym uśmieszkiem i bezinteresownością w powietrzu.
- Jako alfa nakazuję ci przestać tak się do mnie wysławiać - tupnęłam łapą i nie ukazywałam tolerancji.
- Ojejku, przepraszam ''Pani Alfo'' jędzo - prychnął jakby sam do siebie znowu mnie wymijając.
- Ty naprawdę nie masz szacunku do wilków, prawda?- stałam w miejscu z kamienną twarzą.
Najgorszą sprawą na świecie było traktowanie mnie jak powietrze i poczucie dla innych pokręconej kulturystki, która wiecznie wychwala swoje zasady. Czasem pojawiały się u mnie przejawy energii i nagłej złości, ale to muszę pominąć. Groźnie wyglądający basior szedł powolnym krokiem środkiem napotkanej ścieżki, nawet nie zatrzymał wzroku na mnie. Czemu nie chce pomocy? Tak trudno spytać kogoś i poprosić o pomoc? Przecież nie chcę dla innych wilków dobrze, a te nadal nie odwdzięczają mojej pomocy. A może po prostu jestem nienormalna i mam uzależnienie od pomocy innym? Szybkimi krokami odwróciłam się wokół własnej osi i coraz szybszym tempem ruszyłam na basiora, który coraz bardziej kuśtykał. Poprawiając szybko łapą lewy kosmyk włosów z idealną postawą do skoku podcięłam wilkowi tylną nogę. Gdy ten padł na ziemię, z wielkim trudem- gdyż prawie udało mu się utrzymać równowagę, posłałam na jego łapę zaklęcie zatrzymujące krwotok. Nie było one na długo, utrzymywało krew jeszcze w żyłach na jakieś dwie lub jedną godzinę. Gdy zaklęcie się rozpłynie, objawy znowu się pojawią i będą się nasilać.
- Czy ty masz jakiś problem?! Mówiłem, że nie chcę twojej pomocy - prychnął i skrzywił się w moją stronę z mizernym wyrazem twarzy. Wykręcając głowę ze zgryzotą w drugą stronę wstał i znowu chciał iść.
- A ty naprawdę tak bardzo chcesz umrzeć?- stanęłam w miejscu, a on też.
Wymienialiśmy się spojrzeniami - ja poważnym i zrównoważonym, a ten srogim i tak samo wymijającym.
- Trudno - wtedy bezinteresownie się odwrócił.
- I tak nie pozwolę ci chodzić po terenach mojej watahy, jesteś szpiegiem?- wskoczyłam mu na ścieżkę.
<Cross?xD Rozejm?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz