"Niewiedza jest błogosławieństwem"... Niegdyś zapewne zawzięcie spierałbym się z takowym stwierdzeniem, jednak na chwilę obecną już sam nie wiem co mam o tym sądzić.
Nie jestem do końca przekonany, czy po upływie tych kilku miesięcy, wciąż jestem w identycznym stopniu ciekawy swej przeszłości... Tego czy kiedykolwiek chciałbym poznać prawdę, czy chociażby dalekiego członka rodziny, który choć po części orientował by się co stało za sprawą mej amnezji...
Co jeśli jednak moje dotychczasowe domysły okażą się błędne i zamiast oczekiwanej swego rodzaju ulgi, ogarnie mnie ciążące na duszy rozczarowanie, bądź co gorsza dogłębne poczucie winy?
Niezależnie od tego ile razy dziennie zadawałbym sobie dane pytanie, szanse na otrzymanie jakiejkolwiek odpowiedzi są poniżej istniejącej skali...
- A ty naprawdę tak bardzo chcesz umrzeć? - wyrwał mnie głos z zamyślenia, na co zatrzymałem się w pół kroku.
Zerknąłem na waderę, mierząc ją srogim i nieco wymijającym spojrzeniem, usiłując w ten jakże oryginalny sposób skarcić za pierwsze przemyślane i warte odpowiedzi pytanie.
Czy pragnąłem śmierci...?
Być może, jednak zdecydowanie nie w tych okolicznościach... No bo czym, za przeproszeniem, jest wykrwawienie się na czyimś pierdzielonym trawniku?
Istota nękana przez koszmary, po miesiącu męki, na moim miejscu zapewne również postawiłaby na coś nieco bardziej twórczego i widowiskowego... Jednakże, czy słusznie?
- Trudno - odparłem odwracając się w celu ponownego podążenia upatrzoną przez siebie wąską ścieżką, gdzieniegdzie usłaną liśćmi i miękkim mchem.
- I tak nie pozwolę ci chodzić po terenach mojej watahy, jesteś szpiegiem? - zaczęła na powrót blokując mi przejście.
Starając się trzymać nerwy na wodzy, wbiłem w nią wręcz ociekające drwiną spojrzenie, by zaraz po tym zacząć jej się uważnie przyglądać.
Zdecydowanie różniła się od wilków, które miałem zaszczyt spotkać do tej pory. Zarówno z wyglądu, jak i również w pewnym stopniu z zachowania. Wyróżniał ją fakt, iż jako jedyna zaoferowała mi swą pomoc, kiedy naprawdę jej potrzebowałem, mimo że zaciekle się z tym spierałem...
Zadziwiające jak można być tak natrętnym i irytującym, a zarazem w równym stopniu... intrygującym? Tak, zdecydowanie było w niej coś pociągającego, jednak za cholerę nie potrafiłem stwierdzić co konkretnie.
Przymykając jedno oko i przechylając głowę lekko w bok, usiłowałem przyjrzeć się nieznajomej pod nieco innym kątem, co z perspektywy wadery musiało wyglądać niemalże komicznie.
Puki co, mą uwagę najbardziej przykuwały jej ognistorude włosy z czarnymi niczym smoła końcówkami, niesfornie opadającymi na jej duże, intensywnie zielone oczy.
Ogólnie rzecz biorąc, była to dość drobnej budowy istotka o zadbanym, śnieżnobiałym futrze z cienkimi czarnymi pasami przecinającymi pod różnymi kątami zarówno jej grzbiet, jak i okazały ogon.
Czarno-czerwony krawat luźno oplatający szyję, w szczególny sposób dodawał jej uroku.
Najwidoczniej lekko poirytowana brakiem odpowiedzi, ponagliła mnie krótkim i gwałtownym machnięciem prążkowanego ogona.
- Nie martw się złotko, niedługo zacznę się po nich czołgać, skoro aż tak bardzo ci to przeszkadza - prychnąłem, wciąż nie odrywając od niej wzroku.
- Dobrze wiesz, że nie to miałam... Złotko?! - warknęła. - Mówiłam ci już, iż nie życzę sobie tego typu słów kierowanych ku mej osobie - dodała przestrzegającym tonem.
- Nie przypominam sobie takiej wzmianki - odparowałem.
Nie zwracając już dłużej uwagi na rosnące podenerwowanie zielonookiej, zrezygnowałem z podążania upatrzoną trasą, by chwilę po tym ze znudzeniem odwrócić się od wadery i położyć pod jednym z pobliskich drzew. Nieznacznie mrużąc oczy z zaintrygowaniem zacząłem przyglądać się zranieniu na łapie, które za sprawą swego rodzaju zaklęcia rzuconego przez nieznajomą, natychmiastowo przestało krwawić...
- Pytałam czy jesteś szpiegiem - powtórzyła przerywając ciążącą od paru minut ciszę.
- Oczywiście. I właśnie dlatego wpadłem na tak wspaniały pomysł, by ci się ujawnić i pozwierzać z życiowych problemów - rzuciłem uśmiechając się ironicznie, starając się za wszelką cenę ukryć zawroty głowy. - Może jakieś inne błyskotliwe pytania? - prychnąłem.
Nieznacznie mrużąc oczy i wypuszczając powietrze z charakterystycznym świstem, przycupnęła w miejscu, w którym stałem jeszcze zaledwie kilka minut temu.
- Jak długo masz zamiar wylegiwać się w najlepsze, pod moim drzewem? - burknęła, starając się odwzorować mój styl mówienia.
Marszcząc brwi spojrzałem na nią spode łba.
- "Twoim" drzewem? - zakpiłem.
Wadera podniosła się, jakoby od niechcenia i żwawym krokiem zaczęła okrążać pień potężnego dębu, który upatrzyłem sobie jako solidne, lecz niewygodne oparcie, co jakiś czas przystając i wbijając we mnie piorunujące spojrzenie.
- Jak już wspominałam... - zaczęła. - Są to tereny mojej watahy, a co za tym idzie, wszystko, ale to wszystko co się na nich znajduje, należy do mej osoby. Wliczając w to także...
- Mnie? - wtrąciłem z lubieżnym uśmiechem, nie dając waderze dojść do słowa.
Ognistowłosa gwałtownie zatrzymała się w pół kroku, posyłając mi pełne oburzenia spojrzenie i otwierając pysk w celu jak najszybszego protestu.
- N-nie! Miałam na myśli drzewo! - rzuciła bez chwili namysłu. - Perwers chrzaniony... - burknęła pod nosem.
Z trudem powstrzymałem się od wybuchnięcia śmiechem.
- Urocze - odparowałem. - Jaki sens jest w próbie urażenia kogoś, skoro obelgi wymawia się tak cicho, iż marne szanse, by cokolwiek z tego usłyszał?
Nie doczekawszy się żadnej reakcji ze strony wadery, prócz cichego prychnięcia, z dezaprobatą pokręciłem głową, wznosząc swój wzrok ku gęstym koronom drzew, przez które zawzięcie przeciskały się nikłe promienie słoneczne, stłumionym światłem okalając niewielką kępę trawy znajdującą się nieopodal mej zranionej łapy.
- Zachowujesz się doprawdy niestosownie - rzuciła oskarżycielsko. - Staram się być miła, oferuję ci pomoc, a ty...
- A ja co? - syknąłem.
Z cichym westchnieniem niepewnie odwróciła wzrok, zawieszając go gdzieś na pobliskich, rozgałęzionych krzakach.
- Szkoda gadać - odparowała.
- No dokończ - ponagliłem. - Chętnie wysłucham co masz do powiedzenia. - oznajmiłem mimowolnie uśmiechając się złośliwie.
Wadera mimo wszystko milczała, przemierzając okolicę pozbawionym jakiegokolwiek wyrazu spojrzeniem. Przez ułamek sekundy niezmiernie korciło mnie by to w nieco zgryźliwy sposób skomentować, jednak w porę się opanowałem, boleśnie przygryzając sobie język, na skutek czego po raz kolejny cicho zakląłem pod nosem.
Następująca po krótkiej chwili cisza była głęboka i gęsta niczym... otchłań. Przygnębiająca i mroczna, pochłaniająca myśli oraz szczere intencje wszystkich istot znajdujących się w zasięgu kilkudziesięciu metrów.
Nie zważywszy na uporczywy ból wytrwale przeszywający moje ciało, wstałem i z nikłym grymasem przyklejonym do pyska, powoli i niepostrzeżenie zacząłem odchodzić w kierunku przeciwnym od zielonookiej. Ta jednak w miarę szybko się otrząsnęła i spostrzegłszy brak mej osoby, uważnie rozglądnęła się wokół siebie, by zlokalizowawszy moje położenie, czym prędzej zrównać się ze mną krokiem.
- No i gdzie leziesz? - syknęła z rezygnacją.
- Nie powinno cię to interesować - warknąłem przyśpieszając na tyle, na ile pozwalała mi zraniona łapa.
- Zrozum to w końcu, że nie stąpasz po terenach niczyich i dlatego, czy ci się to podoba, czy nie, niestety musi mnie to interesować! - odburknęła.
Zerknąłem na nią kątem oka. Wyglądała poważnie, co raczej nie wróżyło niczego dobrego. Czyżby miała zamiar mnie prześladować dopóty...
- Mieszkasz gdzieś w pobliżu? - spytała wyrywając mnie z zamyślenia.
- Ty naprawdę myślisz, że gdybym mieszkał w okolicy, gniłbym tyle czasu pod tamtym drzewem?
Po raz kolejny nie otrzymałem odpowiedzi. Jakby tego było mało, wadera nie raczyła nawet na mnie spojrzeć, co muszę przyznać, iż nieco mnie zirytowało.
Nim jednak zdołałem jakkolwiek zareagować, zielonooka przystanęła, jednocześnie mocno przytrzymując mnie za ogon.
Mimowolnie spinając się pod jej dotykiem, z cichym warknięciem obejrzałem się przez ramię, nie usiłując się jednak wyrwać z solidnego uchwytu.
- Pomacaj sobie swój - rzuciłem oschle. - Jak mniemam jest znacznie milszy w dotyku.
Wadera w żaden sposób nie odpowiadając, jedynie z roztargnieniem pokręciła głową.
- Zaprowadzę cię do mojej siostry - odparła po chwili namysłu, a napotkawszy na moje zdezorientowane spojrzenie, dodała: - Jest lekarzem, powinna coś zaradzić na...
- Obejdzie się - wtrąciłem beznamiętnym tonem. - Nie potrzebuję litości.
- Masz rację, nie potrzebujesz litości - przyznała ku mojemu zdziwieniu, bez zbędnego zastanowienia. - Za to pomoc lekarska jest ci niezbędna.
Niemalże czułem jak nieznajoma przyszpila mnie swymi intensywnie zielonymi ślepiami do drzewa znajdującego się nieopodal mej osoby.
Uparcie pokręciłem głową, na znak stanowczego sprzeciwu.
- Ośle! - warknęła, szarpiąc mnie przy tym za ogon. - Ile razy można powtarzać, że chce się dla ciebie dobrze?!
Mimowolnie skrzywiłem się na jej słowa.
- Ej... - stęknąłem. - Pod jakimże to względem przypominam ci to paskudne zwierzę?
- Przestań się zgrywać - zażądała opanowanym tonem.
Jednym gwałtownym szarpnięciem wyrwałem się z solidnego uścisku wadery, po czym odwróciwszy się na pięcie, nieznacznie pochyliłem się ku niej.
- To przykre, iż tak ciężko jest ci przejrzeć na oczy. - odparłem spokojnie. - Nie jestem wart, ani twojej, ani niczyjej pomocy. Odpuść sobie i nie marnuj na mnie swego cennego czasu.
Mrużąc oczy odsunąłem się o niespełna dwa kroki, starając się więcej nie naruszać przestrzeni osobistej, ledwo znanej mi wadery.
<Olivia?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz