Włóczyłam się to tu to tam, nie mogąc znaleźć sobie miejsca. Ile to już tak trwa? Wiek ? Dwa? Może wieczność… Miałam trzy miesiące jak uciekłam z domu. Czy żałuje? Nie wiem, ale wiem , że chce o tym zapomnieć. Mam dwa wyjścia z tej sytuacji: błąkać się dalej i modlić się utratę pamięci lub zakończyć z tym raz na zawsze… czyli? Ci którzy są choć trochę inteligencji domyślą się o co mi chodzi. Stałam nad przepaścią na jakieś tam górze. Patrzyłam w dół i myślałam na tym co by się stało gdybym po prostu się rzuciła tam w dół. Płakałby ktoś za mną? Moja rodzina nie wie gdzie jestem i nie wie co się ze mną dzieje. Nawet by nie wiedzieli, że nie żyje, w pewnym sensie już jestem martwa. Każdego dna coś ze mnie ucieka i nie wraca z powrotem. Może to energia na dalszą podróż albo to chęć do życia… Nie wiem i może nie chce tego jeszcze wiedzieć. Wychyliłam się bardziej, bardzo stromo i daleko do ziemi. Została by po mnie tylko mokra plama. Jak ja żałuje, że nie potrafię latać. Wzdychałam co chwila rozmarzona. Tego „letargu” wyciągną mnie czyiś głos:
- Co ty wyprawiasz?! Zejdź z stamtąd Skały są śliskie .-Odwróciłam głowę i ujrzałam waderę. Patrzyła na mnie z niepokojem i lekkim strachem. O co chodzi przecież nic nie zrobiłam...no tak. Stoję nad przepaścią, ktoś mógłby uznać, że chce popełnić samobójstwo. Pff…
-No i co z tego? Zjeżdżaj mi stąd.-odwróciłam głowę w stronę przepaść.
-Nie chcesz chyba się rzucić. Jest tyle spaniałych rzeczy które możesz jeszcze poznać.- ględziła. Boże czemu wszyscy są tacy sami, od razu myślą o najgorszym.
- Czy ty naprawdę jesteś aż tak głupia czy udajesz?
-Co proszę? Stoisz nad przepaścią jak mam to zinterpretować?- burknęła oburzona.
-Za podziwianie widoków może? - odsunęłam się od klifu. - Tak jak zawsze same głupie wilki…
- Nie głupie tylko pomocne… I więcej szacunku proszę.
- Daje tyle szacunku ile należy- burknęłam.
-No właśnie widzę.
- Daj mi spokój. Uczepiłaś się jak rzep do wilczego ogona… Zawsze jesteś tak…
-No niby jaka?
-Tak ...nie mogę znaleźć słowa hmm…- Wadera patrzyła na mnie już nie z niepokoje i strachem , ale ze złością. Uśmiechnęłam się do niej- Zawsze jesteś tak w cipska? Tego słowa szukała.
- Słucham ? Wiesz kim ja jestem?- prychnęła.
-Tak wiem… Waderą która zawraca mi tyłek ...żegnam- odrzuciła się do niej tyłem i walnęłam ją swoim ogonem.
< Olivia?xD Nie bij proszę ;-; >
Brak komentarzy
Prześlij komentarz