sobota, 1 sierpnia 2015

Od Gabriela ''Początek cz.1'' (cd.Olivia)

Jak długo już wędruje? Nie wiem....Może miesiąc, dwa, ewentualnie siedem... No dobra, koniec z myślami w przeszłość. Żyjmy teraźniejszością. Bo po co wybiegać w przyszłość? Szedłem tak zamyślony, aż zaliczyłem glebę o drzewo.
- Co do... - zdziwiłem się - Tego drzewa tu nie było. Te chore iluzje...
Czasem niestety nie panuję nad tymi iluzjami, idę przez las - pojawiają się drzewa, jestem w górach - kamienie. To denerwujące. Postanowiłem, że lepiej będę leciał. Wzbiłem się w górę. Obejrzałem się...
- Las, las i jeszcze raz las! - mruknąłem
Zacząłem machać skrzydłami i szybować nad tą pustynią drzew. Minęła godzina, a może z 2... Nie wiem. No, ale nie ważne, zacząłem być głodny. Wylądowałem i zacząłem szukać czegoś do złapania. Po jakimś czasie wypatrzyłem sarnę. Już gotowy do skoku, zaczajony i hop! Bez większych problemów - udało się. Zjadłem ją ze smakiem. Nagle usłyszałem śmiech. Strasznie denerwujący śmiech. 
- Ty! Przestań! - warknąłem - Gdzie jesteś?
Nagle zobaczyłem małe niebieskie stworzenie. Śmiało się ze mnie. Zacząłem ironicznie śmiać się z nim. 
- Małe i głupie! - przewróciłem oczami i zacząłem odchodzić. 
Ale to diabelstwo nie dawało spokoju.
- Przestań! - mruknąłem i chciałem przywalić mu łapą, ale to uciekało. Zrobiłem zamach ogonem i kolce wbiły się w drzewo. Utknąłem.
- No! - ciągnąłem z całej siły - Puść!
Mały diabeł śmiał się głośniej. Udało mi się przywalić mu skrzydłem, ale nadal nie odpuszczał.
- Chochliki, małe i denerwujące - usłyszałem damski głos.
Za mną stała jakaś wadera. Przegoniła to coś co nazwała "chochlikiem" 
- Może byłabyś też taka dobra i pomogła mnie wypuścić? - zaśmiałem się
<Olivia?>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja