- Przynajmniej raz się ze sobą zgadzamy. - Przerwałam jej.
- Zawsze są, zawsze wysłuchają. - Kontynuowała niezrażona. - Nigdy nie zdradzą sekretu...
- A to mi zawsze mówili, że mam głębokie myśli.
Wadera tylko uśmiechnęła się i kontynuowała obserwację ptaków. Chciałam rzucić jakiś tekst typu: ,,Kto cię tu zapraszał?", albo: ,,Czemu jeszcze tu siedzisz?", ale coś mnie powstrzymało. Może i ją polubię.
Może. Za każdym razem, gdy coś planuję, albo o czymś myślę, to słowo zawsze dźwięczy mi w głowie. U większości oznacza po prostu skrót do tekstu: "nic nie jest wykluczone", ale u mnie oznacza: rezygnuję, nigdy lub nie.
Położyłam się cieniu. Donna nadal leżała w słońcu, ale mnie to niemalże boli. Przyglądałam się dwóm pięknym samcom. Nie znam się na gatunkach ptaków, których jest tu multum, ale kojarzę ich zachowania. Te są wobec siebie bardzo agresywne.
Obserwowałam ich walkę jak zaczarowana, obserwując, jak jeden próbuje złapać za gardło drugiego. Trafił. Wtedy powróciły bolesne wspomnienia.
Nazywali mnie Cichą Zabójczynią, bo pies leżał martwy, zanim zaczął atakować. Ludzie byli sprytni i zaczęli trzymać mnie tak długo, aż obęrwę i poleje się moja krew. Byłam szczeniakiem. Nie miałam siły, żeby im się postawić.
Otworzyłam oczy. Donna stała obok mnie przerażona.
- Coś się stało? - Syknęłam.
- No nic, tylko... Trochę odpłynęłaś. - Uśmiechnęła się sztucznie.
- Co z tym ptakiem?
Skinęła głową na kolorowy kształt leżący na ziemi. Skrzydła były wyprostowane, wskazując na to, że biedak próbował odlecieć. Podeszłam do niego powoli i pochyliłam się...
<Donna? Uratujemy ptaszka?>
poniedziałek, 14 września 2015
Od Yuko "Wszystko trzeba odkryć samemu cz.4" (cd. Donna)
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy
Prześlij komentarz