Ocknęłam się w jakimś nieokreślonym miejscu. Było cicho jak w grobie. Tylko raz po raz słyszałam uderzenia piorunów. Rozejrzałam się dookoła. Stałam na wysuszonej na wiór trawie. Ciemne nocne niebo było przysłonięte chmurami burzowymi, które wypuszczały pioruny w dół i też... w górę? Zamiast słońca czy chociaż księżyca na niebie wisiała latarnia na naftę ale nie dawała za dużo światła. Na tej szaroczarnej równinie stało tylko jedno płonące drzewo obwiązane grubym łańcuchem. Jeszcze gdzie nie gdzie były zapalone świece. Nie pojmowałam zupełnie co jest grane. Wtedy zobaczyłam Billa. Leciał sobie spokojnie i zatrzymał się koło drzewa. Nagle z nie wiadomo skąd wyłonił się wielki cień zjeżonego wilka z wielkimi zębami. Wyglądało to jakby chciał rzucić się na "Pana Trójkąta" ale zanim skoczył w jego stronę Bill gestem kazał mu się zatrzymać i usiąść. Cień posłuchał bez szemrania niczym zwierze domowe. Nie słyszałam co duch mówił do tego cienia ale w końcu zrozumiałam gdzie jestem. To był umysł Hecklera. Teraz wszystko ma sens. Znaczy chyba. Ale ten cień... Olśniło mnie. To duch koszmaru! Może Bill jest właściwym duchem do pomocy? Zdarzenia na to wskazują. Dergor będzie ze mnie dumny, pomyślałam. Obraz wnętrza umysłu Hecka zaczął się rozmazywać.
**********
Obudziłam się z powrotem w bibliotece. Bill patrzył na mnie lewitując obok.
-Jak sama widziałaś byłem tam-powiedział.
Podniosłam się pełna entuzjazmu.
-I co? Przegoniłeś tamtego?-zapytałam pospiesznie.
-Nie-zaśmiał się duch.-Po co miałem?
Popatrzyłam na niego zmieszana.
-E.... a nie o to cię prosiłam?
-Owszem prosiłaś-potwierdził.
-Zawarliśmy umowę!-oburzyłam się.
-A ja postępuję zgodnie z umową-odparł Bill drwiąco.
-Nie postępujesz!
-Uspokój się Diamciu-nabijał się ze mnie mówiąc jak do szczenięcia.-Umowa była, że wybiorę się do Hecklera i sprawdzę czy można się tego ducha pozbyć. Sprawdziłem. Nie umawialiśmy się na wypędzanie czy coś.
-Nabrałeś mnie?
-Skąd. Po prostu źle zrozumiałaś warunki umowy. Ja wypełniłem swoją część, teraz twoja kolej.
Przestraszyłam się. Skoro wykiwał mnie z tą częścią czego będzie żądać teraz? Mojej duszy? Życia mojej rodziny? Moich mocy?
-Cz... czego chcesz teraz ode mnie?-ponownie się cofnęłam aż dotknęłam plecami regału.
-Kukiełki... jednej małej kukiełki-Bill podleciał bliżej.
-Kukiełki?-zdziwiłam się.
-Nie wyraźnie mówię? Zwykłej kukiełki. Chcę ją od ciebie.
Zawahałam się.
-Tylko? Nie chcesz pożreć mojej duszy czy coś...?
-A kogo przyzwałaś? Pożeracza dusz, czy ducha umysłu?
Nie odpowiadałam.
-Zgadzasz się na takie coś czy mam wymyślać coś innego co mogłabyś mi dać?
-Nie.... to chyba dobry pomysł...-powiedziałam, chociaż nie byłam pewna na co mu coś takiego.
-To uściśnijmy sobie dłonie i spełnijmy do końca naszą umowę-wyciągnął do mnie "płonącą" dłoń.
A co w końcu z tą kukiełką,pomyślałam ale posłuchałam go. Na własną niekorzyść. Kiedy tylko złapał mnie za rękę pociągnął w swoją stronę. Poczułam, że upadam na drewnianą podłogę. Ale zrobiłam to jakoś cicho i nienaturalnie lekko. Podniosłam się.
-Bill, co ty ro...-urwałam.
Za mną stałam ja sama. Zaraz... To było moje ciało, a ja byłam DUCHEM! Bill lewitujący obok zaśmiał się w głos.
-Wy wilki jesteście takie naiwne. Takie przewidywalne... Tak łatwo was wykiwać... Rada na przyszłość, pilnuj szczegółów w umowach.
-Ty.. ty.... Jak mogłeś?!-rzuciłam.
-Ja mogę co chcę, a chcę mieć twoje ciało jako moją kukiełkę.
Po tych słowach zniknął, a moje ciało zamrugało oczami, jedno zamknęło, a drugie oko stało się żółte z wąską zierenicą. Chciałam uderzyć moje ciało z nim w środku ale moja półprzezroczysta łapa przeniknęła przez nie.
-Nie ujdzie ci to na sucho!-krzyknęłam.-Magowie i Egzorcyści się tobą zajmą!
-Ciekawe-odparł Bill swoim głosem z mojego ciała.-Tylko jak komukolwiek o tym powiesz, skoro jako taki duch nawet nie istniejesz? Nie widać cię, ani nie słychać. Jesteś bezsilna.
-Nie...-szepnęłam.
-Tak-zaśmiał się z mojego ciała idąc slalomem jak jakiś niedorobiony źrebak.-Może tylko jedna osoba z watahy cie zobaczy, ale nie sądzę żeby dała radę ci pomóc-śmiejąc się złośliwie i robiąc postępy w nauce chodzenia moim ciałem opuścił bibliotekę.
Rzuciłam się na podłogę i zaczęłam płakać. On jakby zabił mnie. Do tego za moją zgodą. Co mi strzeliło do głowy żeby szukać ducha do przyzwania?
Brak komentarzy
Prześlij komentarz