Leżałam tak na podłodze nie wiem jak długo. Wiem tylko, że słońce już wstawało. Łzy załamania spływały mi po pysku. Z przeszytych smutkiem rozmyślań wyrwał mnie odgłos kogoś wchodzącego do biblioteki. Podniosłam się. To był Dergor!
-Braciszku!-krzyknęłam.
Dergor jak gdyby nigdy nic przejechał wzrokiem po regałach.
-Dergor!-zawołałam brata ponownie.
Nic. Czytał tylko poszczególne tytuły jakiś książek na półkach.
-Braciszku odpowiedz mi!-wstałam i podbiegłam do niego.
Chciałam klepnąć go w ramię, żeby w końcu zwrócił na mnie uwagę ale moja łapa przeniknęła przez niego. Nie chciałam się poddać.
-Dergor!!!
Jak mój brat wyciągnął jakąś książkę z między innych i odszedł trochę od regałów stanęłam przed nim. Dalej brak reakcji. Pomachałam mu przed oczami.
-Der...?-powiedziałam już ciszej.
Wtedy przypomniałam sobie co powiedział Bill. Nie widać mnie ani nie słychać. Mnie tu ...nie ma. Ja... już nie wiedziałam jak to opisać.Popatrzyłam tylko smutnym wzrokiem na mojego brata wychodzącego na zewnątrz. Ze spuszczoną głową zrobiłam to samo. To było okropne uczucie kiedy najbliższa ci osoba nawet nie wie, że tu jesteś a co dopiero mówić o wsparciu cię w strasznej sytuacji. Pociągnęłam nosem i usiadłam na jakimś kamieniu odprowadzając wzrokiem Dergora. Jeszcze gorzej się poczułam widząc Billa idącego wesoło ścieżką w moim ciele. Nikt z tych, których mijał nic nie podejrzewał. Nawet Donna jak się z nim przywitała nie poznała, że to nie ja! On ma przecież inny głos. Jedno oko ma zamknięte a drugie lśniąco złote. Ale nikt nie zwrócił uwagi.Bill szedł slalomem na moich ugiętych nogach i ze śmiechem obijał się o drzewa i inne napotkane rzeczy. Westchnęłam smutno. On jest okropną osobą, pomyślałam. Ale nic by się nie stało gdybym była ostrożna. Sama jestem sobie winna. Siedziałabym i użalałabym się nad sobą dalej, gdyby nie fakt, że przypomniało mi się o czymś. Bill powiedział, że może jedna osoba z watahy mnie zobaczy! Ta myśl nabawiła mnie optymizmem. Wstałam i pobiegłam znaleźć tego wilka lub wilczycę.
Najpierw trafiłam do jaskini szczeniąt. Był tam Rocki i Sunset. Gawędzili sobie w najlepsze. Weszłam pomiędzy tą dwójkę. Nie zareagowali. Czyli pudło.
Druga jaskinia, do której poszłam należała do Shadow, Elise też tam była. Co do drugiej łatwo było się upewnić, że mnie nie widzi. Ale z Shadow nie było tak łatwo, bo równie dobrze mogła udawać, że mnie nie widzi. Dopiero po eksperymentalnym rzuceniu paru obelg pod jej adresem, chociaż nie przyszło mi to z łatwością, upewniłam się, że nie o nią chodziło.
Upewniłam się też później, że to nie BlueWay.
James też nie.
Sakura i Jetta też nie widziały mnie.
Balto i Mirror tak samo.
Ignis (na szczęście) nie był tym wilkiem.
Zeke (całe szczęście) również.
William nie.
Thomas nie.
Under Dakter nie.
To nie był też Disrect.
Donna ani Luna także.
Valixy nie.
Yuko nie.
Midnight nie.
Hope też nie.
Gabriel nie.
Tsume nie.
Vitani nie.
Orion nie.
Cross nie.
Lucy nie.
Lightning nie.
Shischi nie.
Takeshi nie.
Amaimon nie.
Zaczęłam się już niepokoić. Jak minęłam Hecklera też nic nie zrobił. W kocu spotkałam Olivię. To nie była też ona! Akurat przechodził tamtędy Bill w moim ciele.
-Dobry, Alfo nasza kochana-przywitał się. On wiedział, że tu jestem.
-Um... witaj-odparła Olivia.
Chyba nabrała podejrzeń.
-Wszystko dobrze?-popatrzyła na Billa w moim ciele.
-Jest świetnie-Bill starał się chociaż trochę upodobnić swój głos do mojego.
Według mnie to była amatorska imitacja ale aż nie mogłam uwierzyć jak okazało się, że Alfa to kupiła! Do tego Bill jeszcze sprytnie zakrył moją czupryną zamknięte oko. Olivia skierowała się w swoją stronę, a Bill popatrzył na mnie triumfalnie i "poszedł" gdzieś dalej. Usiadłam na ziemi. Chyba byłam już u wszystkich. Ale nagle zerwałam się jak oparzona, kiedy usłyszałam:
-Diamanda?
Odwróciłam się. Stała za mną Alexa.
-Alexa!-chciałam ją uściskać, ale przewróciłam się zapominając, że nie jestem w stanie nikogo dotknąć.
-Co się stało? Ty jesteś... duchem? I jakim cudem jesteś tu skoro... przed chwilą poszłaś dalej?
-Zaraz ci wszystko wyjaśnię, tylko chodźmy stąd!
***************
-Teraz mi powiesz co i jak?-siedziałyśmy w jaskini Alexy.
-No więc.. ale chwila.. Ty wiesz co jest z Heckiem?
-Wiem, mów w końcu.
-Okej-wzięłam głęboki oddech.-Wczoraj ja się też dowiedziałam i chciałam pomóc znajdując ducha, który wypędzi demona z Hecklera, ale przez przypadek przyzwałam ducha umysłu sama, poprosiłam o pomoc, on zawarł ze mną umowę, ale wyrolował mnie i nie pomógł wcale a do tego wyrzucił mnie z mojego ciała i sam go sobie używa.
Alexa milczała chwilę. Chciała ogarnąć co ja właśnie powiedziałam.
-Więc ja widziałam....
-Tamtego ducha w moim ciele. Musimy go powstrzymać zanim coś namiesza, albo znaleźć brakującą stronę książki, z której go przyzwałam i dowiedzieć się o nim więcej. A tylko ty mi możesz pomóc bo tylko ty mnie widzisz i słyszysz.
<Alexa?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz