I oto jestem. Znowu. Arya odeszła bez słowa. Po protu spakowała manatki i wyszła. Mam nadzieje, że znajdzie może kogoś ,,lepszego" niż ja. Na jeden dzień dobrze a na drugi dupa. Ale już się z tym pogodziłem. Jakoś... Ale zacznijmy od początku... Obudziłem się tak o północy i zobaczyłem, że Aryi nie ma. Poszedłem do kuchni a ona stała z torbą i pisała chyba jakiś liścik.
-Jak będziesz wstała to chodziaż bądź cicho-powiedziałem opierając się o ściane.
-Odchodze-powiedziała przyciszonym głosem.
-Dobra, tylko weź coś do jedzenia na droge.-odpowiedzialem i poszedłem spać. Szósta rano. Jej nie ma nigdzie tylko liścik z napisem: Odchodze. WOW no normalnie znowu mnie zostawiła. No brawo. Idiotka. Już drugi raz.
Czyli takie było jej odejście. Po prostu mistrzowskie. Sam bym lepszego nie wymyślił. Teraz siedziałem na kamieniu i patrzyłem na tych od polowań. Robili ćwiczenie dla zabijającego. Zeskakiwali na jelenia z siana. Mieli trafić mu w szyje. Bardzo dobrze im szło. Jednak Blueway gdy skoczył ominął jelenia i upadł na glebę.
-Dwa okrążenia kochaniutki wokół pola.-powiedziałem ironicznym głosem. On zaczął biec na całym sprincie żeby szybko zakończyć ćwiczenie. Wreszcie gdy skoczył (cały zdyszany) słońce zaczęło powoli schodzić. Drzewa przestały szumieć co było dziwne w tą pore roku. Obejrzalem się wokół siebie. Nikogo. Dziwne. Bardzo. Wreszcie do moich uszu docierały odgłosy kopyt uderzanych o leśną ściółke.-Za kłode!-oznajmiłem szybko i wszyscy znaleźliśmy się za osłoną gdy jelenie wbiegly na polane. Na oko było ich dwadzieścia. Byli w jednym zwartym szyku. Zaczęliśmy za nimi biec a ja na samym przodzie...
<Ktoś z polowań.?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz