-Co wyście chciały osiągnąć?-zapytał Bill patrząc na nas moim okiem.
Alexa patrzyła na niego wściekle.
-Radzę odpuścić, nie wasza liga-zaśmiał się.
-Bill, czemu to robisz?!-rzuciłam.
-Bill?-zdziwiła się Alexa kierując wzrok na mnie.
-To jego imię...-powiedziałam trochę ciszej. Dalej ciążyło mi poczucie winy.
-No tak....A co do pytania Diamci...-mruknął złośliwie Bill.-To tak mi się podoba-uśmiechnął się wrednie.
-Nie rozumiem... czemu nie mógłbyś jej po prostu pomóc co?-zapytała niezbyt miło Alex.
-Mam lepsze rzeczy do roboty kochaniutka-utrzymywał uśmiech na pysku mojego ciała.
-No ciekawe jakie-wywróciła oczami wadera.
-Na przykład poznawanie nowych możliwości-odparł.
Nie mogę mu pozwolić, żeby ot tak korzystał z moich mocy, pomyślałam. Chciałam się na niego rzucić, ale stało się to czego mogłam się spodziewać-przeniknęłam i wylądowałam na podłodze.
-Diama.... to ci nic nie da-westchnęła wilczyca.
Wtedy Bill użył mojej mocy i uniósł Alexę pod sufit śmiejąc się.
-Ej-próbowała się wyrwać.
-Zostaw ją ty równoramienny świrze!-krzyknęłam.
-Masz może równo sześćdziesiąt stopni każdego kontu?-dodała Alexa.
-Zabawne jesteście, ale nie tak zabawne jak wasze myśli-duch rzucił Alexę z hukiem o ścianę.
Wadera podniosła się.
-To świetnie-westchnęła.
-Jakie ty masz ciekawe wspomnienia Alexo... no proszę proszę....-złote oko Billa błysnęło tajemniczo.
-Odwal się od moich wspomnień!-zdenerwowała się.
Duch nie odpowiedział dalej utrzymując uśmiech.
Alexa nie wytrzymała i rzuciła się na niego odrzucając do tyłu. Bill uniósł się z moim ciałem.
-Świetny plan-powiedział sarkastycznie.-Nie ranisz mnie, a jedynie ciało Diamci.
Nie mogłam spokojnie patrzeć na to co się dzieje. Straszne było to, że nic nie mogłam zrobić.
-Z resztą widziałem coś lepszego tam u ciebie pod czaszką. Na przykład... Zawód miłosny z Kemberleyem.....-powiedział Bill z udawanym współczuciem.
Popatrzyłam na Alexę.
-Przestań-krzyknęła ze łzami w oczach.
-Co mam przestać? Widać to u ciebie jak na doni, a do tego zakochałaś się w kimś podobnym do niego...
-Proszę cię, przestań-nie wytrzymała i rozpłakała się z bezsilności.
Bill podleciał moim ciałem do Alexy i wyszeptał:
-A on cię nawet nie lubi...szkoda....
Już nie mogła powstrzymać potoku łez.
-Bill, jesteś potworem!-rzuciłam.
-Tak bywa-popatrzył na mnie.-Ale ty mnie tu zaprosiłaś-po tych słowach wyszedł z biblioteki.
Alexa starał się uspokoić. Podeszłam do niej.
-Tak strasznie cię przepraszam-powiedziałam cicho.-Gdybym wiedziała, że tak będzie nawet bym nie wzięła tej książki.
-N..nie miałaś s...skąd wiedzieć...To on jest okrutny, nie ty.
Spuściłam wzrok.
-Uda nam się, na pewno-uspokoiła się w końcu.
-To... mamy jakiś plan?
-Nie...improwizujemy.
-Rozumiem.
Otarła łzy łapą.
-Może by tak.. powiedzieć komuś o tej sprawie?-zaproponowałam.-Nie wiem... poszukać pomocy?
-Komu chcesz powiedzieć?-westchnęła.-Nie sądzę żeby siostra mi uwierzyła.
-Uch, pewnie nikt nie uwierzy.
-No właśnie.
-Aż dziwne, że nikt nie zwrócił uwagi na to co Bill robi siedząc w moim ciele. Ja przecież nie chodzę slalomem obijając się wesoło o każdą rzecz... A do tego wikt nie zauważa, że on ma inny głos.
-Może tak to działa... nikt tego nie widzi oprócz nas.
-Fatalna sprawa.
Alexa zgodziła się ze mną kiwnięciem głowy.
-Czyli... idziemy za Billem?
-Tak-wybiegła z biblioteki. Ja zgarnęłam stronę (wydawało mi się, że waży ze sto kilo) i ruszyłam za nią.
Odczytałam, że Bill jak akurat używa czyjegoś ciała jego własne zdolności są ograniczone. Poinformowałam o tym Alexę.
-Czyli jednak ta kartka się na coś przydała-wzięła ode mnie stronę.
-Ale jest problem tego typu, że nie mamy pojęcia co Bill będzie w stanie zdziałać używając moich mocy...Ja sama bardzo mało o tym wiem.
-....Niedobrze-pokręciła głową.
-Co ja najlepszego narobiłam, jeżeli on planuje coś na dużą skalę cała wataha może być w niebezpieczeństwie.
-Diama, nie spodziewałaś się tego, owszem to twoja wina, ale chciałaś dobrze. Musisz myśleć pozytywnie.
-Myśleć pozytywnie? On wywalił mnie z ciała i używa go sobie jakby było jego.
-Ale musisz wierzyć.. bez nadziei wszystko by upadło. Trzeba wierzyć.
-Ta... trzeba.
-Zaraz.. a gdzie ten Bill w ogóle?
Rozejrzałyśmy się. Faktycznie nie było go nigdzie widać.
-Niech to... gdzie on mógł pójść?-zastanowiła się głośno Alexa.
-Jak go teraz znaleźć?
-Nie wiem.
Nagle usłyszałyśmy głos mojego brata.
-Kogo szukasz Alexa?
Wadera podskoczyła wystraszona.
-Dergor?
-No ja-odpowiedział.
Pomachałam mu łapą przed pyskiem w nadziei że mnie zobaczy. Ponownie się zawiodłam.
-Nikogo nie szukam-powiedziała Alexa.
-Wyglądasz jakbyś jednak szukała......
<Alexa?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz