Siedziałam nad Jeziorem Szlachetnym. Nadchodzi już jesień. Rozejrzałam się. Trawy wodne, wciąż zielone, kołysały się lekko na wietrze. Na wodzie, raz za razem powstawały małe lub duże kręgi wzburzane przez ryby głodne owadów. Jak się cieszę że dzisiaj jest ładny dzień i przy okazji weekend, bo mogę go spędzić na świeżym powietrzu nie bojąc się, czy zdążę odrobić pracę domową. Wstałam i zaczęłam przechadzać się brzegiem jeziora. Nuciłam sobie piosenkę pod nosem i oglądałam wszystko to co mnie otacza.
Lubię jesień. Kiedy nie pada i nie jest zbyt zimno, świat wydaje się ciepły, życzliwy i czarujący. W każdym promieniu słońca znajduje się szczypta magi ożywiającą uśmiech na twarzy i chęć do zrobienia czegoś ciekawego.
Doszłam do kilku dużych kamieni wychodzących wgłąb jeziora. Wskoczyłam na jeden z nich i zerknęłam w swoje odbicie. Słońce akurat zaszło za chmury więc obyło się bez refleksów światła kujących w oczy Usiadłam na krawędzi skał i nadal patrzyłam się w wodę. Słońce wyszło zza chmur i oświetliło mnie ciepłym promieniem. Nagle w oczy zaświeciło mnie tęczowe światło.
Dziwne, skąd tu tęcza? Żebym mogła się obrócić, musiałam wychylić się trochę za bardzo nad wodę. Kiedy szukałam miejsca skąd dochodzi tęczowe światło, zobaczyłam waderę. Drgnęłam zaskoczona na jej widok, przez co straciłam oparcie i zsunęłam się z kamienia.
-Uważaj! - krzyknęła do mnie wadera wyciągając łapę w moją stronę ale zdążyłam już spaść do jeziora.
Zanim znalazłam się pod wodą, poczułam, że coś trafiło mnie w głowę, po czym film mi się urwał utopiony przez jeziorne odmęty. Nie spędziłam tam jednak dużo czasu. Od razu otworzyłam oczy i wynurzyłam się na powierzchnię. Na skale, z której spadłam stała ta sama wadera co wcześniej,
Teraz mogłam jej się przyjrzeć. W większości wadera miała czarne futro, ale grzywa i ogon były tęczowe. Nie byłam w stanie dokładnie stwierdzić w jakim jest wieku. Na pewno jest ode mnie starsza, bo inaczej mieszkałaby ze mną w jaskini szczeniąt. Ale miałam wrażenie że jeszcze nie jest zbyt dorosła, w jej oczach nadal krył się szczenięcy błysk.
-Pomóc ci? - wyciągnęła łapę w moją stronę, chwyciłam ją i z małą pomocą wadery weszłam na skałę.
-Dzięki. Powinnam bardziej uważać na to co robię - uśmiechnęłam się.
-Nie ma sprawy, My się chyba jeszcze nie znamy, Jestem Diamanda.
-Ja Sunset, ale dla przyjaciół Sunny.
Nastała chwila ciszy, więc wykorzystałam ją na wysuszenie siebie. Zaczęłam od włosów. Ścisnęłam je i wykręciłam z nich wodę, po czym wyczarowaną przez mnie szczotką przeczesywałam je starannie. W czasie trwania tej czynności Diamanda przyglądała mi się, jakby oczekiwała po mnie jakiejś konkretnej reakcji.
-Coś się stało? - zapytałam.
Wadera zwróciła się w moją stronę z lekko zawstydzonym wyrazem pyszczka.
-Wiesz... Jakby to... Tak jakby trochę przefarbowałam ci włosy...
-Co?
-...Sama zobacz... - wskazała na taflę jeziora. Podeszłam do niej i przejrzałam się w wodzie. Zobaczyłam swoje odbicie, ale zamiast rudej fryzury, miałam fioletowe włosy. Złapałam się za jeden kosmyk i przyłożyłam do oczu, by mu się przyjrzeć. Jego jaskrawo-fioletowy kolor mienił się w słońcu.
-Bardzo cię przepraszam.
-Jak to się stało?
-Nie mam bladego pojęcia jak to dokładnie zrobiłam, ale trafiłam cię promieniem światła w momencie, kiedy się poślizgnęłaś.
-Wiesz może jak to cofnąć?
-Niestety nie. Wiem tylko jak wywoływać tęczę i na tym się kończy. Ale daj mi chwilę to może coś wykombinuję. - wadera zamyśliła się na chwilę. - A gdybym tak...
Diamanda usiadła i wyciągnęła przed siebie łapy. Na jej twarzy pojawił się wyraz skupienia, a kolorowa łuna otoczyła jej ciało, gdy pomiędzy nimi pojawiła się mała tęcza. Wpatrywałam się w nią z zainteresowaniem.
-...Gdybym spróbowała powiększyć jeden z promieni, a potem... Jaki dokładnie miałaś wcześniej kolor włosów? - zapytała.
-Rudo-brązowy, tak myślę.
-Hmm - wadera ponownie skupiła się na tęczy, która zaczęła zmieniać swój kształt. Teraz wyglądała jak migocząca kula barw ukazujących się po kolei: od czerwieni, aż do fioletu i od nowa. - Uch! przestańcie się ruszać! - warknęła wadera a kolory zaczęły się zmieniać coraz wolniej. W końcu zatrzymały się na pomarańczowo-brunatnym, w niewielkim stopniu przechodząc w żółty lub w czerwony.
-No, prawie się udało, wystarczy tylko że przeniosę go na twoje wło - nie dokończyła, bo promień już w odcieniu czerwieni wystrzelił jej z łap i trafił mnie w głowę. Zakołysałam się lekko, ale nie straciłam równowagi. Złapałam za kosmyk grzywki i zobaczyłam jak jego kolor zmienia się z fioletowego w jasno-czerwony.
-Było tak blisko.
-Ech przynajmniej już bardziej przypomina mój normalny kolor. Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło.
-Zaczekaj chwilę, a to naprawię. Muszę tylko trochę poćwiczyć...
-O nie! Nie będę więcej twoim królikiem doświadczalnym - odparowałam, po czym obie się zaśmiałyśmy.
-Masz ochotę na spacer?
-Z chęcią, ale już bez farbowania włosów.
<Diamanda?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz