poniedziałek, 25 lipca 2016

Od Hecklera "Chcesz wojny? No to proszę bardzo cz. 6" + "Nie taki jak się wydaje cz.1" (cd. Zeke)

Wskoczyliśmy z bratem niemal jednocześnie na skalna półkę znajdując się tym samym między Diamandą, a tym patałachem Zeke. Odsłoniłem kły wściekły. Tam z dołu było wyraźnie widać jak jeszcze przed chwilą Diama wisiała nad przepaścią.  Dergor odepchnął Zeke na większą odległość od naszej siostry.
- Znów chciałeś atakować co? Strasznie lekko przychodzi ci oszustwo - warknął Der.
- Dergor... - zaczęła coś Diama, ale braciszek nie dał jej możliwości dokończenia.
- Zekuś próbuje być cwany? - rzucił już przygotowując się do ataku.
- Dergor! - pisnęła Diamanda głośniej.
- Wracasz do domu - burknąłem do niej.
- Już! - dodał Der.
Zeke ziewnął szeroko. Nie ruszył się ani trochę ze swojej pozycji. Tymczasem Diamanda popatrzyła na nas obu krzywo.
- Nie słuchacie mnie! - powiedziała oburzona.
Dobra, MOŻE było w tym troszeczkę racji, ale skupiliśmy się na "Nietoperku". Łapy mnie niesamowicie świerzbiły, żeby dać mu w pysk. Niestety do żadnych rękoczynów nie doszło, bo naszych uszu dobiegł jakiś huk.
- Lawina! - krzyknął Dergor.
Każdy odskoczył w inną stronę (oprócz Zeke, on tylko leniwie się przesunął) chcąc uniknąć spadających głazów. Udało się nam nie zgiąć od  zmiażdżenia przez tony granitu, ale skalna półka, na której wszyscy stali nie wytrzymała uderzeń i załamała się.  Ani ja, ani Dergor, ani Diama nie zdążyliśmy użyć mocy i unieść się w powietrze. Nietoperek zdołał zrobić użytek ze swoich skrzydeł i pewnie nie spadłby razem z nami, gdyby Diama nie złapała się tego lwiego ogona tym samym ściągając i jego na dół.
Wylądowaliśmy w jakimś ciemnym podziemnym tunelu. Bez możliwości powrotu na powierzchnię tą samą drogą, głazy zablokowały szczelinę, przez którą tu trafiliśmy. Podniosłem się z zimnego kamiennego podłoża i utworzyłem w łapach niedużą błyskawicę żeby dostrzec cokolwiek. Wypatrzyłem obok siebie tylko braciszka od siedmiu boleści.
- Diamanda? - zawołałem rozglądając się niespokojnie, kiedy Der wstawał na równe nogi. Echo poniosło mój głos na wszystkie strony. Usłyszałem po paru chwilach niepokojącej ciszy odpowiedź na wezwanie.
- Braciszku? Gdzie jesteście? - to na pewno był głos Diamy. Niewątpliwie była przestraszona, ale  nie można było określić z której strony wołała. Niech to szlag te dziwne odbijanie się dźwięków w takich korytarzach, zdawało mi się, że słyszę ją ze wszystkich stron.
- Wpadła w inną część tego wszystkiego - stwierdził oczywistość Dergor.
- Wytrzymaj, zaraz po ciebie pójdziemy! - krzyknąłem.
- Nie, nie ma czasu - brat szturchnął mnie w ramię. - Musimy szukać wyjścia od razu, ale się nie rozdzielać - tu spojrzał w moją stronę. Miał rację, chętnie bym go zostawił.
- Zaraz... gdzie wylądował Zeke?
- Do tego samego tunelu co ja - odezwała się Diamanda.
<Zeke? Sorki, ale średnio z weną...>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja