Obudziłam się następnego dnia rankiem. Dzisiaj wstałam w dosyć dziwnych okolicznościach, bo zostałam totalnie zwalona ze skalnej półki.
— Olivia? Idziemy? — usłyszałam wołanie po tej "drugiej stronie".
Byłam strasznie zmęczona i ledwo co uniosłam zaspane powieki. Miałam rozmazany obraz, więc zamrugałam kilka razy, trzepocząc rzęsami i przetarłam zaspane oczy.
— Dergor? Co tutaj robisz tak wcześnie? — ziewnęłam, po czym próbowałam wstać. co zakończyło się chwiejnym upadkiem na tyłek.
— Przechodziłem obok, więc pomyślałem, że zajdę... Myślałem, że jesteś już na zwiadach, nie chciałem Cię obudzić — oznajmił niepewnym głosem i przyjrzał się mi dokładniej.
— Ahh, tak... — kolejna próba wstania powiodła się i już nie odczuwałam zwiotczałych od niewygodnej pozycji spania nóg. — Chwila. Czy powiedziałeś, że... — na to spojrzałam przez basiora na wrota jaskini. Faktycznie.
Na zewnątrz świeciło żywe, promieniste i żółciutkie słońce. Czyżby był to środek dnia? Coś w ten deseń.
— A co? Zaspałaś? — basior uśmiechnął się po chwili, a ja nadal stałam jak wryta.
— Widocznie... Nie wiem dlaczego, zawsze budzę się o brzasku — podrapałam się w podbródek, myśląc. — Dobrze, nieważne. Mieliśmy iść dzisiaj do biblioteki, prawda? — podchwyciłam nowy temat, przestając martwić się o to, co pod moje zaspanie mogło wydarzyć się w watasze. Zawsze powinnam mieć oczy dookoła głowy. Bez względu na to czy śpię, czy nie. Nawet podczas samego snu zawsze powinnam mieć oczy otwarte! Może stałoby się coś złego, gdybym nie wstała wcześniej? Jakby Dergor tu nie przyszedł i mnie nie obudził, pewnie spałabym tak do wieczora! Co ja dzisiaj taka senna jestem? Nie wiem, to teoretycznie niemożliwe. Pierwszy raz mi się to zdarzyło od roku... Czyżby ktoś rzucił na mnie jakiś urok? Całkiem ma to sens, ale...
Dobrze, dobrze, Olivia... Skończ z tym i skup się na robocie.
— Tak. Możemy już iść, chyba, że chcesz wcześniej coś zjeść — zaśmiał się uroczo oraz obrócił się, wskazując łapą kierunek wyjścia.
— Przeżyję jeszcze chwilkę bez śniadania... Raczej, obiadu, bądź podwieczorku — poprawiłam się szybko i pobiegłam za Dergorem.
Po kilkunastu minutach byliśmy już na miejscu. Biblioteka ta, ma już ponad kilkanaście tysięcy lat, albo i więcej. Mocne mury tej biblioteki, zostały najmniej zniszczone podczas inwazji demonów, wilk-wampirów i innych potworów. To miejsce jest niezwykłe, ma też w sobie niewyobrażalnie wielką moc. Żałuję najmocniej tego, że niektóre księgi na bardzo zamoczyły się przez dziurę w dachu pomieszczenia, dlatego dwie półki i znajdujące się na niej książki są całe rozmoczone. W ostateczności widać tylko porozrzucane wokół same skórzane okładki.
— Mrocznie tutaj, nieprawdaż? — rozejrzałam się wokół, po czym zrobiłam kilka kroków i weszłam nogą do kałuży.
— Nawet strasznie. Nadzwyczajne miejsce — szybkim truchtem podszedł do pobliskiej alei, dwóch wysokich półek, które ciągnęły się aż do końca korytarza. — Ja poszukam tutaj — zaproponował basior, wchodząc na starą, drewnianą drabinę przysuniętej obok nich.
— Dobrze, rozdzielmy się więc.
Obydwoje poszliśmy w obu kierunkach, każdy z nas szukał czegoś ciekawego w dziedzinie magicznych stworzeń czy zjawisk niewyjaśnionych. Było tego tutaj dosyć dużo. Najgorsze jest to, że w tej bibliotece jest bardzo mało ksiąg w naszym współczesnym języku. Język wilków kształcił się na przestrzeni wieków, więc dużo książek sięgają wieków, kiedy wyglądał zupełnie inaczej. Dlatego wpadłam na pomysł, by tłumaczyć te księgi i przepisywać. To jest wytłumaczenie, dlaczego jestem tu tyle czasu.
Kiedy lewitowałam między półkami, przypadkowo strąciłam na siebie dwa szeregi książek. Zirytowana, zleciałam niżej, by podnieść je magią i znowu ułożyć. Ten szereg nie miał wspólnego z niczym, czego właśnie szukamy. Wtedy moją uwagę przykuła pewna okładka. Kiedy zobaczyłam, że na stronie tytułowej, napisane są starożytnym pismem te słowa, opuściłam ją i wytrzeszczyłam oczy ze zdziwienia.
— Olivia! Chyba coś znalazłem! — moje osłupienie przerwał krzyk Dergora, który najwyraźniej znalazł coś ciekawego.
<Dergor?^^>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz