czwartek, 7 lipca 2016

Od Vernona ,,Flaki wieszane na ścianach cz.1" (cd.chętny)

Moje życie samoistnie przebiegało tym samym tempem. Jestem wędrownym wilkiem, tak więc nie zostaję nigdzie na długo, działam sam na własną łapę, jak i też wszystkie rzeczy robię sam.
Ale... Czy takie życie powoli nie staje się koszmarem czy zwyczajną monotonią?
Nigdy nie lubiłem być sam, mimo wszystko, że byłem samotny nie odczuwałem tego tak bardzo. Czasem spotykałem wilki, które przez całe życie przemieszczają się z miejsca na miejsce, niektóre tego nie żałują i kochają taki styl życia, inne żałują, że nigdzie nie pozostały na dłużej. Plusy w wędrowniczym życiu są przede wszystkim takie, iż zobaczysz niezwykle dużo różnych miejsc, będziesz zdobywał nowe doświadczenia, aż w końcu nazbiera się przygód niezliczenie wiele. Minusy są takie... Właściwie na własnej skórze się o tym nie przekonałem, ale pewien stary wilk przekazał mi dosyć mówiącą samą za siebie obiekcję. Powiedział mi o tym, niżeli był tak przywiązany do podróży, nie zwrócił uwagi na to, jak bardzo zmarnował swoją wilczą duszę przez niczyje towarzystwo. Dodawałam po trochu, że został na kilka dni w pewnej watasze i żałował, że pomimo własnych sprzeciwów nigdy do takiej nie wstąpił. Podobno w grupie jest raźniej, a atmosfera nie jest taka tępa jak bycie samemu. Tutaj nie musisz działać i martwić się o siebie, bo zawsze pozostali przyjdą Ci z pomocą. Znajdziesz tutaj przyjaciół, znajomych i przede wszystkim towarzystwo drugiej osoby. Możesz zdobywać nowe rangi, nikt nie powinien wchodzić Tobie w drogę, tak jak zza bycia wędrowcem. Najdłuższy czas kiedy zasiedziałem w pewnej watasze było to zza szczeniaka, ale był to najgorszy dzień w moim życiu. Gdyby niejeden incydent, na pewno moi kochani rodzice zdecydowali się zostać, a tym bardziej nie zginęliby.
Czy aby na pewno tak jest? Wilki mają różne mniemania, więc może być to zupełną odwrotnością. Mimo tego, moja ciekawość sięga zenitu, by przekonać się o tym samemu. Jestem wprawdzie otwarty na wiele zmian, więc dlaczego by nie spróbować? Może kiedyś, za rok będę żałował, że nie zacząłem dzisiaj?
Postanowiłem więc, że wstąpię do tej watahy, którą pierwszą napotkam.
Przechadzałem się niewyobrażalnie wysokimi gąszczami, sam nie zdając sobie sprawy z tego, gdyż wszedłem w końcu z tej niepojętnie wysokiej góry. Łapy odbierały mi posłuszeństwa. Dzisiaj szedłem cały dzień i całą noc, bez postoju czy nawet przerwy na napicie się wody z pobliskiego strumienia. Chciałem jak najszybciej opuścić tereny trolli czy wilko-wampirów, do których żywię silną urazę. Dałem radę, ale nawet z tak daleka czułem zapach tych przebiegłych istot.
Prawie potknąłem się o własne nogi, kiedy usłyszałem szelest po bokach szerokiej ścieżki wychodzącej z góry. Stawiając na baczność swoje uszy, obejrzałem się wokół mnie, mając wszystkie zmysły na czuwaniu. Zanalizowałem otoczenie, w jakim się znajdowałem. Szedłem, a raczej... Gramoliłem się ze szczytu góry, przechodząc przez wąski otwór w skale, gdzie przeszedłem kawałek ciemnego lasu na skraju. Teraz znajdowałem się na otwartej ścieżce, biegnącej za mną gdzieś w pobliżu przeolbrzymich wzniesień i jeszcze dalej. Nie wyglądało, że jest tu niebezpiecznie. Po prostu cicho. Liście na drzewach zaszeleściły z kolejnym podmuchem wiatru, a gałęzie lekko uginały się pod nim. Poranne ptaki ucichły, a ja najeżyłem swoje futro jak jakaś puchowa rozdymka. Usłyszałem kolejny, a zarazem krótki szelest. Skoczyłem w drugą stronę, tam gdzie namierzyłem kogoś, kiedy z drugiej strony ktoś osaczył mnie, przytrzymując przy ziemi. Słońce zaświeciło mi tak w oczy, że nie mogłem ujrzeć twarzy obcego. Warknąłem przeciągle i przytrzymałem się wilka, wbijając mu pazury w łopatki. Nie usłyszałem nawet małego skomlenia, tak więc w takiej pozycji kopnąłem go w brzuch.
 – Nie masz czasem problemów z koncentracją? – burknął słabym, pełnym ironii głosem. Promienie przeniosły się w inne miejsce, więc mogłem dojrzeć twarz mojego oprawcy. Na chwilę zupełnie zamarłem. Czy ja... Znałem go skądś? Bardzo przypominał mi kogoś, ale nie wiedziałem za żadne skarby kogo.
– Odpowiem Ci, jak najpierw ze mnie zejdziesz – pod jego nieuwagą wyślizgnąłem się z jego nacisku, potem otrzepałem się z niewidzialnego kurzu i spojrzałem na niego.
– Masz dosyć słabą orientację, chodziłeś dwa razy w kółko – usiadł i zaczął teatralnie przewracać oczami, włączając do tego powolne oklaski.
– Zależy jaką orientację psycholu – palnąłem to co weszło mi na język, a ten wzdrygnął się z ziemi. – Nie żebym się czepiał, ale dosyć za bardzo dosłownie na mnie poleciałeś, przykro mi, ale jestem hetero – dodałem z wyższością, a jego zdezorientowana mina mówiła samo za siebie.
– Kłapiesz pyskiem gorzej niż baba... A co tutaj robi taki obłąkany chłoptaś? – zapytał zmieniając ton głosu, próbując być groźny.
– Po pierwsze; żaden chłoptaś. Po drugie; jestem dorosłym wilkiem, więc wypraszam sobie, byś mnie tak nazywał. Po trzecie; czy ktoś mi da packę na muchy na tego pedofila? – również posłałem do niego chytry, szyderczy uśmiech, po czym oddaliłem się o kilka kroków, kiedy najwidoczniej się wkurzył i szedł w moją stronę.
– Jak jeszcze powiesz słowo będziesz wąchał kwiatki od spodu, nie ręczę za siebie – przedłużył swoje groźne warknięcie. – Widziałeś może kiedyś flaki wieszane na ścianach? – stanął w miejscu i wyszczerzył kły.
– Znaczy... Jeszcze nie, ale chętnie zobaczę, jeśli zapowiadasz mi taki ciekawy repertuar – ugryzłem się w język, kiedy za mną usłyszałem krzyk.
– Ahh... Daj już spokój Discret, bo to robi się nudne...!

<Chętny/a?^^ Nie dodaję do dokończenia za Disa, bo to mój wilkeł &,&>

1 komentarz

szablon: synestezja