Spałem kiedy oni przyszli. Jakoś nie zwracałem na nich uwagi. W końcu,któryś z nich tak się wściekł,że zatrząsł drzewem. Otworzyłem oko i przyjrzałem się im. Potem wywróciłem okiem i zamknąłem je. Jak on miał...? Heckler,czy jakoś tak nie wytrzymał i potraktował piorunem drzewo. Ono,oczywiście się złamało i zleciałem na ziemię razem z pniakiem. Wstałem wkurzony,bo przerwali mi drzemkę.
-Czego?-warknąłem.
-Ochłoń trochę. Przyszliśmy pogadać-powiedział ten czarno-biały.
Nie kojarzę typa,ale to zapewne rodzeństwo Jednorożca i Paralizatora. Otrzepałem się,przeciągnąłem i zwróciłem do nich:
-Mało mnie to interesuje.
I ruszyłem w swoją stronę. Po chwili jakaś magiczna siła chwyciła mnie za ogon i przytrzymała. Warknąłem.
-Pan Zekuś raczy się honorem i nie zamierza gadać?
-Z debilami nie rozmawiam-odparłem.
-Mówiłem,że tak będzie-rzucił Heckler do rodzeństwa.
Siła mnie puściła. Wtedy odezwała się Diamanda:
-Czy... Mogę wrócić już do domu?
Odwróciłem się w jej stronę.
-A tobie jeszcze nie mało?-warknąłem.
Właśnie w tej sprawie przyszliśmy... Poprosić cię delikatnie żebyś się odpierniczył od niej!
Zmrużyłem oczy i machnąłem ogonem. Widać było,że liczy na walkę. Zobaczymy co da się z tym zrobić.
-Bo co? Ona zaczęła. Przy*ebała się i nie dawała mi spokoju. Nawet wtedy kiedy odleciałem. Mówiłem żeby spadała,ale nieee-mówiłem poirytowanym głosem.-A ja to skończę.
-A możemy się umówić,że już skończyłeś? Zapomnimy o tej sprawie i będzie fajnie-powiedział czarno-biały.
-Dobra-rzuciłem.
Wszyscy zrobili wielkie oczy. Diamanda nawet się uśmiechnęła.
-Ale jeśli znów będzie się ze mnie wyśmiewać czy nawet się napatoczy...-warknąłem.
-Okey,zgadzamy się na te warunki!
Warknąłem i odszedłem. Och,jak miło. Wróciłem do jaskini i ich wyśmiałem. Serio w to uwierzyli? Nie wytrzymam, co za lud. No dobra, trzeba to jakoś rozwiązać... Po drzemce.
*2 dni później*
Ja już tylko czekałem,aż ona wyjdzie z jaskini. O tak.... Już czułem tę przyjemność... Ale spokojnie. Wtedy ona wyszła z jaskini i skierowała się do lasu. Miała usztywnioną łapę,ale podskakiwała wesoło. Skierowała się do lasu. Wtf, jak można mieć taki dobry humor bez zabicia kogoś? Ruszyłem za waderą. Poszła w góry. No... Miałem nadzieję,że w las,no ale cóż... Szła półką skalną nadal podskakując i coś śpiewała. Fascynowało mnie to po troszku. Pytanie patrz wyżej. Szedłem więc za nią i się jej przyglądałem. Nagle osunęła jej się łapa. Złapała równowagę. Potem poszła dalej. Kiedy tak podskakiwała,nie zauważyła kamienia. Uderzyła w niego złamaną łapą i pisnęła z bólu. Odskoczyła trochę w bok i... O mało nie wyleciała. Trzymała się półki skalnej jedną łapą. Stanąłem nad nią. Zrzucić. Oczywiście,że zrzucić.
-Ratunku!-pisnęła.
Nie utrzyma się długo. Łapa już się jej ześlizgiwała. I w końcu puściła. A ja co? Sam w to nie wierzę,ale... Złapałem ją ogonem. Owinąłem wokół jej łapy,kiedy spadała. Zacząłem ją wciągać. Nie była za lekka. Ych... Musiałem podlecieć,żeby do końca znalazła się na półce skalnej. Dyszała ciężko,podobnie jak ja.
-Ty... Ty mnie uratowałeś.
-Chociaż miałem inne plany.
-Dziękuję-powiedziała cicho.
Dawno nikt mi nie dziękował. Tylko w latach szczenięcych... Ech... Wtedy ona zrobiła coś,czego się nie spodziewałem. Doskoczyła do mnie i mnie przytuliła. Zesztywniałem. Ostatnio mnie przytulała matka przed snem,moją ucieczką i... Jej śmiercią. Po chwili Diamanda mnie puściła. Było widać,że się bała. Zabrakło mi słów. Nagle zaczęły walić pioruny. O,super. Wściekli bracia przyjdą mnie zabić,bo pewnie myślą,że to ja ją zrzuciłem. Fajnie.
<Nowa seria? :3>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz