czwartek, 4 sierpnia 2016

Od Alexy "Duch? cz.11"(cd.Diamanda)

Fajnie... Niczego pożytecznego się nie dowiedziałyśmy. Poszłam wściekła do jaskini. Diama po cichu szła za mną. Ile to czasu minęło od rzucenia zaklęcia? Z... Kurczę,coś około 20 minut? Bill na pewno już się pojawił. 
-To... Co teraz?-zapytała Diama.
-Nie wiem-mruknęłam nerwowo.-W ogóle mam dość już tego wszystkiego. Mam dość duchów i myślenia. Chce mieć już spokój!
Wadera westchnęła smutno i opuściła ogon.
-No to..-skierowała kroki do wyjścia.-Będziesz go mieć... dość problemów ci narobiłam. Będzie lepiej jak cię zostawię w spokoju,ta sprawa jest już przegrana,nie będę dłużej przeszkadzać.
-Diama,czekaj!-krzyknęłam z nią.-Nie to miałam na myśli! Chodziło mi o Billa,jego mam dość.
- Nie będziesz mieć żadnych problemów jeżeli odczepię się od ciebie-słyszałam wyraźnie jak załamywał jej sie głos.
- Nie chcę żebyś tak robiła,Diama. Chcę już po prostu móc się go pozbyć,żebyś w końcu odzyskała ciało. Jesteśmy w to wplątane obie,rozumiesz? A w dodatku lubię cię i nie mam zamiaru  tak zostawiać-podeszłam do wilczycy.
Dostrzegłam łzy w jej oczach. Nie miałam pojęcia czy to łzy smutku,czy wzruszenia,ale druga opcja wydała mi się być bliżej prawdy kiedy wadera chciała mnie przytulić w podzięce. Niestety znów zapomniała,że jest duchem i przenikając przez moje ciało ledwo utrzymała równowagę.
-Dziękuję-wyszeptała.
-Nie musisz dziękować-uśmiechnęłam się.-Nie będzie ci przeszkadzać jeśli prześpię się trochę nie?-zapytałam po chwili.-Jestem wykończona.
-Na pewno nie-odparła już trochę weselej.
Poszłam się położyć i niemal natychmiast zasnęłam.Chyba nigdy przedtem tak dobrze nie spałam.Obudziłam się niedługo przed południem.
-Hej ....Ech, odkryłam coś okropnego......Okazuje się, że duchy nie mogą spać-westchnęła Diamanda na powitanie.
-Współczuję ci...-mruknęłam.
-Tez masz to dziwne wrażenie,że noc była zbyt spokojna?-zapytała Diama patrząc na wyjście.
-Tak...  Musimy znaleźć sposób na pokonanie Billa.
-O ile takowy istnieje. Tamten wilk wspomniany przez Salmonę prawdopodobnie  zginął przez niego-stwierdziła wadera.
-To na pewno...
Przeszłam sie kawałek po jaskini.
- Duch umyslu..... hm..... -stanęłam.-A może jego słabą stroną nie jest rzeczywistość tylko właśnie umysł,lub coś,co jest z nim powiązane?
Diamanda zaczęła sie zastanawiać.
Nagle odezwał się nie wiadomo skąd głos,ten który nie trudno było rozpoznać.
- Nie myśl juz  Diamanda.... zwykle za dobrze na tym nie wychodzisz.
Wilczyca zesztywniała,a ja rozejrzałam się lecz nigdzie nie dostrzegłam Billa.
-Co?Tchórzysz i boisz się pokazać?-zadrwiłam.
-Za chwile obie mnie zobaczycie.
Po tych słowach świat dziwnie zawirował,widok jaskini zamazał się,nie sposób było utrzymać się na łapach,pociemnialo mi przed oczami. Przestałam ogarniać co się dzieje i upadłam na ziemię.
<Diamanda?>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja