Zrobiło się ciemno. Nawet nie wiedziałam już, czy rzeczywistość jeszcze wiruje,czy nie...Wiedziałam tylko, że nie potrafiłam już utrzymać się na łapach. Siedząc na zimnym podłożu czekałam tylko co dalej, nie mając pojęcia czy Alexa wciąż jest ze mną. W końcu coś przerwało ciszę w tej wizualnej pustce.
-Graliśmy dotychczas na waszych zasadach-wyszeptał Bill.
Przyznaję, mrok pomógł zgotować atmosferę, mimowolnie zadrżałam nie wiedząc czego się spodziewać.
-Teraz gramy na moich!-wybuchnął śmiechem duch.
Wreszcie coś rozbiło ciemność i z ulgą mogłam dostrzec Alexę znajdującą się obok mnie. Siedziała z zaciętą miną i tylko szukała wzrokiem trójkąta. Wstałam nie mogąc zapanować nad trzęsącymi się nogami i próbowałam stwierdzić gdzie jesteśmy. Wyglądało to na kamienną platformę znajdującą się.... pośród niczego? Zrobiło mi się słabo, zrozumiałam, że nie ma ucieczki. Nagle nad platformową zjawił się Bill patrząc na nas swoim jednym okiem. Alexa na jego widok wstała i zaczęła warczeć.
-Co to ma być?-wydusiłam.
-W co gramy? W szachy?-rzuciła ironicznie wadera. Nawet jeśli się bała nie dawała tego po sobie poznać. Ach, jak ja jej zazdroszczę umiejętności.
-Aleś zabawna-powiedział Bill wisząc w powietrzu.-Gra jest znacznie prostsza. Polega na tym, że po prostu wykończę was waszymi koszmarami. Jak niegdyś tamtego-podleciał bliżej nas.-Nie wytrzymał i... "zniknął bez śladu".
Położyłam po sobie uszy i cofnęłam się parę kroków dostrzegając, że Alexa zaciska zęby. Jakby broniła się przed krzykiem, w jej oczach było widać cierpienie, strach, smutek, narastające obawy. Już ją atakuje...?
Nagle przed moimi oczami ukazało się wspomnienie z mojej podróży za braćmi... Siedzące osierocone wilcze rodzeństwo tuż przed śmiercią... Śmiercią z mojej winy! Wcześniej pozbierałam się z tego, ale wszystko wróciło! Słyszałam znów ich krzyk, słyszałam ich płacz, wręcz czułam ich cierpienie! Zwinęłam się w kłębek i zakryłam ogonem gorzko płacząc, piekące łzy spływały mi po pysku. Szumiało mi w uszach, słyszałam pulsowanie własnej krwi, a przed oczami pojawiały się kolejne wizje! Jedne gorsze od drugich!
-Diama...-usłyszałam Alexę.
-Co?-zapytałam bardzo cicho ledwo wyrywając się z transu koszmarów, które jednak nie znikały.
-Postaw mu się...
-Nie.. nie mogę!-ujrzałam koleje straszne zdarzenie, które miało miejsce przeze mnie.-TO MOJA WINA!-krzyknęłam.
Zobaczyłam Hecklera. Przez chwilę nawet pomyślałam, że się obudziłam, ale nie.. To kolejny koszmar... Albo nawet wspomnienie! Brat rzucił się na mnie jakby chciał mnie zabić. Bill zapewne ukazywał jeszcze gorsze wspomnienia Alexie, wiem, że ona była po przejściach, jednak walczyła z tym, nie poddała się. Ujrzałam kolejną wizję-lęki, których spełnienia strasznie się bałam.
-Było się nie stawiać-usłyszałam Billa niewątpliwie przyciskającego i mnie i Alexę mocniej.-Teraz już za późno. Nic wam nie pomoże.
Ukazał koszmary, te najstraszniejsze, najgłębiej skrywane, powielił je i pogorszył jeszcze bardziej. Siostra Alfy głównej siedziała tylko w miejscu bez ruchu dławiąc uczucia gdzieś tam w sobie, chowała je gdzieś głęboko. Ja tymczasem leżałam na zimnym kamieniu piszcząc, krzycząc ze strachu i bólu. Czas nie istniał, było coraz gorzej i gorzej jakby to wszystko miało nie mieć końca. Dostrzegłam ledwie, że Alexa położyła się koło me.
-Diama, spójrz na mnie-powiedziała.
Odsłoniłam opuchnięte od płaczu oczy.
-Nie skupiaj się na tym, to tylko iluzje. Myśl o rodzinie, o tym, że możesz ich uratować. Watahe też... Nawet cały świat.
Jej słowa były jak latarnia w najciemniejszym korytarzu. Niestety złe wizje chciały czym prędzej zdusić to światło.
-To nie iluzje, wiele było naprawdę!-krzyknęłam.-Nie możemy dużo, jesteśmy słabymi wilkami. Żyjemy ambicjami... i złudnymi marzeniami-wychlipałam.
-Wiem, mi pokazuje też prawdziwe sceny ale... NIE! Nie jesteś słaba. Fakt, mogłyśmy wiele uratować, lecz co się stało się nie odstanie. Jednak wciąż wszystko można zmienić. I nie możesz w siebie wątpić, on na to czeka.
Westchnęłam i kolejny potok łez poleciał z mojego pyska na ziemię.
-Nie zmienimy nic samymi wyobraże-urwałam i otworzyłam oczy.
Przypomniałam sobie coś ważnego. Ojciec powtarzał mi, że jeśli jest mi źle i potrzebuję odpoczynku, ucieczki od złego świata mogę iść śnić o lepszym. To było chyba właśnie świadome śnienie, tworzenie innego świata w naszych głowach. A to co tu jest teraz wygląda jak... SEN!
-Wyobrażeniami....Wyobrażeniami...-poderwałam się.-Alexa, jesteś genialna!
Wtedy wszystko ucichło, wizje zniknęły, a Bill patrzył tylko na nas chyba z przestrachem.
-Jesteśmy w nieistniejącym miejscu-skakałam wokół wadery.-W naszych głowach! Czyli możemy wymyślić tu co chcemy i obronić się!
Żywioł radości niewątpliwie pomógł mi się raz-dwa pozbierać i prawie zapomnieć o tym, co było przed chwilą. Alexa zaśmiała się i zaklaskała ucieszona.
-Taka zabawa? Tego chcecie?!-warknął Bill.-Też mogę wymyślić co chce i to tu będzie!
-Ale my jesteśmy dwie trójkątny ćwoku!-wykrzyknęłam w jego stronę.
-To jak robimy?-przyjaciółka popatrzyła na mnie.
-Na przykład-zmieniłam się w smoka, chociaż nie umiem tego na co dzień robić. Miałam lśniące czarne łuski tęczowe skrzydła i tęczowe szpikulce przy głowie i na ogonie.
Alexa zmieniła się w konia z ognia i stanęła gotowa do ataku. Wtedy nicość w parę sekund pokryła woda, a skalna platforma szybko zniknęła pod falami. Kilka uderzeń skrzydłami wystarczyło, żeby wznieść się nad nowo powstały ocean. U ognistego konia również pojawiły się skrzydła, tymczasem na miejscu Billa pojawił się gigantyczny złoty wąż morski, który natychmiast zniknął pod wodą. Zapewne chciał wykorzystać element zaskoczenia, jednak obie przygotowałyśmy się na odparcie ataku. Jak tylko wyskoczył na powierzchnię z rozdziawioną paszczą splunęłam mu (tęczowym) ogniem do pyska, Alexa dorzuciła coś od siebie po czym zmieniła się w wiatr i zaczęła podduszać potwora morskiego. Bill wpadł z powrotem do wody zmieniając formę, a ja przywołałam małą wysepkę i wylądowałam czekając na ponowne starcie. Całe to zajście było niesamowite. Wcześniejsze poczucie bezsilności zastąpiła teraz pewność siebie i swojej potęgi. Alexa z wiatru zmieniła formę w jakieś drapieżne stworzenie, bardzo podobne do konia wodnego i wskoczyła do wody.
Kiedy tylko Bill wyskoczył z morskich odmętów (w formie ogromnego gryfa), natychmiast rzuciłam się na niego zmieniając w locie w feniksa. Niestety przeciwnik sprytnie unikał moich ataków i zdołał mnie odrzucić od siebie na tyle, że prawie wylądowałam w wodzie. Ledwie wykonałam zwrot ku górze lekko muskając taflę, kiedy ku gryfowi z niewiarygodną prędkością skoczyła Alexa w swojej konio-wodno-podobnej formie. Bill wbił głęboko w jej ciało szpony, a wadera zaczęła wówczas gryźć go i rozszarpywać jego ciało. Jak najszybciej dołączyłam się do ataku, a gryf nie był w stanie sie od nas uwolnić.
-DOŚĆ!-krzyknął w końcu i wszystko zniknęło, a my byłyśmy w normalnych formach naprzeciw niego w jego normalnej trójkątnej formie pośród niczego.
-Muszę przyznać.... zaskoczyłyście mnie. Jestem autentycznie pod wrażeniem-duch poprawił kapelusz.
-Och, dziękuję-powiedziała Alexa.-TAK BARDZO chciałam otrzymać od ciebie pochwałę.
Szturchnęłam ją, obawiałam się, że takie słowa mogą nam zaszkodzić.
-Przestań Alexo, bo jeszcze zmienię zdanie co z wami zrobię. A postanowiłem, że zostawię was w spokoju.... przynajmniej na razie. No i zasłużyłyście, żeby Diama dostała ciało z powrotem.
Nie wierzyłam własnym uszom.
-N.. Naprawdę?!-popatrzyłam na trójkąta.
-Nie mam w zwyczaju kłamać.
Zerknęłam na Alexę oczekując potwierdzenia, że nie przesłyszałam się. Ona tylko patrzyła na ducha z miną, z której nie wyczytałabym dużo.
- To do zobaczenia wkrótce .... ale pamiętajcie, będę was miał na oku-po tych słowach Bill zniknął i znów nastała ciemność.
Obudziłam sie w jaskini Alexy. Zauważyłam, że byłam w swoim ciele. Z powrotem w swoim ciele!
- To się działo naprawdę, czy ciągle śpię w jaskini..?-usłyszałam.
- Nie mam pojęcia i nie obchodzi mnie to, ale udało nam się!-wykrzyknęłam zrywając się.
-Tak!-wadera również wstała i uściskała mnie po przyjacielsku.
Syknęłam z bólu. Dopiero wtedy poczułam w jakim jestem stanie.
-Przepraszam...-Alexa puściła mnie.
-Uch... to nie był sen. Auć... co on robił z moim ciałem? Wszystko mnie boli....
-Czekaj, z lekarzem gadasz-powiedziała wilczyca i pobiegła do innej części jaskini po zioła i inne takie.
Przez kolejne parędziesiąt minut Alexa zajmowała się moimi licznymi ranami i innymi urazami.
-Słuchaj... za to wszystko co dla mnie zrobiłaś będę ci dozgonnie wdzięczna-mruknęłam jak już skończyła.
-Nie musisz-szturchnęła mnie.-Łapy zagoją ci się trochę szybciej, bo widzę, że nie jesteś za mocno poobijana. Siniaki powinny ci się zagoić momentalnie.-Wręczyła mi jeszcze jakiś pęd i poleciła wycisnąć sobie to do pyska. Posłuchałam.
-Lepiej?
-O wiele-uśmiechnęłam się do wadery.
Po chwili przebiegła do nas Geist i trąciła Alexę pyskiem.
-Jak ona wyszła?-zdziwiła się wilczyca.
-Jakoś dała radę...-westchnęłam i pogłaskałam konia.
czwartek, 4 sierpnia 2016
Od Diamandy ,,Duch? cz.12"
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy
Prześlij komentarz