środa, 24 sierpnia 2016

Od Discret'a "Czas cz.1" (cd.Heckler)

Tego właśnie najmniej się spodziewałem. Jaki wilk o zwyczajnym charakterze mógł tak normalnie, jakby nigdy nic odejść, nie zostawiając nawet żadnej wiadomości. Shadow zawsze podchodziła mi pod waderę, która tylko czeka, by zaskoczyć wszystkich w jak najmniej oczekiwanym momencie. Cóż, nawet się jej to udało, gdyż zdziwiłem się, słysząc pogłoskę, że tak nagle sobie poszła i najprawdopodobniej nigdy tutaj nie wróci. Oh, zostawiłaś mnie sama w tym bagnie. Pamiętaj, że nigdy nie zapomnę Twoich durnych uśmieszków, które sprawiały, iż moje nerwy i ciśnienie nieprzyjemnie buzowało. Nie powiem, ale nawet nudno będzie tutaj bez Ciebie. Trudno, jakoś radzić sobie trzeba, a nie wyglądam na osobę, która pobiegnie na Twoje poszukiwania. Łącząc ze sobą logikę i głupotę nie wiem w czego ślady tak naprawdę poszłaś. Kierując się moimi spostrzeżeniami, nie miałaś jakiś kłopot, że nie mogłaś tutaj usiedzieć. Właściwie, teraz w końcu będę mógł od Ciebie odpocząć, tak figlarnie ujmując.
Proszę o jak najszybsze wyłączenie słońca, ponieważ nie mogę zasnąć, a w cieniu, gdzie roi się od wściekłych komarów, zasypiać nie chcę i nawet nie ma o tym mowy. Mimo pory przed południa, ptaki ani ruszyły się z koron drzew, nie zaprzestając śpiewać. Uciążliwe ćwierkanie od głową daje we znaki, co denerwuje mnie jeszcze bardziej i bardziej. Jednak mimo to, mogę w końcu się wyluzować i odstresować, bo w końcu na to po dłuższym czasie zasłużyłem. Nie mam pojęcia co się ze mną dzieje, ale od pewnego czasu nie kręci mnie zabijanie wampirów, albo chociaż przeganianie ich z naszych terenów. Czy ja pragnę przez to ująć, że... Przestaję lubić widok rozlewu krwi? Dlaczego się tak dzieje? Starość nie radość mawiają, co przez to widzę, że teraz doskwiera to mnie. Ostatnim czasy niezwykle boli mnie kręgosłup i mam obolałe łapy. Czyżbym musiał iść do lekarza? Jedną przyczyną, przez którą nie mogę chodzić jest właśnie ten fakt. Leżę na słońcu, bo co mam innego robić? Tym bardziej pora polowań przeminęła gdzieś z godzinę temu, więc nie widzę, żeby Midnight zaganiał mnie do jakiejkolwiek pracy. Swoją drogą, to szczeniaki ostatnio bardzo podrosły. Pamiętam, jak widziałem Sunset gdzieś z miesiąc temu, była jeszcze małą i zagubioną waderą, a teraz jest co raz bardziej dojrzała, co właściwie widać. W mojej opinii Olivia powinna przestać trzymać te dzieciaki na uwięzi, bo same się marnują, mając zezwolenie na mało rzeczy, nawet w wakacje. Czemu nie zostałem opiekunem szczeniąt? Praktycznie zaczęłyby nazywać mnie własnym ojcem, tylko dlatego, że jako jedyny dodaję im otuchy i odwagi. Chwila, o czym ja myślę? Naprawdę zrobiłem się już taki stary, że myślę o szczeniętach? Chłopie, chyba coś za wcześnie na takie myśli, jak tyle lat życia jeszcze przed Tobą. Czy nie powinienem zrobić czegoś naprawdę wielkiego? Chciałbym zrobić coś naprawdę ciekawego, niż siedzieć na tyłku w tej watasze i nosić śniadanko młodym. Nie zabijać dzień w dzień, przestać uganiać się za wilczymi wampirami, chociaż, że to jest mój obowiązek. Te szkodniki to zło wcielone, ale co za to zrobię, kiedy uda mi się zabić jednego, dwa osobniki? I tak jest ich coraz więcej, to właściwie wychodzi na zero. Miałbym ochotę pozbyć się ich wszystkich, co do jednego, a nie bezczynnie wybijać codziennie po jednym. Do niczego dobrego to nie dojdzie w zupełności, a tym już bardziej mówię o masowych atakach.
Nagle, poczułem coś siadającego na moją głowę, co przy tym z zaskoczenia mocno uderzyłem się łapą w twarz. Co tych ważek jest tyle wokół mnie? Okropne stworzenia. Westchnąłem głośno, po czym zasłaniając oczy łapą, przewróciłem się na plecy, by próbować zasnąć nawet w takiej pozycji. Podkurczyłem nogi do brzucha, szybko jednak zmieniając taktykę leżenia na inną, na inną i znowu na inną. Nie mogłem znaleźć sobie praktycznie miejsca. Czy problem leży w tym okropnie żarzącym się aż słońcu, czy moim niezwykle naderwanym ścięgnom. Ponownie położyłem się na brzuch, tym samym wyciągając łapy do przodu i kładąc głowę między nimi. Wiedziałem, że już nie ma najmniejszej opcji, by zasnąć, tak więc obserwowałem wszystko, co tylko miałem w zasięgu swojego wzroku. Wszedłem tutaj, na górę po kamiennych schódkach, jak to miejsce nazywali... Miejsce spokoju? Jakiś tam ogród? Jedno jest pewne; mi za dobrze to on nie zrobił, czy nawet nie postawił na nogi. W tle słyszałem ciche chlupanie pobliskiego strumyka, który wlatywał do małego źródełka wyłożonego kamieniami. Od czasu do czasu gdzieś odezwał się konik polny, a to po nim jakaś żaba. Coś tutaj bardzo dużo się dzieje, a wszyscy mówią, że jest tutaj tak spokojnie i idealnie... Z tym nawet ja nie mogę się zgodzić. Mimo to, nastrój tego miejsca jest niezwykle melancholijny, a widok, trzęsącego się liścia na malutkim włosy do odpadnięcia z drzewa wydaje się tak ciekawy. Delikatny wietrzyk podwiewa moją krótką grzywkę do tyłu, po czym ona ponownie opada mi na oczy w dosyć nieprzyjemnym nieładzie. Zamrugałem kilka razy oczami, przejechałem łapą po rozwianych przez wiatr włosach i spojrzałem przed siebie. Stąd było widać bardzo ładny krajobraz watahy. Co z tego, że obejmował on tylko kilka miejsc, ale rozciągał się z ponad koron drzew na dole bardzo daleko, zapewne wieczorami, ukazując tutaj piękne spektakle zachodu słońca. Kilka metrów przede mną znajdowały się szare, kamienne, wulkaniczne schody, które prowadziły na samą górę tego ogrodu. Nie liczyłem wprawdzie ile one same mają stopni, ale zwyczajnie mnie to mało interesuje. Najbardziej, miejsce to docenia się świetnym widokiem. To potwierdzam, gdyż wydaje mi się to wielce magiczne. Jestem na równi z koronami drzew, które rosną w dole, nawet ponad niektórymi, widząc aleję, trochę kąpieliska, Zielony Las i strumyk. Chwila... Czy mój wzrok nawet zaczyna mi płatać figle, czy znowu sobie coś upatrzyłem? Nie, mam rację. Widzę przez moimi oczyma, tam gdzieś niżej, w dole, jakieś wilki odpoczywające nad wodotryskiem... A kto to taki? Niestety stąd tego nie dojrzę, a gdybym miał jeszcze trochę lepszy wzrok... Szkoda, a jestem bardzo ciekaw, kto taki dzień spędza w tym okropnie rażącym słońcu, jeszcze siedzi tam naumyślnie, by... Jak to wadery nazywają? Opalać się? Podobno po tym futro staje się coraz jaśniejsze, co jest bardzo ładne. Nigdy nie zrozumiem wader, oj nigdy ich nie zrozumiem. Co będzie jak jeszcze ktoś mnie tutaj zobaczy i pomyśli, że leżę tutaj z tymi samymi postanowieniami co płeć piękna? Szczęście, że tutaj w górze nikt mnie nie widzi z powodu drzew, które zasłaniają widok na tę cześć tego miejsca. Jakbym tylko miał ochotę, plus nie bolały mnie kości, chętnie wdrapywałbym się na te drzewa i doglądał wszystkiego, co dzieje się w dole. Siedziałbym tutaj aż do wieczora, bo naprawdę, nie będę ukrywał, że jestem oczarowany prostotą, a jednak bajeczną aurą tego terenu. Za wszelką cenę muszę dowiedzieć jak się on nazywa, bo nie w moim stylu jest pamiętanie każdego z milionów miejsc w tej Krainie. Praktycznie to odechciało mi się leniwego leżenia w tym jednym miejscu. Mam ochotę gdzieś pójść, a nie ciągle leżeć w tym samym punkcie. Nagle wzięła mnie ochota na testowanie swoich umiejętności i ćwiczenia. Nie zaszkodzi mi to, tym bardziej polepszy działania mojego organizmu na wysiłek fizyczny w taką pogodę, jaka jest teraz. Nie dość tego, że się bardzo spocę, ale mówi się trudno. Ważne jest to, by trenować dzień za dniem i utrzymywać jeszcze lepszą formę. Natura wykształciła mnie tak, że nie jestem ani wysokim, ani niskim basiorem. Nie jestem też z wyglądu za bardzo barczysty, czy też nie wyglądam zbytnio na silnego. To wszystko leży w sile mojej wytrwałości, która jest niezwykle trudna do opanowania. Dodatkowo moje moce są o wiele silniejsze niż jakieś tam mięśnie, ale lepiej, by trenować to i to. Najwyższa pora, by wstać, zrobić swoje i wziąć się do roboty. Powoli podniosłem się z ziemi, tylko przysuwając przednie łapy do siebie, po czym od razu usiadłem, na wygrzanej już posadzce i ziewnąłem mocno. Coś uderzyło mnie, bardziej drasnęło w ucho, więc obejrzałem się szybko. To co zobaczyłem, zdziwiło mnie zupełnie i nadal wpatrywałem się w tę całą sytuację z oczyma wielkimi jak spodki. Wokół mnie latało mnóstwo świetlików z różowofioletowymi odwłokami, które raziły swoimi malutkimi światełkami, pomimo latania w pełnym słońcu. Było ich z kilkadziesiąt, cały czas krążąc wokół mojego ciała. Migały swoimi miniaturowymi światłami, robiąc koło mnie zawirowania i okręgi. Niektóre z nich siadały na mnie, po czym szybko i energicznie wstałem, strzepując sobie ze mnie te wkurzające robale. Jednak, kiedy wstałem, było jeszcze gorzej, bo zaczęły latać jeszcze szybciej, jakby na oślep. Czy one zaraz zmienią się w rój pszczół, czy jak?! Miałem ochotę jak najszybciej stąd uciec, byleby te trzmiele z Magicznego Lasu dały mi święty spokój. Przebiłem się przez ich gromadę i nie bacząc nawet na to gdzie biegnę, na oślep dotarłem do spadzistego zejścia ze wzgórza, od prawej strony kamiennych schodów. Była to dzika ścieżka, trochę zarośnięta i okropnie stroma. Świetliki trochę rozproszyły się, kiedy tylko stamtąd uciekłem, ale rozglądając się za siebie, za boki, widziałem, iż te insekty zauważyły w którą stronę uciekam. Już bez oglądania się za siebie, po przełknięciu śliny, zbiegłem z góry jak najszybciej, prawie wywracając się przy spadzistym zejściu. Na całe moje szczęście, nie podążyły za mną, więc z grubsza czułem się bezpiecznie. Brzydzą mnie takie owady, tym bardziej, kiedy jest ich więcej niż jeden, siadają na Ciebie i praktycznie nie mają ochoty odlecieć. Wywróciłem teatralnie oczami, nabrałem trochę świeżego powietrza i ruszyłem przed siebie. W pobliżu Źródła Życia, od strony Zamglonej Polany sam osobiście zaopatrzyłem się w doskonałe miejsce do ćwiczeń. Kiedy byłem już blisko miejsca, gdzie chciałem spędzić resztę dnia, zboczyłem tylko lekko ze ścieżki, by spojrzeć na Drzewo Salmony. Byłem u niej ostatnio i chociaż dziwnie to zabrzmi, to nie jestem pewien co jej słów na których często wilki polegają. Dała mi bardzo skomplikowaną oraz potrzebną do rozwiązania odpowiedź, tak więc nie dostałem od niej prostej i zwięzłej odpowiedzi. Jest to mądra wilczyca, ale jej zagadki czasem utrudniają mi cokolwiek zrozumieć. Może jako jedyna mnie najbardziej zrozumiała. Przekrzywiłem głowę w stronę ziemi, znowu zajmując się swoimi sprawami. W końcu doszedłem na nazwaną moimi słowami ''Polanę Ćwiczeń". Było to miejsce bardzo ciekawe, wśród wysokich i zielonych drzew. Jest ono mało widoczne i trudno dostępne dla kogoś, który spaceruje tutejszymi ścieżkami. Wybrałem możliwie najdalsze miejsce, które mogłem wybrać na wypróbowanie swoich możliwości. Moja jaskinia znajduje się praktycznie na drugim końcu watahy, co codzienne docieranie tu niezmiernie mnie trudzi i jednocześnie denerwuje. Jednak, dla komfortu i satysfakcji warto było urządzić tutaj własny kącik. Między innymi, gdy wchodzisz na Polanę Ćwiczeń, widzisz kilkanaście kukieł przywiązanych do gałęzi wielkiego drzewa, wypchane i upychane po same brzegi, a to kamieniami, a to piaskiem, albo ciężkim i przemokłym sianem. Do teraz najbardziej lubię trenować z workami pełnymi piasku, bo jak najbardziej przypominają postać przeciwnika. Wbrew pozorom, to on jest właśnie najcięższy. Poza tym znajduje się tutaj na wielu drzewach wyrysowane koło z wyrysowanymi polami, w których znajduje się dana liczba. Ostatnio trafiam coraz więcej razy w okrągłą dziesiątkę, więc z moim instynktem i wyczuciem jest już coraz lepiej. Nie jest to łatwe, gdyż oddalasz się o kilkadziesiąt metrów, co już trafienie jest trudniejsze, niż sobie wyobrażasz. Uśmiechnąłem się do siebie w mniemaniu, odwracając łeb w drugą stronę. Tam porozkładane były drewniane tablice z siłą natężenia moich magicznych mocy. Te przyrządy przydawały mi się jeszcze bardziej do treningu, niż ktokolwiek by mógł pomyśleć. Podszedłem do najbliższej kukły wypełnionej ciężkimi kamieniami, zaczynając w nią uderzać. Tak ćwiczyłem sobie wytrzymałość łap i tylnych nóg, które bardzo przydawały się w walce. Odwróciłem się tyłem, wymierzając w jej kierunek porządnego kopniaka. Po czym szybko odchyliłem się od ciosu lalki, po czym, stając na dwóch łapach, znowu oddałem jej mocny cios. Obszedłem ją, zadając kolejne wymyślone obrażenia, rzucając się na nią, czy uderzając w nią łapą w łapę. Syknąłem, kiedy bezpośrednio wymierzyłem w nią z otwartej łapy, ale trening czyni mistrza. Krzyknąłem głośno z powodu wyładowania emocji, po czym nie mając nad tym kontroli, wystrzeliłem z siebie wielką kulę świetlanej energii, która wbiła się w ziemię, robiąc żywą dziurę jak mały meteoryt. Już się zmęczyłem, więc zacząłem sapać głośno. Przez ten istny mętlik, usłyszałem i poczułem zapach innego wilka. Rozejrzałem się wokół, a nie widząc nikogo, odszedłem od moich przyrządów ćwiczeń, tym samym wyglądając na całą polanę. Z początku niej kroczył w moim kierunku Heckler, co tym bardziej mnie zdziwiło. Co on tutaj robił? Nie miałem mu nic za złe, że wyprowadził się z naszej jaskini, bo on właściwie najmniej mi przeszkadzał, prawie w ogóle, tak więc nawet nigdy nie miałem okazji z nim się osobiście spotkać.
— A co Ciebie tutaj do mnie przywiało? — zapytałem, podchodząc jednocześnie bliżej szarego basiora. Czy tylko mnie denerwuje to jak wilk jest wyższy od Ciebie? On był właśnie szczupłej, ale bardzo wysokiej postury.
— Właściwie to zobaczyłem Cię na szczycie Ogrodu, a chciałem się o coś spytać. Potem uciekłeś, bo zaczęły Ci przeszkadzać świetliki — odpowiedział grubym głosem, tym samym wywołując u mnie dreszcze, kiedy zobaczyłem jego sztuczne oko. Nie mówię, że jakkolwiek się tego brzydzę. Nawet czadowe to jest.
— Sam nie wiem skąd się ich tyle tam wzięło — westchnąłem powoli, po czym przerzuciłem swoją grzywkę na drugą stronę. — Właściwie mam do Ciebie prośbę — na to automatycznie zamieniłem się w słuch, a on kontynuował.
— Mam zamiar zrobić niespodziankę dla Alexy, ale do tego jest mi potrzebne kilka osób. Właściwie to później wytłumaczę Ci co i jak — odpowiedział bez zastanowienia, a ja tylko pokiwałem lekko głową. — Jeśli chcesz... Będę mógł pomóc.
Na to basior trochę zmienił nastawienie. Czyżby się zdziwił, że postanowiłem pójść na jego układ? Właściwie nie robi mi to różnicy.
— To dobrze. Poza tym, to widzę, że tutaj trenujesz, co?
— Tak, ostatnio dużo ćwiczę. Muszę być silny — zajechałem się odrobinkę mówiąc ostatnie zdanie, bo to nie w moim stylu. Brzmiało to jakby mówiła mi to moja matka. Heckler podniósł podejrzliwie brew, ale zignorował to po chwili.
<Heccckler? c:>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja