wtorek, 23 sierpnia 2016

Od Dergora "Niepokój cz. 9" (cd. Olivia)

Przełknąłem ślinę. Bill miał rację, chciałem by tu się pojawił, ale nie wiedziałem, że to zadziała. Nikt się tego nie spodziewał, ani ja ani Olivia, zwłaszcza jak jeszcze  przed chwilą rozmawialiśmy o czymś zupełnie innym. Wadera patrzyła na nas obu wyraźnie nie chcąc się wtrącać. Fakt, nastał  mój moment.
- Postanowiłem, że zgodzę się -powiedziałem z podniesioną głową.
- Jesteś pewien? - cienka źrenica  trójkątnego ducha rozszerzyła się na dźwięk moich słów. 
Poczułem się trochę nieswojo. On chce mnie bardziej zestresować? Serce zachowuje mi się z napięcia, jakby chciało już wyskoczyć z mojej piersi. Zaraz z nerwów powiem, że nie! Spokojnie, Dergor... wdech, wydech i jakoś to będzie.
- Tak, jestem pewien - odparłem ze zdecydowaniem. Czułem wyraźnie, że to będzie najważniejsza decyzja w moim życiu.
- Nie pożałujesz - duch wyciągnął w moją stronę swoją dłoń. Nie poruszyłem się, a tymczasem Bill jakby czekał na jakieś moje działanie.
- Uścisk dłoni ci nie pasuje Der? - popatrzył na mnie. -Chcesz piątkę zamiast tego czy coś?
- Co? Pasuje, pasuje! - ogarnąłem się i podałem mu swoją łapę. Jak mogłem nie zrozumieć czego on oczekuje? Zaćmienie umysłu mam czy inne cudo?
Jak tylko zetknąłem się z dłonią Billa poczułem jakby przez całe moje ciało, poczynając właśnie od łapy, przeleciał dziwny nieprzyjemny dreszcz, jakby magiczna iskra. Wszystkie mięśnie mi zadrżały, zesztywniały i po chwili rozluźniły się z powrotem. Świat zakręcił mi się trochę przed oczami. Zachwiałem się i poczułem, jak ktoś mnie podtrzymuje żebym nie upadł, była to Olivia. Nigdy przedtem nie czułem się tak....nienaturalnie, nie umiem inaczej tego nazwać. Bill w końcu puścił moją łapę i powiedział:
- Poważnie, cieszę się niezmiernie, że się zgadzasz. Trudno w dzisiejszych czasach o porządne wilki. Chociaż nie wiem czy powinienem mówić "w dzisiejszych", mnie czas nie obowiązuje.
Brak pomysłów co miałem mówić, uśmiechnąłem się tylko.
- Dobra, jak tylko będziesz mnie potrzebował lub po prostu chciałbyś żebym pogadał z tobą czy coś to wiesz, zawołaj mnie - już chciał zniknąć ale zatrzymałem go.
- Czekaj chwilę!
- O co chodzi?
- Nie wiesz może kto włamał się do jaskini Alfy? - zapytałem z cichą nadzieją, że Bill pomoże nam w rozwiązaniu tej zagadki i odzyskaniu medalionu.
-Sprawa, która nie jest moja nie jest moja - odparł i odniosłem wrażenie, iż mówił to ..... rozbawiony?
-Nie pomożesz nam?-zdziwiłem się.
- A żebym to ja miał jak pomagać we wszystkim - duch wywalił okiem. -Ale mogę wam pomóc poszukać wskazówek. Olivia, chyba nawet by tego chciała.
Wadera popatrzyła na niego zdumiona. Wniosek jest już oczywisty, on na pewno czyta w wilczych myślach, no nieźle.
Skinąłem głową, że rozumiem. Odrobinę jakby nie rozumiałem tutaj toku myślenia tego ducha. On chce, czy nie chce pomóc, czy nie może, coś go zmusza? Nie mniej jednak skierowaliśmy się we trójkę  do jaskini Alfy. Bill lewitujący w pobliżu sprawiał, że czułem się dość nieswojo, jeszcze się nie przyzwyczaiłem do niego, jest dość niespotykanym rodzajem stworzenia. Postanowiłem jak na razie po drodze odwracać od niego wzrok i patrzeć przed siebie.
- Może teraz wydam ci się mniej przytłaczający - usłyszałem nagle od niego.
Odwróciłem się i dostrzegłem, że obok nas idzie teraz wilk o lśniącej złotawej sierści, z kapeluszem na głowie, którego jedno oko było zasłonięte przepaską w kształcie trójkąta. Ma rację, pomogło mi to, łatwiej jest rozmawiać z kimś podobnym do swojej rasy.

********

Dużo czasu spędziliśmy na poszukiwaniach w jaskini Alfy. Było umówione, że każdy szuka i później dzielimy się swoimi obserwacjami i tym podobnymi. Miałem nadzieję, iż trafiłem na coś parokrotnie, ale później moje znaleziska okazały się być czymś co normalnie jest w tym miejscu. Nieciekawie. Jedyną osobą, która coś znalazła był Bill. Pokazał nam niebieski włos średniej długości.
<Olivia?>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja