czwartek, 4 sierpnia 2016

Od Hecklera "Co z tym teraz? cz.1" (cd. Alexa)

Chodziłem tam i  z powrotem po jaskini od dłuższego czasu. Z każdym zwrotem w przeciwną stronę przesuwałem pazurami po podłożu, więc po upływie tych chwil widać było po śladach w skale gdzie chodziłem. Nie mogłem przestać myśleć o tym co usłyszałem od Diamandy. Mogłoby to być kłamstwo gdyby nie osoba, która to powiedziała. Siostra nigdy nie kłamała. Nie mogłem się zdecydować co zrobić w zaistniałej sytuacji. Jedynym pozytywem jaki obecnie dostrzegłem to wizja miny braciszka jak tylko usłyszy tą wieść. Trochę cieszyłem się myśląc o tym jednym aspekcie, ale poza tym... PUSTKA! Nie wiedziałem po prostu co myśleć. Ych... że też nigdy nie znalazłem się w takiej sytuacji...
Z rozmyśleń wybił mnie właśnie wspomniany Der.
-Co ty taki zafrasowany?-zapytał wchodząc do jaskini.
Burknąłem coś w odpowiedzi. Myślę geniuszu! Prawie miałem i przez niego... już uleciało. Chciałem  później przekazać mu informację, ale tak mnie to przerwanie wkurzyło, że powiem mu  teraz!
-Aha.. okej-mruknął młodszy i już chciał iść w swoją stronę, ale go zatrzymałem.
-Lubisz lubisz Alexę prawda?
-No ba-popatrzył w górę rozmarzony.-Będzie moja, zobaczysz.
-A co jeśli nie jest tobą w ogóle zainteresowana..?
-Nie ma  takiej możliwości-wtrącił.
-A co jeśli ja jej się podobam?-wrzuciłem na pysk wredny uśmieszek.
Zamurowało go. Piękny widok, szkoda, że to się nie dzieje częściej, wielka szkoda.
-O czym ty mówisz?-otrząsnął się. Oho, braciszek nie chce wierzyć.
-Nie wierzysz to zapytaj Diamandy... ona mówiła ze podobam się Alexie, przyjaźni się z nią wiec to wiarygodne źródło informacji.
Zatkało go już totalnie. Fajnie było popatrzeć na to przedstawienie, ale wróćmy do rzeczywistości. Wyszedłem z jaskini i spojrzałem w niebo na parę białych pierzastych chmur. Co ja robię, czekam aż odpowiedz spadnie z nieba? Ruszyłem dalej przed siebie. Nawet nie patrzyłem dokąd się kieruje, idąc liczyłem na jakiś pomysł. Powinienem tą informację od siostry zignorować..? Coś mi nie wychodzi... A jeśli jednak Diamanda mnie oszukała? Nienaturalnie trochę brzmiała ale... No i pięknie, mam teraz wątpliwości czy to w ogóle prawda. Po dłuższym marszu zauważyłem , że trafiłem pod jaskinie Alexy. Zdałem sobie sprawę, że na pewno nie będę spokojny jeśli nie upewnię się sam co do tego wszystkiego. Wszedłem do  środka. Zastałem w środku nie tylko Alexę, ale również moją siostrę. Siedział z nimi również ten źrebak, nie pamiętam nawet imienia.
-Alexa!-zawołałem.
Wadera zesztywniała na mój widok.
-Czy to prawda to co dowiedziałem się od Diamandy?-zapytałem z grobową powagą.
-Ale że co....?-zerknęła zmieszana na Diamę.
-Heck...-chciała się wtrącić siostrzyczka.
-Z Alexą rozmawiam-napomniałem siostrę.-Odnoszę wrażenie, że wiesz o czym mówię Alexo...
-Um.........
-Czy to prawda, że ci się podobam?-zapytałem surowo.
Milczała. Czekałem na odpowiedź patrząc na waderę przeszywającym  wzrokiem. Nie chciałem odpuścić. Jednak młody koń postanowił obronić Alexę przede mną używając swoich zębów. Musiałem złapać źrebaka magią i tą samą drogą uświadomić mu, że nie mam złych zamiarów. Jak już się uspokoił znów skupiłem się na Alexsie.
-Odpowiesz mi na pytanie?
Nic, uparła się nie odpowiadać. Diama tylko patrzyła przygryzając wargi nerwowo. Tymczasem siostra Alfy głównej  chyba udawała, że jej tu nie ma.
-Powiedz mi. Teraz-traciłem powoli cierpliwość.
-Nie-odparła krótko. Jednak słyszy co się mówi.
Popatrzyłem na Diamandę.
-Ty nie kłamiesz zwykle.....Jak to było tym razem?
-Ale ..Heck... ja... znaczy wtedy...
Czyli też będzie się wykręcać... No nie będę tego dłużej znosić!
-Ych...nie dbam o to, dość już wiem!-warknąłem.
Gdyby słowa Diamy nie były prawdą Alexa chyba nie przejęłaby się tak moją obecnością. Opuściłem szybko jaskinię nie oglądając się za siebie.
<Alexa?>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja